tīṭpu (p. 242) s. (also தீழ்ப்பு, vul. in cant.) Baseness, meanness, degradation, inferiority, இழிவு. 2. A stigma on one's character, குலவடு. தீட்பாய்ப்பேச, inf. To speak of one ignominiously. தீட்பானவன், appel. n. A low, degraded person, one who has disgraced himself.

tuẕāy (p. 250) s. The Tulasi herb. (See துளசி.) 2. Verbal participle of துழாவு. (p.) துழாய்மௌலி, s. Vishnu crowned with the garlands of Tulasi, விஷ்ணு. துழாய்வனம், s. A garden where Tulasi is grown. 2. Tulasi plant. 21)

tatiyai (p. 223) s. (a change of Tritiya.) The third day after a new or full moon, திரிதி கை. (Tel. usage.) 25)

tuṟ (p. 251) . A prefix signifying ill, improperly used for துர் before some words beginning with hard letters, as துற்கந்தம், துற்கருமம், துற் கிருத்தியம், துற்சனன், துற்செய்கை, துற்புத்தி, &c. Compare this with சற். 28) *

tulāmaparam (p. 249) s. Clearness, limpidness, rightness as of a lamp, or mirror, துலக்கம். 2. Being evident, plain, perspicuous, conspicuous, தெளிவு. 3. Publicity. coming abroad, being known, பகிரங்கம். (c.) துலாம்பரமானகாரியம், s. A plain or evident thing known to all. 22) *

tāpatam (p. 233) s. Abode of an ascetic, முனி வர்வாசம். (சது.) தாபநிலை, s. A widow's entering, on a course of austerities at the death of her husband. விதவைதவம்புகல். தாபதர், s. (Hon.) An ascetic with tangled locks, சடைமுடியர். 2. An ascetic of the Jaina sect சமணமுனிவர். 40) *

tpu (p. 223) கிறேன், தபினேன், வேன், தப, v. n. To perish, கெட. 2. To die, சாக. (p.) தபுதல், v. noun. Perishing, coming to an end, கெடுதல். 2. Dying, சாதல். (சது.) 66)

tatal (p. 223) s. (a change of திதம்.) Stability, firmness, durability, நிலை. (சது.) 19) *

tḷr (p. 229) தளரு, கிறேன், தளர்ந்தேன், வேன், தளர, v. n. To grow slack--as a tie, a grasp, a bandage; to become ralaxed, enfeebled, கட்டவிழ. 2. To grow weak, weary, infirm, decrepit, impotent through age or disease; to be enfeebled as the joints, பலவீனப்பட. 3. To grow wrinkled or flabby from age; to be flexible, limber, tender, நெகிழ. 4. To suffer in mind, to be troubled, faint at heart, மனந்தளர. 5. To be remiss, relax; to decline in duty, to grow careless, to degenerate, சோம்ப. 6. To droop, lanquish, fail as persons, plants, &c., சோர. (c.) தளரப்பிசைய, inf. To make thin by mashing with the fingers. தளரப்பிசைந்தூட்ட, inf. To feed a child with thin food, or pap. தளரவிட, inf. To forsake one, to leave one without assistance. தளரவிட்டுப்பேச, inf. To chaffer or haggle in making a purchase. தளராமல்சாப்பிட, inf. To fare sumptuously or plentifully. தளருடை, s. Loose dress. (p.) தளர்ந்தகாலம், s. Decrepit old age. 2. Time of adversity, when one has lost his influence. தளர்ந்தநடை--தளர்நடை, s. A gentle walk, as of an old or feeble person. தளர்ந்தவயது, s. Decrepit old age. தளர்ந்துகொடுக்க, inf. [prov.] (com. தாழ்ந்துகொடுக்க.) To yield. தளர்பாடம், s. [vul.] A lesson well learned, தண்ணீர்குடித்தபாடம். மனந்தளர்தல், v. noun. Being grieved or vexed in mind. தளர்விக்க, inf. To slacken, to give out rope, to loosen. 2. To suffer, to languish. 3. To be less rigid, to be indulgent. தளர்வு, v. noun. Growing slack, relaxing. 2. Staggering. 3. Decay. See தளர்ச்சி. 35)

tuyr (p. 248) s. Affliction of mind or body, துன்பம். (c.) துயரடி, v. noun. [prov.] Fatigue, drooping, fainting, as தியரடி, சோர்வு. துயருறுவோன், appel. n. A poor, afflicted person. 3)