vekuḷl (p. 398) --வெகுள்வு, v. noun. Being incensed; indignation. 266)

vekuḷāmai (p. 398) s. The absence of anger. 267)

vekuḷi (p. 398) s. Anger, wrath, கோபம். (சது.) 257)

vekuḷu (p. 398) --வெகுள், கிறேன், ண்டேன், வேன், வெகுள, v. n. To be angry, to be incensed, to be displeased, enraged, கோபிக்க. (p.) வீழ், s. The falling roots from the branches of a Banyan, &c., as விழுது. (சது.) 258)