ēkpperuveḷi (p. 77) s. A large open space. 2. An imaginary spiritual atmosphere; freedom from illusion. 27)

ēkveḷi (p. 77) s. A large, open space, பெருவெளி. 26)

veḷi (p. 401) s. Outside, exterior, புறம். 2. An open field, &c., a space free from obstruction--as a plain, the air, the sky, மைதானம். 3. Ether, as one of the five elements, ஆகாயம். 4. [fig.] Publicity, notoriety, பகிரங்கம். அதுவெட்டவெளியாயிருக்கிறது. It is an open plain. 2.It is clearly manifest. வெளிகாண, inf.. To be clear as the sky without clouds. அதுவெளிகண்டுபோயிற்று. It penetrated to the other side. வெளிகண்டசொல், s. A plain word. வெளிகொள்ள, inf. To leave an opening, as between furrows. வெளிக்கட்டு, s. The exterior of a building. வெளிக்காட்சி--வெளித்தோற்றம், s. An imaginary sight. See உருவெளி. வெளிக்கிட, inf. [prov.] To set out, to start, புறப்பட. வெளிக்குவர, inf. To come to publicity. 2. [with the dative.] To feel urged to stool. இதுவெளிக்குவராமலுன்மனசிலிருக்கட்டும்...... Make it not public, keep it to yourself. வெளிக்குப்போக, inf. To go to the privy. வெளிக்கோபம், s. Manifested displeasure. வெளிசங்கம், s. As வெளியரங்கம். வெளிச்சாடை, s. Outside show, mere profession. வெளிச்சாயல், s. Outward appearance. வெளிதிறந்துசொல்ல, inf. To speak plainly and frankly. வெளிப்பட--வெளியாக, inf. To come out, to issue forth as the breath; to become manifest. வெளிப்படுத்த--வெளியாக்க--வெளியிட---வெளிவிட, inf. To show, to indicate, to exhibit. 2. To divulge secrets. வெளிப்படை, s. That which is clear, obvious. வெளிப்படையானசொல், s. A common word. வெளிப்படையுவமம், s. An evident comparison. வெளிப்பயன்--வெளிப்பொருள், s. The obvious meaning. வெளிப்பாடு, v. noun. [prov.]. Presents of fruit to great persons. வெளிப்பொருளாய். Clearly, perspicuously. வெளிமடை, s. [prov.] Offerings of flesh, spirits, &c., to ferocious deities, outside the temple. வெளிமனிதர், s. Strangers, people not belonging to a domicile. வெளிமான், s. A grey deer, a roe. வெளியடை, s. A curtain, a veil, திரை ச்சீலை. வெளியரங்கம், s. Openness, that which is clear or evident, பகிரங்கம். வெளியரங்கமாக, inf. To become publicly known. வெளியாக்க--வெளியிட, inf. To lay open, as வெளிப்படுத்த. வெளியாடைகள், s. Hangings, tapestry. (R.). வெளியேபோக, inf. To go out. 2. As வெளிக்குப்போக. வெளிவாங்க, inf. To be dispersed, as the clouds. வெளிவிட, inf. To expose. See வெ ளிப்படுத்த. 8)

veḷi (p. 401) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. [prov.] To break as the day, விடிய. 2. To become clear, as the sight after dimness, as the sky after cloudiness; to brighten, as the sun or moon after being obscured, or as the meaning of an obscure verse, தெளிய. 3. To come to light, as dishonest tricks, வெளியாக. [limited.] வெளித்துக்காட்ட, inf. To clear up after rain. 9)

veḷicm (p. 401) s. An angle, தூண்டில். (சது.) 10)

veḷiccm (p. 401) s. Light, properly diffused light,--not, an illuminating body; thought it is used for a lamp, or other artificial light, பிரபை. 2. [fig.] Publicity. (c.) இதுவெட்டவெளிச்சமாயிருக்கிறது. It is clear as day-light. இதுவெளிச்சமாயிற்று. This has been made public. நிலாவெளிச்சத்திலேநடந்தேன். I walked in the moon-shine. வெளிச்சங்காட்ட, inf. To show a light, as at sea. 2. To brandish a torch in order to illuminate one's path. 3. To shine. 4. To appear, as a light. வெளிச்சமான, adj. Bright. 2. Clear, evident. வெளிச்சம்போட, inf. To make things appear in a favorable light, to make false pretensions, used in cant. 11)

veḷitu (p. 401) [symb. appel.] That which is white; [ex வேள்.] (p.) 12)

veḷiṟu (p. 401) s. Ignorance, அறிவின்மை. 2. A tree, Cordia, நறுவிலிமரம். 3. A tree having no core, வயிரமில்லாமரம். 4. Whiteness, வெண்மை. (சது.) வெளிறர், s. [pl.] Ignorant men, அறிவில் லார். (சது.) வெளிற்றுமரம், s. Trees without a core, called அலிமரம். வெளிற்றுரை, s. An unmeaning word, ignorant notions, வெற்றுரை. 15)

veḷiṟu (p. 401) கிறது, வெளிறினது, ம், வெ ளிற, v. n. [com. வெளிறிப்போக.] To grow white, வெண்மையாக. (c.) 16)

veḷil (p. 401) s. Squirrel, அணில். 2. A stake for tying a beast, கட்டுத்தறி. 3. A post to which elephants are tied, யானைத் தறி. 4. A stake to which a churning stick is fastened. தயிர்கடைமத்து. 5. White ness, வெண்மை. (சது.) 13)

veḷiviruttm (p. 401) s. A kind of stanza. See பா. 14)