tokai (p. 262) s. Assembly, collection, கூட் டம். 2. Sum, amount, total, தொகுதி. 3. Property, stock, money, பணஇருப்பு. 4. Summery, aggregate, epitome, compend, substance of a narrative, abstract of a subject; genus, as including species; general subjects combined, whether analytically or synthetically, சுருக்கம். 5. Assortment, இனமடைப்பு. 6. Article, item, particulars of an account, &c., எண்ணினுறுப்பு. (c.) 7. [in gram.] Omission of a particle in the combination of words, as தொட்டனைத்து, for தொட்டஅனைத்து, as far as day, தொகுத்தல் விகாரம். 8. Elliptical combination of words, as பொன்கொணர்ந்தான், for பொன்னைக்கொணர்ந் தான், he brought the gold. (See தொகைநிலை.) 9. The main division of a treaties, as distinguished from வகை or விரி, அறுவகைச் சூத்திரத்தொன்று. தொகைப்பிசகிப்போயிற்று. The calculation is erroneous. தொகைகட்ட, inf. To finish, to conclude, to bring to an end. 2. To deliver up, to make over, as money, &c., to make a final payment. 3. To sum up, to make a total, to make out the total, to cast up. தொகைகாட்ட, inf. To give a written account. 2. To state a particular number or sum. 3. To make a sum appear large, to magnify. 4. v. n. To appear large, as an amount. தொகைகூட்ட, inf. To add up. தொகைக்காரன், s. A man of considerable property, தனவான், (c.) தொகைச்சூத்திரம், s. One of the six kinds of rules for composition. See சூத்தி ரம். தொகைதைக்க, inf. To make out the grand total of an account. See தை, v. தொகைநிலை, s. A summary, contraction, ellipsis, &c., சுருங்கிநிற்கை. 2. [in gram.] The connection of a word with the பயனிலை by omitting a particle, வேற்று மையுருபுமுதலியதொக்குநிற்றல்.--It embrasces six varieties; 1. வேற்றுமைத்தொகை, the omission of the sign or from of the case, as பொன்கொடுத்தான், for பொன்னைக்கொடுத் தான். 2. வினைத்தொகை, a verb without the sign of the tense, combined with a noun, as கொல்புலி for கொன்றபுலி, கொல்கின்றபுலி, கொல்லும்புலி. 3. பண்புத்தொகை, omission of the adjective sign ஆகிய or ஆய in combining the qualifying epithet with the noun, as கருங்குவளை for கருமையாகியகுவளை, or two nouns in apposition, as ஆதிபக வன். 4. உவமைத்தொகை, the combination of two words with the omission of the sign of comparison, as பான்மொழி for பால் போலுமொழி. 5. உம்மைத்தொகை, omission of the particle உம், as கபிலபாணர் for கபிலனு ம்பாணனும்; also இராப்பகல் for இராவும், பகலும். --Note. In this combination. there is commonly no reduplication. 6. அன்மொ ழித்தொகை, a metonomy or omission of a word, commonly the name of a person, immediately after any of the five preceeding ellipses, as பொற்றொடி. for பொற் றொடியையுடையாள், the golden braceletdamsel. தொகைநிலைச்செய்யுள், s. A poem consisting of a fixed, even number of verses, ஓர்பிரபந்தம். தொகைநிலைத்தொடர்மொழி, s. As உவ மைத்தொகை. (R.) தொகைநிலையுருவகம், s. [in rheto.] A perfect metaphor, ஓரலங்காரம். தொகைபடுவது, appel. n. Contraction of words, as தொகப்படுவது. தொகைபார்க்க, inf. To sum of cast up the amount. (c.) தொகைபூட்ட, inf. [prov.] To balance accounts, to strike a balance, கணக்குச்சரிக் கட்ட. 2. As தொகைதைக்க. தொகைப்படுத்த--தொகையாக்க, inf. To make up an even number. 2. To make a large sum. 3. To sum up; to reduce to heads. தொகைப்பிசகு--தொகைமோசம், s. An error in a reckoning. 2. (fig.) A mistake, a blunder. தொகைப்பொருள், s. Recapitulation; peroration, விரித்தபொருளின்அடக்கம். தொகைமோசம், s. See தொகைபிசகு. தொகையகராதி, s. One of the four divisions of சதுரகராதி, which see. தொகையுருவகம், s. As பண்புத்தொ கை. (R.) தொகையுவமம், s. Contraction of metaphor. See உவமைத்தொகை. தொகையேற்ற, inf. To make a large sum, by the addition of many small items, commonly as a debt. 2. As தொ கைகூட்ட. (c.) தொகையேறுதல், v. noun. Swelling in a large sum by the addition of many items. 2. Forming a total, an amount. தொகைவகை, s. Head and divisions of a subject. தொகைவகைவிரி, s. Heads of a subject, its general divisions, and discussion, &c., தொகைவிரி, s. Head of subject and the discussion. 8)

toṉmai (p. 263) s. Oldness, antiquity, பழ மை. 2. Narration of ancient story, as one of the eight beauties in composition, செய் யுள்வனப்பிலொன்று; [ex தொல்.] (p.) தொன்மையோர், s. [plu.] The ancients. 25)

toṭṭil (p. 262) s. A cradle, crib or swinging cot, for a child, சிறுகட்டில். (c.) 2. [prov.] As தொட்டி.] தொட்டிலாட்ட, inf. To rock a cradle. தொட்டிலில்கிடத்த--தொட்டிலில்வள ர்த்த, inf. To lay a child in a cradle. தொட்டில்போட, inf. To cradle a child when more than six or eight weeks old. தொட்டிற்சேலை, s. Cradle-cloth. 56)

toḷai (p. 262) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To cut out a hole with a chisel, to bore a hole. [See துளை, v.] 2. (fig.) To tease. 119)

toppi (p. 262) s. Toddy, கள், (சது.) 80)

toḷḷi (p. 263) s. Soft mire, குழைசேறு. 5)

tongku (p. 262) கிறேன், தொங்கினேன், வேன், தொங்க, v. n. To hang, to be suspended, to hang down, to stick, or hang, ready to fall; to dangle, தூங்க. 2. To adhere as any thing to the bowels, தங்க. 3. (fig.) To remain long with one, as another's property, நிலுவைப்பட. (c.) 4. To move with leaps --as a child skipping, or a beast gallopping, குதிக்க. 5. [in burlesque.] To run away, to slip off (to die) with விடுதல், or போகுதல்; குழுஉக்குறி--Most of the compounds are limited to Jaffna. தொங்காரப்பாய்ச்சல், v. noun. A jolting pace, jumping movement, gallop of a horse, குதிரையோட்டம். தொங்கிப்பாய, inf. To rise high in walking, to gallop, to skin. 2. (fig.) To be haughty, to assume airs. தொங்கிப்போக, inf. To be lodged and lost as a thing thrown. 2. (fig.) To be in another's possession, to be lost, to be unjustly appropriated--as a deposit, to become burdensome as a debt. 3. To tarry in the road from fatigue. (c.) 4. [in cant.] To die. 4. [prov.] To run away. தொங்கிவிழ, inf. To jump and tumble down. 2. To be haughty, to be exposed to fall. தொங்குகாது, s. Hanging ears. (c.) தொங்குபறிவு--தொங்குபொறி--தொங் குபொறிவு, v. noun. [prov.] Hanging just ready to fall; to slip off; to turn over, ஒட்டியும்ஒட்டாதிருத்தல். 2. (fig.) Ready or waiting for a pretext to leave a company, விலகுதற்கேதுபார்த்தல். தொங்குகிழவன், s. A decrepit, old man. (R.) தொங்குபுளுகன், s. [prov.] A vain person, who walks with a conceited springing gait, பெரும்புளுகன். 25)

tokkṭvu (p. 262) s. [prov.] A cross-way, a shorter way than the common road, குறுக்குவழி. (c.) 11)

tolai (p. 262) கிறது, ந்தது, யும், ய, v. n. To be exhausted, terminated, expended, expiated, liquidated, முடிய. 2. To become extinct, to perish, to die, to expire, as a term of time, ஒழிய. 3. To leave, be freed; implying aversion, நீங்க. 4. To be defeated, to fail in comparison or competition, to be outrivalled, தோற்க. (c.) என்னைவிட்டுத்தொலைந்தான். He has left me. எண்ணத்தொலையாதது. That which is countless, innumerable, inconceivable. பாவந்தொலைந்தது. The sin is removed. அனுபோகம்தொலைந்தால்ஔஷதம்பலிக்கும். When former evil deeds are expiated by suffering (under the disease), medicine will avail. கதைபேசிக்கொண்டுபோகவழிதொலையும். By relating stories, the way is soon passed. தொலையாதது, appel. n. That which is interminable, inexhaustible, unexpiable. தொலைவு, v. noun. A great distance, தூரம். (c.) 2. Extinction, defeat, failure, &c., as the verb. 99)

tontam (p. 262) s. (St. துவந்தம்.) A pair, a couple, union of the sexes, சேர்க்கை. 2. Implacable hatred, inveterate animosity, malice, சலஞ்சாதிப்பு. (சது.) 3. Strife, contention, போர். 4. Adhering to, as a hereditary or chronic disease, தொடர்பு. 5. Familiarity, அன்னியோன்னியம். 6. Sympathy, உடன்படுகை. 7. Improper familiarity, தொடுசு. (c.) தொந்தக்காரர், s. [plu.] Inveterate foes; mutual and implacable enemies. தொந்தசத்துரு, s. An implacable, continued foe. தொந்தப்பட, inf. To cleave to, as a chronic or hereditary disease. 2. To be disordered, deranged, brought into conflict as the different humors of the body. தொந்தப்பழி, s. Hatred, malice--perpetuated from generation to generation. தொந்தயுத்தம், s. A duel, a closedetermined fight, between two persons, or two armies, இருவர்செய்யும்போர். தொந்தரோகம்--தொந்தவியாதி, s. An internal, complicated and dengerous disease. தொந்தவினை--தொந்தார்த்தம், s. The fruit of former actions good or evil, invariably following a person. தொந்தார்த்தனை, s. Reciprocal abuse, mutual hatred between two persons; [ex Sa. Arthana, censure. 73)