tūngku (p. 252) கிறேன், தூங்கினேன், வேன், தூங்க, v. n. To hang, to hang on, to be suspended, cling to, தொங்க. 2. To be drowsy, to slumber, to sleep, துயில. 3. To be sluggish, inactive, idle, dull, slow, heavy, மந்தமாயிருக்க. 4. To nod, hang the head from drowsiness, தலைசாய. 5. To droop, as a person, or animal, through sorrow, hunger, &c., சோர. 6. To droop, as a plant, be withered, வாட. 7. (fig.) To be fixed, as a fortress, wall, ஓர்நிலை யாய்நிற்க. 8. To tarry, delay, loiter, hang about, தாமதிக்க. 9. To be drowsy and move the body from side to side, as an elephant, அசைவாட, (c.) தூங்கினவன்கன்றுசேங்கன்று. The calf, of the sleeper is but a bull-calf (having been changed while he slept). தூங்கணி, s. A jewel formed of hanging globules of gold and precious stones, தொங்கணி. தூங்கிப்போக, inf. To droop as a person, beast, plant, &;amc., வியாபாரந்தூங்கிப்போயிற்று. Trade is low, on the decline, &c. தாழ்வாரந்தூங்கிப்போயிற்று. The verandah is too low. தூங்காமை, v. noun. (neg.) Vigilance, Watchfulness. தூங்காவிளக்கு, s. A lamp burning day and night. தூங்கிசைச்செப்பல், s. A kind of melody of the metre called வெண்பா. தூங்கிசைத்துள்ளல், s. A melody of the கலிப்பா metre. தூங்கிசையகவல், s. A melody of the ஆசிரியப்பா, metre. தூங்கிருள்நடுநாள், s. Midnight, thick or abiding darkness. தூங்கிவிழ, inf. To nod through drowsiness. (c.) தூங்குபாலம், s. A floating bridge; sometimes தூக்குபாலம். தூங்குமஞ்சம், s. A hanging cot or bed. தூங்குமூஞ்சி, appel. n. A stupid, sleepy fellow. (c.) தூங்கல், v. noun. Dancing, கூத்து, 2. Drowsiness, &c.; used in all the meanings of the verb.

tāri (p. 234) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. [a change of தரி.] To bear, to suffer, o endure, பொறுக்க. 43) *

tāvārm (p. 235) s. [prop. தாழ்வாரம்.] A sloping roof. 2. Verandah. 5)

tikku (p. 237) கிறேன், திக்கினேன், வேன், திக்க, v. n. To stutter, to stammer, கொன்னிப்பேச. 2. To err or hesitate in recitation, reading, &c., தெற்ற. (c.) அவனுக்குத்திக்கிப்போகிறது. He stammers (in talking or reading). திக்கித்திக்கிப்பேச, inf. To stutter. திக்குவாயன், s. (fem. திக்குவாய்ச்சி.) A stammerer, a stutterer. திக்குவாய், s. A stammering mouth. பாடந்திக்க, inf. To hesitate in reciting a lesson. 28)

tuvēṣam (p. 250) --துவேசம், s. Aversion. dislike, loathing, antipathy, disgust, hatred, பகை. W. p. 435. DVESHA. அன்னத்துவேஷம். s. A version to food. 7)

tṉm (p. 231) s. (Tel.) Nature, state, quality, disposition, தன்மை--as பெரியதனம், greatness. 2. A termination of nouns applicable to persons, expressing state--as குடித் தனம், துரைத்தனம், &c. 21) *

tiṭutippeṉ (p. 238) inf. [vul. adverbially.] Suddenly, unexpectedly, as திடீரென. 11)

tāṉ (p. 236) The reciprocal pronoun, himself, herself, itself, the genitive being தன்; in composition sometimes தற். 2. One's self. 3. An emphatic or intensive particle, signifying indeed, really, certainly, தேற் றச்சொல்; as அப்படித்தான், it is so. (c.) 4. An expletive, or அசைச்சொல் suffixed to any noun or pronoun of any person, and declined instead of it, as நிலந்தனைக்கொத்தினான், he dug the earth. 5. Personal identity, சுயம். (p.)--Note. According to the Agamas, the soul is the person or being, and the body and mind with their powers and faculties, are merely adventitious; being the fruit of actions, &c. தானேவளர்ந்துதவத்தால்கொடியெடுத்தவன். One who has grown great and become famous of himself through meritorious austerities; often used of one who has risen by the kindness of another, but forgotten his benefactor. தானொருவனுமேதனியாகவந்தான். He only came, he came alone. தான்சாகாமருந்துதின்னலாமா. May any one take medicine to kill himself? தானுள்ளபோதுலோகம். The world is one's while he lives. தானாக்கனியாததுதடிகொண்டடித்தால்கனியுமா. Will a fruit, not ripening of itself, ripen by being beaten with a stick? தானுந்தலைவனும். The soul and God. நீதான். You yourself, you certainly. அவன்றன்னைக்கண்டேன். I saw him. (p.) அவன்றான். He himself; he certainly, truly, really. தானாக, inf. To be absolute, unique, self-existent, independent, தானாயிருக்க; applicable to the deity. 2. To be assimilated, தன்வண்ணமாக. தானாக, [adverbial.] Of his, her, or its own accord; spontaneously, voluntarily. 2. Of or by himself, herself, itself. தானாக்குதல், v. noun. Assimilating a person or thing to one's self, itself, &c., தன்வண்ணமாக்குதல். தானெடுத்துமொழிதல், v. noun. [in works of science.] The adoption of rules, or language, from other authors, one of thirty-two உத்தி. தானேயானவன்--தான்தோன்றி, appel. n. The self-existent, the deity, கடவுள். தான்பிழைக்கப்பார்க்க, inf. To regard or consult one's own safety, to be careful not to betray, involve or jeopardize one's self. 2. To seek one's own interests, livelihood, prosperity. 23)

tkkuppokkeṉl (p. 221) v. noun. Tottering as children or old persons. 2. Walking heavily, ஒலிக்குறிப்பு. (c.) அவனுக்குத்தக்குப்பொக்கென்றுவிழுந்தது. He had a good threshing. 11)

tuvangkicam (p. 249) s. Loss, injury, detriment. See தொங்கிசம். W. p. D'HVAMSA 39)