tppai (p. 223) s. (Tel. ், com. டப்பை.) Bambu splints, for a broken bone, &c., மூங்கில்பற்றை. (c.) 79)

takkaṇai (p. 220) s. A present or fee to a guru. 2. [prov.] Discipline, correction. See தட்சணை. 21)

tirngku (p. 238) கிறது, திரங்கினது, ம், திரங்க, v. n. (impers.) To be wrinkled, shrivelled, crumpled, திரைய; (commonly used, திரஞ்ச. in the gerund.) திரங்கல், v. noun. Shrivelled, wrinkled, crumpled, திரைதல். 123)

tavaci (p. 227) s. A devotee, a religious mendicant, ascetic, recluse, தவண். தவசிப்பிள்ளை, s. The servant of a guru or a சைவன் in the performance of puja, dipping the apparel worn, cooking. 8) *

tuṭkku (p. 245) s. Ceremonial impurity of child-birth, catamenia, death, &c., மகளிர் சூதகம். (c.) துடக்குகழிக்க, inf. To dispel ceremonial uncleanness. துடக்குக்காரர், s. Persons ceremonially unclean by a birth, death, &c. துடக்குவீடு, s. A house ceremonially unclean. 30)

tūḷitam (p. 255) s. That which is reduced to powder; dust, தூளாக்கப்பட்டது. 2. Any thing smeared on விபூதி. தூளிதம்பண்ண, inf. To pulverize, reduce to powder, dust, &c., 2. To rub on sacred ashes, &c. 29)

tūṣi (p. 253) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. [not so properly துஷணி.] To abuse, revile, calumniate, slander, வைய. 2. To blaspheme, to vilify sacred things, பழிக்க. தன்னைத்துஷிக்க, inf. To mortify the bodily appetites, as an ascetic. 2. To accuse or reproach one's self for a fault. தூஷிப்பு, v. noun. Abusing, vilifying, revilling, நிந்திப்பு. 10) *

tuṟ (p. 251) க்கிறேன், ந்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To leave, relinguish, desert, reject, discard, கைவிட. 2. To renounce matrimony, and secular things, for an ascetic life, இல்லறந்துறக்க. 3. To neglect, dispense with, omit, avoid, தவிர்க்க. (p.) தாய்சொற்றுறந்தால்வாசகமில்லை. There is no excuse for slighting a mother's word, (Avv.) அதைத்துறந்து, v. participle. Leaving this, besides this. துறந்துள்ள, inf. To renounce one's relations. துறந்தார்-துறந்தோர், s. (plu.) Ascetics, recluses, those that have renounced the world for an ascetic life, sannyasis, நீத் தோர். துறப்பு--துறவு, v. noun. Relinquishment, rejection, விடுகை. 2. Renunciation of matrimony and social life, for a life of austerities, of wandering and dependence an charitable gifts for support; or retirement to the desert, சன் னியாசம். 3. The principles of abstraction, or renunciation of secularities, as seated and operative in the mind of the devout ascetic, leading to corresponding actions. துறவர்--துறவோர், s. (plu.) Munis, asceties, recluses, முனிவர். துறவறம், s. Celibacy of the recluse, or of the strict devotee, in the வானப்பி ரஸ்தம். state--oppos. to இல்லறம். (See ஆச்சிரமம்.) 2. See அறம். துறவி, appel. n. An ascetic, a recluse, சன்னியாசி. துறவுநிலை, s. The standing, degree, profession or state of the ascetic. துறவுபூண, inf. To become an ascetic. துறவொழுக்கம், s. The proper course and rules of ascetic life. 14) *

tuṇikrm (p. 245) s. Boldness, intrepidity. confidence, assurance, தைரியம். 2. Venturesomeness, daring, presumption, temerity, துணிவு. (c.) துணிகரக்காரன், s. A bold, resolute, daring person. 69)

tuvālai (p. 249) s. Flow of blood, as in the menses or parturition. உதிரப்பெருக்கு. 2. [prov.] Lochial discharges, தீட்டு. 3. Anointing the whole body, as in case of a poisonous bite, பூச்சு. 4. Liniment for medical anointing, பூச்சுமருந்து. 4. (Eng.) Towel, துண்டுத்துணி. (c.) துவாலைச்சீலை--துவாலைப்புடைவை, s. Cloths worn by women in child-birth, in lochial discharges, &c. துவாலையிட, inf. To rub a medical oil, or liniment, on the whole body. துவாலையிறைக்க, inf. To flow excessively as lochial discharges, flooding, or excessive flow of menses. 82)