viciṭṭam (p. 389) --விசிஷ்டம், s. Superiority, supreme excellence, eminence, மேன்மை. (சித்.) W. p. 787. VISISHTA. விசிட்டஞானம், s. Excellent wisdom, divine knowledge. விசிட்டாத்துவிதம், s. A treatise by எம்பெருமானார். 29)

viṭai (p. 393) கிறேன், ந்தேன், வேன், ய, v. n. To be angry, கோபங்கொள்ள. 2. To become disjointed, to split, பிரிய. (சது.) 4)

vaṭṭam (p. 375) s. A circle, a circular form, a ring-like shape, சக்கரம். W. p. 73. VAT'A. 2. A halo round the sun or moon, பரிவேடம். 3. A potter's wheel, a mill, திரிகை. 4. A shield, கேடகம். 5. A hand-bell, கைமணி, 6. A pond, or tank, குளம். 7. A receptacle for different things, கொள்கலம். 8. A large water-pot, நீர்ச்சால். 9. A seat, a chair, பீடம். 1. A curved club, a weapon, வளை தடி. 11. A cloth, சீலை, as பரிவட்டம். 12. Lowness, a valley, தாழ்வு. (சது.) 13. A revolution, as that of Jupiter in about twelve years, or his cycle, of sixty years, வியாழவட்டம்,--Note. The Hindus commenced to reckon by the cycle A. D. 426. Twenty-three cycles have already past, and the present cycle is the twentyfourth. 14. Revolution of a planet. 15. A premium in exchange; (R.) loss or gain in money transactions, உள்வட்டம். 16. (Beschi.) Place, as வட்டகை. அந்தவட்டங்களிற்காணேன். I did not see [them] in those places. வட்டஞ்சுற்றியும்வழிக்குவரவேண்டும். Although you pass round, you must get in by the entrance. அவன்வட்டத்துக்குவந்தான்......He became teachable. வட்டக்கலம், s. A round porringer or other vessel. வட்டக்கிலுகிலுப்பை, s. A species of the கிலுகிலுப்பை plant. See கிலுகிலுப்பை. வட்டக்கோல், s. Periphery or circumference of a circle; ellipse or other curvilinear figure. (R.) வட்டங்கொடுத்துமாற்ற--வட்டமிட்டு மாற்ற, inf. To exchange money by paying a premium. வட்டத்தாமரை, s. A tree growing in the Malayalam country, its leaf resembling that of the lotus. வட்டத்திரி, s. Match for a gun, நெரு ப்புவைக்குந்திரி. 2. A rolled bit of cloth put into the pierced lobe of the ear to widen the orifice, காதிடுதக்கை. வட்டத்திருப்பி, s. A plant, Cissampelos. compare பொன்முசுட்டை. வட்டத்துக்குக்கொடுக்க, inf. To lend money at a premium. வட்டப்பாறை, s. A round and flat stone, or rock; a rocky barren surface. வட்டப்பாறைநாச்சியார், s. A local Durga at Trivatûr, திருவொற்றியூர், dwelling in a cave covered with a வட்டப்பாறை. வட்டப்போதிகை, s. A circular piece of timber placed under the போதிகை. வட்டமணியம், s. [com. வட்டகைமணி யம்.] Superintendence over a small tract. வட்டமரம், s. A class of jungle fruittrees--It is of two varieties, பெருவட் டம், the common வட்டம் tree; சிறுவட்டம், the வட்டம் shrub with scarlet flowers in clusters, the juice of which is pressed and with நல்லெண்ணெய், is given to children for cutaneous eruptions, வட்டமாயோடல், v. noun. A circular motion or course. வட்டமிட, inf. [sometimes வட்டம் போட.] To pass round, to hover about as a hawk; to gyrate. 2. [fig.] To hang about in order to obtain an object. ஆகாசத்திற்பருந்துவட்டமிட்டுக்கொண்டேயிருக் கிறது. The kite in the air continues to sail round. வட்டம்பண்ண, inf. [prov.] To repeat daily the praises of a deity. வட்டம்பிரிய, inf. To gain in exchange. வட்டவடிவு, s. A circular form. வட்டாகிருதி, s. A circle, periphery, the circumference of a sphere; [ex ஆகி ருதி.] 28)

viṟṟeṉ (p. 398) inf. [com. விர்ரென.] To make a whirring noise, as a stone whirled in the air, or as rustling paper. (R.) 169)

vaṟkari (p. 380) s. A pitcher, a ewer, கரகம். (சது.) 2. As வற்கம். 26) *

vāy (p. 385) s. Mouth, வாக்கு. 2. A mouthful, வாய்கொண்டது. 3. Mouth of a cup, a bag, a wound; the muzzle of a gun, &c., பற்றுவாய். 4. Lip, or lips, உதடு. 5. (நல்.) Place, இடம். 6. Manner, mode, ஏழனுருபு. 8. Truth, மெய். 9. A word, சொல். (சது.) அவனுக்குவாயாலும்வயிற்றாலும்போகிறது. He is both passing stools, and vomiting. வாயைமூடு. Hold your tongue. இன்னம்ஒருவாய்சாப்பாடு. Take a mouthful more. எனக்குவாயெழவில்லை. I cannot say a word. இதுகுரைகடல்வாயமுதென்கோ. Shall I call this the nectar of the roaring sea? (p.) குடத்தின்வாயைப்பிடியாதே. Do not take the pot by its mouth. சந்துவாய். The joint, or place of joining boards, &c. தூற்றுவாய். The wind-ward side in winnowing. வாயடிக்க, inf. To chatter, to tergiversate. வாயடைக்க, inf. To put to silence, to confute an adversary, to shut his mouth. 2. To fail in speech as a dying person. வாயலம்ப, inf. To rinse the mouth, before eating, sometimes with appropriate incantations. வாயறியாதுதின்ன, inf. To eat without thought. வாயாங்காரம், s. Arrogance as displayed in one's speech; words of self-conceitedness. வாயாட, inf. [appel. n. வாயாடி.] To speak much and to little purpose, to babble. 2. To quarrel, to argue frivolously, வாதாட. வாயாடிப்பெட்டிமகன். An impertinent good-for-nothing-man. வாயார, With open mouth, See ஆர், v. வாயாவி, s. The breath of the mouth as distinct. from. மூச்சு. வாயாவிபோக்க, inf. To yawn. 2. [met.] To speak vainly. வாயிலெடுக்க, inf. To vomit. வாயிலேபோட்டுக்கொள்ள, inf. To injure one, (lit.) to put in the mouth. (abusively.) வாயில்வந்தபடி. As it flowed from his mouth, at random. அவன்வாயில்வந்தபடிதிட்டினான். He abused as much as his mouth could! வாயில்லாச்சீவன்--வாய்விடாச்சீவன், s. Dumb animals. வாயிழந்துகேட்க, inf. To ask a favor of an inferior, or of an equal. வாயுதவி--வாயுபகாரம், s. Help or aid by word of mouth. வாயுபசாரம், s. Empty compliments. வாயுறைவாழ்த்து, s. An admonition to young people who behave ill, from their seniors; painful, but useful, ஓர்பிரபந்தம். வாயூற, inf. To water, to form or collect as saliva. 2. To flow from the mouth as spittle, to slaver, எச்சிலொழுக. 3. To water in the mouth for something nice to eat, வாயினீரூற. 4. To long for wealth, fame, office, or learning, அவாவ. வாயெடுக்க, inf. To begin to speak, (lit.) to take mouth. வாயெடுக்கவொட்டாமலடிக்கிறது. Refuting one so that he cannot open his mouth. வாய்கட்ட, inf. [v. noun. வாய்க்கட்டு.] To silence one. 2. To charm a snake or beast so as to prevent its biting. 3. To abstain from improper food when dieting. வாய்கனக்க, inf. [prov.] To articulate indistinctly, as when having the mouth filled with food. வாய்கிறுது, s. Arrogant speech. வாய்கிறதுபேசினாலுதைவரும். If one speak arogantly a kick will follow. வாய்குளிற, inf. To bawl, to vociferate, இரைய. 2. As வாய்வெருவ. வாய்கொடுக்க, inf. To kindle a quarrel. வாய்கொடாமலிருக்கிறது. Being silent. 2. Being unfriendly. வாய்க்கட்டை, s. A gag for a mouth, in abuse. 2. [in cant.] Bribery. வாய்க்கணக்கு, s. Mental arithmetic. 2. Account kept in the memory. வாய்க்கரிசி, s. A ceremony of putting rice into the mouth of a corpse before burning. கூத்தரிசிகுற்றுகிறவீட்டிலேவாய்க்கரிசிக்குவழியி ல்லை. In a rice-pounding-house, there is not a handful for a corpse; those who have abundance have nothing to give. வாய்க்காசு, s. The money cast with rice upon a corpse. 2. Money given to a witness. வாய்க்காடிவார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. Being very sorrowful, (lit.) having vinegar poured into the mouth. வாய்க்கால், s. Water-course, நீரோடுங் கால். 2. (p.) The tenth lunar mansion, மகநாள். (சது.) வாய்காலுக்குப்போகிறது. Going to ease nature. வாய்க்குவழங்காமலிருக்கிறது. Being unpalatable. வாய்க்குள்ளேபேச, inf. To mumble, in mutter. வாய்க்குற்றம், s. A verbal mistake or error. வாய்க்கூடை--வாய்ப்புட்டில்--வாய்ப் பெட்டி, s. A small basket for muzzling a calf. வாய்க்கூலி, s. A bribe. வாய்க்கொழுப்பு, v. noun. Arrogance, insolence. வாய்க்கொழுப்புசீலையாலேவடிந்ததுபோலே. As one's insolence forced him to carry hot rice in a napkin. (Prov.) வாய்சலிக்கத்திட்ட, inf. To abuse till the mouth aches. வாய்ச்சம்பிரதாயம், s. Skilfulness in speaking, sometimes in reproach. 2. Oral tradition. See சம்பிரதாயம். வாய்ச்சாலகம், s. [improp. for வாசால கம்.] Talkativeness. வாய்ச்சொலவு, s. Prediction, augury. 2. An ominous speech. வாய்தடுமாற, inf. To make a verbal mistake. வாய்தாரை, s. Edge of a knife or other instrument, keenness of the edge, ஆயுதங்களின்கூர்மை. வாய்த்தவிடும்போதல். Even the bran is gone; i. e. nothing is left to eat. (பஞ்ச). வாய்த்தலை, s. A Channel of stone for conveying water. வாய்நீர், s. [com. வாணி.] Saliva, spittle. வாய்நீரூற, inf. To slaver. வாய்நீரொழுக, inf. To drivel, to drop sanva from the mouth. வாய்பாடு, v. noun. [in gram.] A model, a specimen; a symbolic term, for all roots of verbs, as செய். 2. A symbolic expression in any art or science, as barbara, celarent, &c. in Logic; spondee dactyl, &c. in Poetry. வாய்பிதற்ற--வாய்பினற்ற, inf. To speak without sense, or incoherently. வாய்புதைக்க--வாய்பொத்த, inf. To shut the mouth with the palm of the hand, as children in fear or wonder. வாய்பூச, inf. To wash the mouth. 2. To flatter, to speak smooth things. 3. TO bribe a superior. (Colloq.) வாய்போட, inf. To interrupt another when talking, or to interfere with others, by words. வாய்ப்பட்டி, s. A chattering woman. வாய்ப்பாடம், s. A lesson learnt by heart. வாய்ப்பானை, s. A babbling fellow. (R.) வாய்ப்பிரசங்கம், s. Oratory, extempore discourse. வாய்ப்பிறப்பு, s. A saying, a declaration. அவன்வாய்ப்பிறப்பைக்கேள். Hear his deposition. வாய்ப்புண்--வாய்க்கிரந்தி, s. Sore on the tongue or lips; an ulcered mouth. வாய்ப்பூட்டு, s. A lock for the mouth, a gag, used by anchorites. வாய்மட்டம், s. Level to the brim, even to the surface. 2. A process in making golden heads. வாய்மதம், s. Arrogant speech. வாய்மூட, inf. To shut one's mouth. See ஊர்வாய்மூட, under உலைமூடி. வாய்மூடு. Shut your mouth, stop speaking. வாய்மூத்தகுடி, s. A family excelling in talk. வாய்மூத்தவன், appel. n. A chief speaker. வாய்மோசம், s. A mistake, inadvertence in speech. வாய்வட்டம், s. A rope or halter to put round a horse's mouth, குதிரைவாய்க்க யிறு. (சது). வாய்வழங்க, inf. To eat, to use the mouth, உண்ண. 2. To speak, பேச. 3. To promise. பேசவாய்வழங்கவில்லை. The mouth, [tongue.] fails to speak--said of a dying man. வாய்விசேஷம், s. Speech, oral communication. 2. Report, செய்தி. வாய்விசேஷமாய்ச்சொன்னேன். I told him by word of mouth. வாய்விட, inf. To speak plainly. 2. To divulge a secret. அவன்வாய்விட்டழுதான். He wailed, cried aloud, like a child. அவள்வாய்விட்டதினாலேமோசமாயிற்று. Mischief came through her divulging the secret. வாய்விடல், v. noun. Yawning. (R.) வாய்விளங்கம், s. A medicinal seed. See வாயுவிளங்கம். வாய்விளிம்பு, s. The margin, or edge of a thing. வாய்வெட்ட, inf. To silence another. வாய்வெட்டுவெட்டுகிறவன். One who overcomes in argument. வாய்வெருவ, inf. [improp. வாய்பெரு வ.] To cry out in sleep from fear, night-mare, &c., as வாய்பினற்ற. வாய்வைக்க, inf. To bite as a snake, கடிக்க. 2. To eat, as a horse, &c., தின்ன. 9)

vllūṟu (p. 379) --வல்லூற்றுக்குருவி, s. A bird of prey,a hawk, a falcon, இராசாளி. வல்லுறடிக்கமடையான்விழுந்ததுபோலநீவிழுவாய்...... Thou shalt be as a stupid stork struck down by a hawk. (a curse.) 5)

viṭai (p. 393) s. A bull, எருது. 2. The sign Taurus, இடபவிராசி. W. p. 82. VRUSHA. விடைகாலெறிதல், v. noun. Struggling, twiching the legs--as a beast or person in dying. 2. Bending the legs backward. (c.). விடைதழாஅல், s. Grappling and subduing a wild bull--as a test of bravery by a suitor; [ex தழுவு.] (p.) விடையோன், s. An epithet of Siva as having a bull, சிவன். (சது.) 3)

vayacu (p. 376) --வயது, s. Age, period of lifetime from birth, வயசுகாலம். 2. Youth, juvenility, எவ்வனம். W. p. 735. VAYAS. உனக்கெத்தனைவயசு. How old are you? வயசுசென்றவன், appel. n. An old man. வயசுபின்னிடுதல், v. noun. The passing of a life-time. வயசுப்பிள்ளை-வயசுப்பிள்ளையாண்டான், s. A youth. திரும்பினவயசிலே. In the post-meridian of life. 68)

viḷai (p. 398) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To cultivate the ground to sow. (p.) 145)