kilukku (p. 111) கிறேன், கிலுக்கினேன், வேன், கிலுக்க, v. a. To ring, a rattle, to chink, கிலுங்கச்செய்ய. 2. To ring a small bell, சிறு மணியாட்ட. கிலுக்கு, v. noun., Rattling, tinkling, chinking, ஒலிக்கை. 2. s. A rattling stick of a school-boy, used on certain festival occasions in soliciting, with his school-mates, presents for his teacher, பள்ளிக்கூடப்பிள்ளைகளெடுக்கிறகிலுக்கு. கிலுக்குத்தடி, s. A kind of staff with a rattle at the and, used by the mailcarriers and religious mendicants to give notice of their approach. வளையற்கிலுக்கு. The tinkle of bracelets. 29)

tṭi (p. 222) s. A stick, staff, rod, தடிக்கொம்பு. 2. A club, a cudgel, bludgeon, தண்டம். 3. A rod or pole for measuring land, அள வுகோல். (c.) 4. A rice field, வயல். 5. Compartment of a rice field, பாத்தி. 6. A pestle, உலக்கை. 7. A bow, வில். 8. (a contraction of தடித்து.) Lightning, மின்னல். 9. Flesh, ஊன். 1. A guana, உடும்பு.--Note. There are different kinds of தடி--as இருப்புத் தடி, கிலுக்குத்தடி, குணுக்குத்தடி, சோட்டாத்தடி, நுகத் தடி, பாணாத்தடி, வளைதடி, which see severally. விறகுதடியாய்ப்போனான். He is greatly emaciated; (lit.) as fire-wood. [prov.] குயவனுக்குப் பலநாள்வேலை தடியடிக்காரனுக்குச்சற் றுநேரவேலை. Many day's work for the potter, but a few moment's for the breaker. தடிக்கம்பு, s. [loc. தடிக்கொம்பு.] A walking cane, or staff. தடிக்கம்புச்சாப்பாடு, v. noun. Flogging. See under சாப்பாடு. தடித்தனம், s. Rashness, passionateness, rudeness. தடிப்பயல், s. A stubborn person, a block-head. 2. A corpulent person. தடியடிக்காரன், s. A violent person, who acts inconsiderately. தடிமாடன், s. An impudent fellow; [ex மாடன், a demon.] தடியனாபிள்ளை--தடியாண்பிள்ளை, s. An impudent, or corpulent person. தடிபோட, inf. To measure by the long stick in the கிட்டிப்புள்ளு game. தடிமூக்குள்ளான், A kind of snipe. See உள்ளான். தடியன்--தடிமிண்டன், s. A stout, corpulent person, பருத்தவன். 2. A strong athletic man, ஆண்மையுடையவன். 3. An obstinate person, முருடன். குண்டாந்தடி, s. A baton. 6)

maṇi (p. 341) s. A gem, a jewel, இரத்தினம். 2. A pearl, முத்து. 3. Wattles on the throats of sheep, அதர். 4. The wrist, commonly மணிக்கட்டு. W. p. 632. MAN'I. 5. Sound, ஓசை; [from Sa. Man'a, to sound.] 6. A bell or gong, கிலுக்குமணி. 7. [fig.] The hour of the day, மணிநேரம். 8. A stone for extracting the poison of snakes, விஷக்கல்; some say antidotes for poison. மணிஅடிக்கிறது. The clock strikes; the bell rings. நவமணி, s. Nine kinds of gems. See இரத்தினம். அகன்மணி, s. A flat gem or bead; a precious stone of a superior kind--as a diamond, or ruby. மணிகன்னிகை--மணிகர்ன்னிகை, s. [Sa. Manikarnika.] A sacred tank at Benares, காசித்தீர்த்தத்தினொன்று. மணிகிலுக்க, inf. [prov.] To ring a hand-bell. மணிக்கட்டு--மணிபந்தம், s. The wrist. மணிக்கணக்கு, s. The hour of the day by the clock or bell. மணிக்கயிறு, s. A bell-rope. 2. A whiplash with knots in the end, as அஞ்சுமணிக் கயிறு. மணிக்கிரீபன், s. One of Kuvêra's children, குபேரன்மகன். மணிக்கூடு, s. A frame, stand or covering for a bell, மணிதூங்குமாடம். 2. [prov.] A clock, as containing a bell, நாழிகைவட் டில். 3. A clock-case, கடிகாரக்கூடு. மணிக்கோவை, s. A string of beads, a necklace. மணிதுருவிடுதல், v. noun. Perforating, or drilling pearls and gems. மணிநேரம்--மணிவேளை, s. An English hour. மணிபூரகம்--மணிபூரம், s. [in Hin. physiol.] One of the six regions of the body--that of the navel, நாபிஸ்தானம். W. p. 632. MAN'IPOORA. மணிமகுடம், s. A crown set with precious stones, a crown worn by great monarchs. 2. [prov. also மணிமுடிச்சு.] The button of the child's first book on olas. See மகுடம். மணிமங்கலம், s. Name of a district, ஓரூர். மணிமந்திரௌஷதம், s. Three remedies for serpent's bites--snake-stone, incantation and medicine. மணிமாலை, s. A pearl-necklace, முத்து வடம். 2. A poem composed of twenty வெண்பா, and forty கலித்துறை. See பிரபந்தம். மணிமேகலை, s. One of the five classic poems. See under காவியம். மணியடிக்க, inf. To strike or ring a bell. மணியெறித்தல், v. noun. Sparkling of gems. மணிவடம், s. Any string of beads or pearls. மணிவட்டம், s. [in திவா. மிசைவடம்.] A warrior's ankle-ring. 2. Tinkling ankle-ornaments, பாதசாலம். 3. A gong. 22)