pkkiṭ (p. 288) inf. To throb as the heart through fear, &c., திடுக்கிட. 2. To give way, to bilge, as a ship, to part, crack, split, வெடிக்க. 3. [also பக்குக்கட்ட.] To form a scab. 11)

pittam (p. 315) Bile, gall, bilious humor, முப்பிணியிலொன்று W. p. 356. PITTA. 2. Aberration of the senses, bewilderment, delirium, மயக்கம். 3. A variety of dance, கூத்தின்விகற்பம்.-- Of bile are அருசிப்பித்தம், aversion to food, &c.; இரத்தபித்தம், that which causes the spitting of blood; வறட் சிப்பித்தம், dryness of humors; கரும்பித்தம், black bile. பித்தஉபரி, s. As பித்தாதிகாரம்; used in the south. பித்தகாங்கை--பித்தகாரகம்--பித்தச்சூடு, s. Heat caused by bile. பித்தகாசம், s. A kind of bilious disease, causing great irritation. See காசம். பித்தகாமாலை, s. Jaundice from excess of bile. பித்தகாலம், s. The middle stage of life, when the bilious humor is supposed to be predominant from the age of 33 1/3 to 66 2/3. 2. The second and third of the twelve hours, both by day and night. பித்தகுணம், s. Delirium, slight derangement. பித்தகுன்மம், s. Dispepsia, disease in the stomach from excess of bile. See குன்மம். பித்தக்காய்ச்சல், s. As பித்தசுரம். பித்தக்கிராணி--பித்தகிராணி, s. A looseness of the bowels. See under கிரணி. பித்தக்கிறுகிறுப்பு--பித்தகிறுகிறுப்பு. v. noun. Giddiness in the head, from bilious affections. பித்தக்கொதி, s. [prov.] Feverish state of the system from derangement of the bilious humor. பித்தசரீரம், s. An emaciated body from excess of bile, a bilious temperament. See சரீரம். பித்தசிலேட்டுமம்--பித்தசிலேற்பனம், s. A temperament of body in which bilious and phlegmatic humors prevail. பித்தசுரம், s. Bilious fever. பித்தசூலை, s. Arthritic diseases from bilious humors. See சூலை. பித்தசோகை, s. A bilious heat, Leucophlegmatis, a kind of jaundice. பித்தச்சுழற்சி, s. As பித்தக்கிறுகிறுப்பு. பித்தச்சூடு, s. As பித்தகாங்கை. பித்ததிகாரம்--பித்தாதிகாரம்-பித்தாதிக் கம், s. Preponderance of bile in the system, பித்தஅதிகரிப்பு. பித்தத்தின்வீடு, s. The stomach. (R.) பித்தநாடி, s. The bilious pulse, as felt by the middle finger. See நாடி. பித்தநீர், s. Bilious humor. பித்தபாண்டு--பித்தபாண்டுரு, s. A sallow kind of jaundice, inducing great languor. பித்தமயக்கம், s. Delirium. 2. Giddiness, dizziness. பித்தமிறக்க, inf. [intrans. பித்தமிறங்க.] To reduce bile in the system. See இறக்கு. பித்தமெடுக்க, inf. To cast up bile. பித்தம்பிடித்தவன், appel. n. A deranged person, as பித்தன். பித்தரோகம், s. Bilious disease. பித்தவாயு, s. Wind in the body from heat. பித்தவெடிப்பு, v. noun. A chapping of the hands and feet. பித்தவெறி, s. Intoxication, phrensy. பித்தன், s. [fem. பித்தி, pl. பித்தர், பித்தர்கள்.] a crazy man, a mad man, an idiot. See திரவியம். 2. Siva, as eating intoxicating drugs and dancing with devils, சிவன். 3. Bhairava, வயிரவன். 4. A thief, rogue, robber, கள்ளன். (சது.) பித்தனுக்குத்தன்குணநூலிலுஞ்செம்மை. Even to the mad man, his own wisdom is straighter than a line. பித்தாதிசாரம், s. Vomiting and purging; [ex அதிகாரம்.] 49) *

pārāṭṭu (p. 312) கிறேன், பாராட்டினேன், வேன், பாராட்ட, v. a. To celebrate, to show forth, to make much of, விசேஷிக்க. 2. To applaud, to commend, to eulogize, புகழ. 3. To expatiate on, to hold up to view, to dwell on, விரித்துரைக்க. 4. To caress, to fondle, to entertain with fondness, உபசரிக்க. 5. To magnify, to exaggerate, to boast, சிறப்பிக்க. 6. To be particular about a work, a writing, &c., to be too long about a thing, to delay, சாவதானமாய்ச்செய்ய. 7. To talk of a subject merely to please, இனிமையாய்ப் பேச. 8. To make formal professions, உரி மைபாவிக்க. (c.) பாராட்டிக்கேட்க, inf. To listen to a poem, a story, &c., and praise it. பாராட்டிப்பேச, inf. To commend, to extol, to speak highly of. பாராட்டுந்தாய், s. A nurse to divert a child, one of the five kinds of nurses, ஐவகைத்தாயிலொருத்தி. பாராட்டு, v. noun. Applause, praise, commendation, புகழ்ச்சி. 2. Caressing, entertaining one with great fondness, அணைக்கை. 3. Expatiating. descanting, dwelling on, விரித்துரைக்கை. 4. Celebration, கொண்டாட்டம். 5. Magnifying, ஆடம் பரம். 6. Pleasantry, amusing, or interesting talk, சந்தோஷம். பாராட்டுக்காரன், s. A fop. a finical or showy person. 2. An exaggerator. பாராட்டுப்பேச, inf. [prov.] To praise, to applaud. மேன்மைபாராட்ட, inf. To boast, to speak of one's greatness. 14) *

pirātti (p. 317) --பிராப்தி, s. The fifth of அஷ்டமாசித்தி, the power of accomplishing one's desires. See சித்தி. 2. (c.) Success in any object, pursuit, பேறு. 3. Reward; result, good or bad, முடிவு. W. p. 588. PRAPTI. உனக்குப்பிராப்தியில்லை. You have no luck. 49) *

pñci (p. 291) s. A thicket, தூறு. (நிக.) 2. Any thing loose or bushy of vegetable growth, as cotton, down, &c., சடைந்தது. 18)

pāṇṉ (p. 309) s. [fem. பாணச்சி, பாணத்தி, பாணிச்சி.] A tailor, தையற்காரன். 17)

paṇi (p. 292) s. A snake, பாம்பு. W. p. 594. P'HAN'IN. பணிச்சக்கரம், s. [in astrol.] A diagram in the form of a snake, for determining the day for sowing a field, ஓர்எந்திரம். 7)

pẕi (p. 302) s. Blame, censure, reproach, as நிந்தை. 2. Fault, crime, sin, guilt, as குற்றம் 3. Complaint, imputation, charge, disparagement, குறை. 4. Falsehood, deceit, பொய். 5. Revenge, vengeance; vindictiveness, சலஞ்சாதிப்பு. 6. Quarrel, strife, bickering, விரோதம். 7. Slander, aspersion. See புறங்கூறுகை. (c.) என்மேலேபழியோ. Am I culpable? பெரியபழியாய்வந்திருக்கிறது. A great fault has been committed 2. Retribution has followed. பழிகட்ட, inf. [prov.] To pick a quarrel, சண்டைதொடுக்க. 2. To accuse unjustly, குற்றஞ்சாட்ட 3. To sow discord, to cause contention, பகைமூட்ட. 4. To threaten in order to effect one's purpose, பயமுறுத்த. 5. To contract guilt, குற்றஞ்செய்ய. பழிகாரன், s. An accuser, an avenger, in contempt, பழிகாரப்பயல். 2. A great sinner. பழிகிடத்தல், v. noun. Sitting Durnha, or starving at one's door to make him comply with a demand. பழிகூற, inf. To charge falsely. 2. To asperse, to slander. பழிக்கஞ்சுதல், v. noun. Being weakly afraid of the displeasure of others. பழிக்குடி, s. Families at variance from old time. 2. As எளியகுடி. பழிக்குப்பயப்பட, inf. To fear to do evil. 2. To fear blame, censure. பழிக்குப்பழிவாங்க, inf. To retaliate. பழிக்குவிட, inf. [prov.] To abandon one to his evil ways; to leave a person or thing to ruin, அழியவிட. பழிசுமக்க, inf. To bear reproach. 2. To suffer vengeance. 3. See சும, v. n. and v. a. பழிசுமத்துதல், v. noun. Charging blame on, or imputing guilt to, another. பழிசூழ்தல், Being involved in crime, பழியடைதல். 2. Thinking evil of another, பிறர்க்குத்தீங்குநினைத்தல். பழிசொல்லல், As பழிசுமத்துதல். பழிச்சொல்--பழிமொழி, s. Reproach, aspersion, as நிந்தனை. பழிதீர்க்க--பழிமீட்க, inf. To take vengeance. 2. To expiate guilt, to atone, பாவந்தீர்க்க. பழிதீர்தல், v. noun. Being expiated, atoned for. 2. Becoming reconciled, settled, as an old grievance. பழிதூறல்--பழிதூற்றல், v. noun. Slandering, as தூற்றல். பழிதேட, s. To contract disgrace, or reproach. பழிபாதகம், s. Fault and crime. பழிபோட, inf. To blame one, to charge one with guilt. பழிமுடிக்க, inf. To take vengeance. பழிமுடிய, inf. To sow discord. பழிமூளுதல், v. noun. Kindling of wrath. பழியெடுக்க, inf. As பழிவாங்க, 2. பழியேற்க, inf. To take on one's self the responsibility or guilt of an evil action. பழிவாங்க, inf. To take vengeance, to avenge, to revenge, பகைசாதிக்க. பழிவேலை, s. Work unwillingly done, compulsory labor. பழிவைக்க, inf. As பழிபோட. 78)

pirāṇi (p. 317) s. A living creature, especially one of the lower animals, சீவனுடை யது; [ex பிராணம்.] (c.) இலிங்கபிராணி, s. A devotee wearing the Linga in life, and being buried with it. 40) *

pācam (p. 307) s. Tie, bandage, fetter, கட்டு. 2. Cord, கயிறு. W. p. 531. PASA. 3. The rope, or noose, as a weapon of Siva, Brahma, Yama, and Varuna, ஓராயுதம். (See நாகபாசம்.) 4. Love, attachment, kindness, அன்பு. 5. Mail, coat of mail, கவசம். 6. Eye of a needie, ஊசித்தொளை. 7. Demon, vampire, பேய். (சது.) 8. [in the Agama phil.] One of three eternal uncreated principles, பசு, பதி, பாசம், being the illusive power, ensnaring the soul. It includes the three மலம், original and moral evil, and matter in all its forms. See பசு and பதி. பாசகரன், s. Yama, the god of death, இயமன். 2. The messenger of Yama; (lit.) the rope-armed, காலன். (p.) பாசக்கட்டு--பாசபந்தம்--பாசப்பிணி, s. Entanglements of the soul, as connected with births. பாசசம்பந்தம், s. Bondage of the soul, union with matter. பாசசாலம், s. The vast illusions by பாசம். See சாலம். பாசஞானம், s. Knowledge of the entanglements of matter. Compare பதிஞா னம் and பசுஞானம். பாசதரன், s. Yama as holding the cord of death, சமன். பாசதரிசனம், s. As பாசஞானம். See தரிசனம். பாசநாசம், s. Annihilation of the three evil principles in the soul, by the தீட்சை, of the guru, or of the deity in the form of a guru. பாசபந்தம்--பாசக்கயிறு, s. A rope with a noose. [usage.] பாசபந்தர்--பாசபந்திகள்--பாசபெத் தர்--பாசபெந்தர், s. [pl.] Those engrossed, or bound by the entanglements of matter, the senses, &c. பாசபாணி, s. Varuna, வருணன். 2. Messenger of Yama, இயமதூதன்; (lit.) the rope-armed. 2. Yama, the god of death, நமன்; [ex பரணி, hand.] பாசமோசனம்--பாசவிமோசனம், s. Release of the soul from earthly entanglements. பாசம்வீச, inf. To cast the noose, as Yama, to capture the soul at death; to cast a noose, on the foe in battle. பாசவிருள், s. The darkness of illusion from மும்மலம், or the threefold defilements, ஆணவம், மாயை, and காமியம். பாசவைராக்கியம், s. Settled hatred of the principle of evil in the senses, leading to self-denial and rigid austerities, பாசத்தைவெறுக்கை. பாசன், s. The soul as subject to births and mundane attachments, சீவன். (சது.) 2. Yama, நமன். பாசாங்குசன்--பாசாங்குசதரன், s. Ganesa as armed with a noose, and an elephant-hook, கணேசன்; [ex அங்குசம்.] 3)