cētu (p. 208) s. A causeway, a break-water, a bank, a dam, செய்கரை. 2. Adam's bridge, extending from the Coromandel coast toward Ceylon--said in India mythology to be ten yojanas wide and a hundred long, and to be formed by Nalan, or according to some legends, by Hanuman, the commander of Rama's armies, to enable the forces to pass over for the invasion of Lanka, சேதுவணை. 3. The island of Ramisseram, இராமேச்சுரம். 4. (fig.) The sacred sea-water of Ramisseram, commonly called தனுக்கோடி, சே துதீர்த்தம். W. p. 943. SE'TU. சேதுக்கரை, s. The northern and eastern shores of Ramisseram, &c. 2. Adam's bridge. சேதுதரிசனம், s. Visiting the sacred shrine at Ramisseram. சேதுதீர்த்தம், s. The sacred sea-waters of Ramisseram. 2. Bathing in the சேது waters. சேதுஸ்நானம்--சேதுநானம், s. Bathing in the sacred water at Ramisseram. சேதுநாதன், s. Siva, or the Sivalingam as worshipped by Rama at Ramisseram. சேதுபதி--சேதுக்காவலன், s. The king of the Marava country resident at Ramnad. சேதுபந்தனம், s. Adam's bridge--as சேது. சேதுபுராணம், s. A celebrated Purana describing the excellence of Ramisseram, the god there worshipped, and the sacred waters. சேதுயாத்திரை, s. Pilgrimage to Ramisseram. ஆசேதுகண்டம்--இமசேதுபரியந்தம். India, the country between mount Imaus and Ramisseram. 2) *

timi (p. 238) s. A fabulous fish to enormous size, said to be one-hundred yojana, long, நூறுயோசனைநீளமுள்ளமீன். W. p. 376. TIMI. திமிங்கிலம், s. A whale, or imaginary fish said to be large enough to swallow the திமி; [ex கிலம், that which devours.] திமிங்கிலகிலம், s. Another fish supposed to be large enough to swallow a திமிங்கிலம். (Sa. Timingilagila.) திமிதிமி, s. A whale, திமிங்கிலம். 84)

pukai (p. 322) s. Smoke, fume, தூமம். 2. Mist, haze, பனிப்படலம். 3. Vapor, exhalation, steam, fumigation, நீராவி. (c.) 4. Sign of the guardian of the south-east, தென்கீழ்த்திசைப் பாலன்குறி. 6. The distance of a yojana, யோசனைதூரம். (சது.) புகைகட்ட, inf. To smoke, to fumigate parts of the body, for local ailments, as for tooth-ache, impaired gums, &c. 2. [fig.] To impart a gold or silver color by fumigation. புகைகாட்ட, inf. To smoke, to fumigate for a disease. 2. To expel flies, devils, &c., by fumigation. 3. To apply or infuse incense. 4. To tincture or impregnate with smoke. புகைகுடித்தல்--புகையிலைகுடித்தல், v. noun. Smoking tobacco. புகைக்கப்பல், s. A steam vessel. புகைக்காடு, s. A great smoke, a thick mist, a fog. புகைக்கூடு, s. A chimney. 2. A balloon. புகைக்கூண்டு, s. An explosive shell thrown from a mortar, or the hand; a rocket. புகைசுற்றுதல்--புகைசூழுதல், v. noun. Being smoked, as food. புகைச்சுருட்டு, s. A cigar. புகைநாற்றம்--புகைமணம், s. Smell of smoke. புகைபடுதல்--புகைபிடித்தல்--புகையுண் ணல், v. noun. Being smoked, having a smoky taste or smell. 2. Being discolored, blackened, &c., with smoke. புகைப்படலம், s. An expanse or volume of smoke, vapor, tog, cloud. புகைப்பரண், s. A loft over a fireplace for placing things on, that are to be smoked. புகையிலை, s. [vul. பொயிலை.] A leaf of tobacco; (lit.) the smoke-leaf.--The different sorts of tobacco are, வேதாரணி யத்துப்புகையிலை, a superior kind of tobacco cultivated at Vedaranyam; பந்தர்புகையிலை, Bunder tobacco, or that of Masulipatam; காம்புப்புகையிலை, tobacco strung on a line; மேலைமங்கலத்துப்புகையிலை, the best kind from Melaimangalam. புகையிலைகட்டுதல், v. noun. Making up packs of tobacco. 2. Laying up tobacco. புகையிலைகுடித்தல்--புகையுண்ணல், v. noun. Smoking tobacco. புகையிலைக்கறள், s. The soot of the tobacco, &c. See கறள். புகையிலைச்சிப்பம், s. A pack of tobacco. புகையிலைச்சுருட்டு--புகையிலைச்சுற்று, s. Tobacco-roll, cigar. புகையிலைபோடுதல். Chewing tobacco. புகையிலைப்பொடி, s. Snuff. புகையூட்டுதல், v. noun. Smoking, fumigating the hair with odors, perfuming. 2. Tincturing, impregnating or medicating with smoke. புகையூதுதல். Forcing the ripening of fruit by fumigation, பழுக்கச்செய்தல். 2. Gilding. புகையூரல்--புகையூறல்--புகையுறை, s. Condensed smoke, as ஒட்டடை. (c.) புகைவிடுதல், v. noun. Whiffing, emitting smoke from the mouth, &c. நறும்புகை--பூம்புகை, s. Perfumed incense, smoke. See நறு and பூ. 4)

maṇṭalam (p. 341) s. Circle, sphere, orbit, disc, வட்டம். 2. Disc of the sun or moon. 3. A great circle--as the equator or ecliptic, கிராந்திமண்டலம். 4. A region, world-as of the sun, moon, or clouds, as சத்த மண்டலம். 5. Any circular, or elliptical figure, வலயம். 6. Coil, as of a snake or rope, பாம்புச்சுற்று. W. p. 633. MAN'DALA. 7. A mystic circular diagram, யந்திரம். 8. A bending attitude in archery. See மண் டலநிலை. 9. A course of regimen for forty days, நாற்பதுநாள். 1. See மண். திரிமண்டலம் or மண்டலம், 3. The three mystic regions of the human body. These are; 1. அக்கினிமண்டலம், that of fire, in the lower abdomen; 2. ஆதித்த மண்டலம், of the sun, in the stomach and heart; 3. சந்திரமண்டலம், of the moon, in the head and shoulders. See these words. சத்தமண்டலம் or மண்டலம், 7. Seven regions in the universe. These are; 1. வாயுமண்டலம், of wind; 2. வருணமண்டலம், of water; 3. சந்திரமண்டலம், of the moon; 4. சூரியமண்டலம், of the sun; 5. நட்சத்திர மண்டலம், of the stars; 6. அக்கினிமண்ட லம், of Agni, fire; 7. திரிசங்குமண்டலம், of திரிசங்கு or the Southern cross; which see. மண்டலநிலை, s. The second of the four attitudes in archery. See நிலை. மண்டலமழை, s. Rain extending through the country. மண்டலம்போட--மண்டலமிட, inf. To form into circles or coils, as a snake. 2. To pass round one another--as combatants, or as birds, &c., in a circle, சுற்றிச்சுற்றிவர. 3. To make ornamental, astrological or mystic diagrams, commonly of a circular figure, யந்திரம்வகுக்க. மண்டலவிதி, s. Directions for making diagrams, for worship, &c. மண்டலபுருடன், s. [also called வீரமண் டலவன்.] A Jaina ascetic equally eminent as a poet and lexicographer. His poetic lexicon சூடாமணிநிகண்டு, outshines all similar productions in Tamil. He also wrote an epic poem in honor of Argha, ஓர்நிகண்டாசிரியன். மண்டலாகாரம், s. A circular figure, course, &c., வட்டவடிவம். மண்டலாபிஷேகம், s. A daily anointing of an idol for forty days, after the கும்பாபிஷேகம் or other ceremony. மண்டலார்த்தம், s. Semicircle, அர்த்த கோளம். 2. Semidiameter, பாதிவிட்டம். மண்டலீகர், s. [pl.] Kings, sovereigns of a limited reign, அரசர். (சது.) மண்டலேசன், s. An emperor, an independent monarch, உலகாதிபதி; [ex ஈசன்.] மண்டலேசுரன்--மண்டலேச்சுவரன், s. An independent sovereign. 2. A monarch who governs a country forty yojana in length, and forty in breadth; or containing over 1, hamlets. 34) *