tikrṭi (p. 237) v. noun. [prov.] Suffocation. shortness of breath, as திகரம். (c.) திகரடிப்பட, inf. To be choked. 6)

tulukku (p. 249) s. (a change of துருக்கு.) The Moorish, caste, language custom, &c. துலுக்கச்சி, s. (masc. துலுக்கன்.) A Moorish female. துலுக்கச்செவ்வந்தி, s. A species of செவ்வந்தி; which see. துலுக்கபாஷை, s. The Moor's language, Hindustani. துலுக்கர், s. (plu.) Moors, Mohammedans, Moslems Turks. 2. A class of Moors, the other being சோனகர். துலுக்காணம், s. The original country of the Moors, Turkisthan, as துருக்கு. 2. Any thing Moorish, commonly, a kind of chess, ஓர்வகைச்சதுரங்கவிளையாட்டு. துலுக்காணத்துச்சட்டம், s. The manners and customs of the Moors. துலுக்காணியம்--துலுக்காணம், s. The Turkish dominions. (R.) 25)

turumōṟpalam (p. 248) s. The கோங்கு, tree. (சது.) W. p. 43. DRUMOTPALA. 52)

tirṇi (p. 239) s. A shrub, ஓர்செடி, Dalbergia heterophylla. (R.) 5)

tamai (p. 223) s. [in the Vedantic phil.] Restraining the external organs, புறக்கரண தண்டம். See தமம். 117) *

tuyngku (p. 247) கிறேன், துயக்கினேன், வேன், து யங்க, v. n. To be reduced, fatigued, to faint, தளர. See தயங்கு. (p.) 63) *

tuyvu (p. 248) s. Misapprehension. See தூய். 5)

turutai (p. 248) s. Itching, தினவு. 2. (fig.) An itching desire, eagerness, சுறுசுறுப்பு. 43) *

tṭṭu (p. 222) v. noun. Knock, tap, stroke, pat, rap, தட்டுகை. 2. Breaking, knocking, patting, தட்டல். 3. Scarcity, straits, extremity, குறை. 4. Drawing near, கிட்டுகை. 5. Warding off, averting, நீக்கல். 6. Evasion, prevarication, புரட்டு. 7. A dexterous performance or man&oe;uvre, உபாயம். 8. Stalk of grain, பயிர்த்தாள். 9. Striking against, collision, முட்டுதல். 1. Frustration, thwarting, விலக்கு. 11. Opposition, check, impediment, தடை. 12. Getting money by deception, swindling, பித்தலாட்டம். 13. (fig.) A cunning remark, a repartee, an insinuation, சூத்திரப்பேச்சு. 14. Patting, மெய்ப்பரிசத் திலொன்று. 15. Publishing by striking a gong, &c., தாளம்போடல்.--Note. In many of these meanings the word is used in cant. (c.) அவனுக்குநல்லதட்டு. He had a good profit. சாப்பாட்டுக்குஇப்போதுஅதிகதட்டு. Now a days, I am much straitened for food. ஒருதட்டுத்தட்டிவிட்டான். He has warded it off, acquitted himself well, given a gentle blow. ஒருதட்டுத்தட்டியிருக்கிறார். He has said something to frustrate the matter, or thrown in a word, &c. [prov.] தட்டிலும்வீச்சிலுங்காரியம்பார்க்க. To make a display and shift the expense on others. தட்டிலேவயிறுவளர்க்க. To support one's self at another's expense. தட்டுக்காரன், s. A rogue, a cunning fellow. 2. An evader, a prevaricator. தட்டுத்தட்ட, inf. To give a tap. 2. To evade. 3. To thwart or frustrate. 4. To act dexterously. தட்டுத்தடவல், v. noun. As தட்டல்த டவல், which see. தட்டாயிருக்க, inf. To be destitute, to be in straits. செலவுக்குத்தட்டாயிருக்கிறது. We are in want of the means of subsistence. தட்டுக்கொட்டு, v. noun. [prov.] Exterior show without accomplishing one's wish. 2. A bauble, gew-gaw. 3. Living by stratagem, &c. தட்டுத்தடக்கு, v. noun. Hesitation, impediment. தட்டுத்தடக்கில்லாமல்வாசிக்கிறான். He reads fluently. தட்டுத்தாவரம், s. [prov.] Resort, resource, refuge, புகலிடம். தட்டுப்பட, inf. To be hit, to be struck--commonly accidentally. 2. To be tapped or beaten as a drum, cymbal, &c. 3. To lack, to be wanting--as stores, money, rain, &c. 4. To be felt by contact. 5. To be stopped in progress, as a vehicle, a performer, &c., To be understood. அவன் என்கண்ணுக்குத்தட்டுப்படவில்லை. I have not seen him any where. இப்போதுதான்எனக்குத்தட்டுப்பட்டது. Now I understand it. தட்டுண்டுபோக, inf. To be beaten off, scattered. 2. To be all threshed out--as rape-seed. 3. To be thwarted, to fail, as an expected good. 4. To be upset, overturned. 5. To exchange commodities clandestinely, and fraudulently. தட்டுக்கெட, inf. To be greatly alarmed, to stand aghast. 2. To be in extremity, in destitution. 3. To suffer loss. தட்டுக்கெட்டுத்தடுமாறிப்போனான். He was greatly surprized. தட்டுக்கெட்டசமாசாரம், s. A complicated business. தட்டுக்கேடு, v. noun. Extremity, want, destitution. 2. Loss. 3. Perplexity, surprize. 4. Defeat, discomfiture, ruin. தட்டுமாறி, appel. noun. A swindler. 37)

tṇṭl (p. 222) v. noun. Gathering or collecting rents, dues, &c., சேகரிப்பு; [ex தண்டு, v.] 2. [vul.] The captain of a dhoney, தோணித்தலைவன். (c.) தண்டற்காரன், s. A collector of dues. தண்டற்குறிப்பு, s. The bill of rents, tribute, &c. 57)