tiruṭṭu (p. 240) v. noun. Theft, roguery, களவு. 2. Fraud, deception, ஏய்ப்பு. (c.) திருட்டுடைமை, s. Stolen goods. திருட்டுத்தனம், s. A thieving, trickish disposition. 2. Dishonesty. திருட்டுப்பிடிக்க--திருட்டுபிடிக்க, inf. To find out a theft. திருட்டுப்போக, inf. To be stolen. திருட்டுப்போனது--திருட்டுபோனது, appel. n. Any thing stolen. திருட்டுவேலை, s. Thievish or dishonest practices, knavery. திருட்டுமட்டை, s. A worthless thief. 19) *