tṟki (p. 231) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், தற்கிக்க, v. n. To argue, to reason, to dispute. துரைதற்கித்துக்கேட்டார். The magistrate cross-questioned him. [prov.] 5)

taraṇi (p. 225) s. The sun, சூரியன். (Sa. Taran'i.) 2. The earth, பூமி. 3. A hill, a mountain, மலை; [ex தரணம், support.] 14)

tuppircm (p. 247) s. A plant and its root, கருஞ் சொண்டி. 32)

tūmappiravai (p. 254) s. One of the seven hells, the hell of smoke, ஓர்நரகவட்டம்; [ex தூமம்.] 10) *

tirayam (p. 239) s. Three. It is suffixed to words from Sanscrit, as குணத்திரயம், three qualities. W. p. 387. TRAYA. திரயாங்கம், s. The three members of a calendar, திரயாங்கம். திரராசிகம், s. [prop. திரைராசிகம்.] Rule of three. திரயோதசி, s. The thirteenth day of each lunar fortnight, பதின்மூன்றாந்திதி. 12)

tuṭkku (p. 245) v. a. [prop. தொடக்கு, which see.] To tie, entangle, &c. 31)

tarangkam (p. 225) s. A wave, billow, நீர்த்திரை. W. p. 368. TARANGA. 2. (fig.) Distress, sorrow, கலக்கம். தரங்கம்பாடி, s. The town of Tranquebar, ஓர்பட்டணம். 9) *

tṭṭi (p. 222) s. Plank, board, slab, பலகை. 2. (c.) An Indian tatty; a screen from the sun, rain, or hot wind--made of bambu, ratan or platted grass, with a fragrant root, on a frame; these are called மூங்கில் தட்டி, பிரப்பந்தட்டி, and புல்தட்டி, and are hung before a door, window, &c. 3. (Tel.) A girdle, கச்சு. 4. Shield, கேடகம். 5. A defence, safe guard, preservative, கா வல். 6. [prov.] A bundle of betel, வெற்றிலைக்க ட்டு. 7. (R.) A plant, கோஷ்டம்--as தட்டான். தட்டிச்சல்லடம், s. A short pantaloon, worn by wrestlers, &c. (c.) தட்டிபின்ன--தட்டிமுடைய, inf. To plat grass, &c., and unite ratans for a screen. தட்டிசுற்ற, inf. [prov.] To wave burning camphor before an idol, and pass with it round the car three times. தட்டிச்சிந்து, s. [prov.] A song sung before passing round the idol with burning camphore. 35)

tīvakam (p. 244) s. Lighted lamp, flame, luminousness, தீபிகை. 2. [in rhet.] A word once used and then understood in the other parts of a sentence; embracing several varieties, but especially three, 1. முதனிலைத்தீவகம், a word used in the beginning of a sentence and understood in other parts; 2. இடைநிலைத்தீவகம், a word so used in the middle of a sentence; 3. கடை நிலைத்தீவகம், a word thus used at the end of a sentence. See தீபகம். 2)

tī (p. 242) adj. Evil, wicked, sinful. தீக்குணம், s. Evil disposition or practice; vice, evil, துர்க்குணம். Vices are of three classes, of மனம், வாக்கு, and காயம். 1. மனத்தீக்குணம், sins of the mind, as (a) கொலைநினைக்கை, murderous intention; (b) காமப்பற்று, libidinous desire; (c) ஆசை, avarice, ambition. 2. வாக்கின்தீக்குணம், sins of the mouth--as (a) பொய்சொல்லல், lying; (b) கோள்சொல்லல், tale-bearing; (c) கோபித்துச்சொல்லல், angry speaking; (d) பயனில்சொல்லல், trifling or vain discourse. 3. காயத்தீக்குணம், sins of the body--as (a) களவாடப்போதல், thievish practices; (b) வறிதேதொழில்செயல், idleness; (c) கொலை செயல், killing, murder. தீக்குணர், s. (plu.) The vile, the wicked. 2. The base, the low, (p.) தீக்குறி--தீச்சகுனம், s. A bad sign, symptom or omen, துன்னிமித்தம். தீக்கோள், s. A malignant planet, an evil portent, துர்க்கிரகம். See கோள். தீச்சொல்--தீமொழி, s. Slander, evil speaking, பழிச்சொல். (சது.) 2. Inauspicious or evil words; as curse, சாபம். தீத்தொழில், s. Evil practice, evil deeds. (நாலடி.) தீயது, appel. n. A bad or evil thing. தீயர், s. (Malayalim.) A low caste or tribe--oppos. to நாயர், high caste. தீயொழுக்கம், s. Evil conduct, a vicious course of life--oppos. to நல்லொ ழுக்கம். தீயோர்--தீயர், s. (plu.) The base, the vulgar, கீழ்மக்கள். 2. Savages, barbarians, மூடர். 3. Hunters those that live by the chase, வேடர். தீவினை, s. Evil deeds, vile conduct. wickedness, பாவம்; [ex வினை.] 4)