ilampam (p. 53) --இலம்பனம், s. Any thing hanging, a pendulum, தொங்குவது. 2. A garland, மாலை. 3. [in astronomy.] The complement of the latitude or are between the pole and the zenith of a given place which is the same as the altitude of the equator, ககோளத்திற்கூறுமோர்பாகையளவு. 4. Perpendicular, நிறுதிட்டம். Wils. p. 716. LUMBA, and 717. LUMBANA. இலம்போதரன், s. Ganesa, the large-bellied விநாயகன். (p.) 32)

tūngkl (p. 252) s. Hanging, a pendent, any thing suspended, தூக்கம். 2. A dull, lazy ox, &c., மந்தமாயிருப்பது. 3. [prov.] One who loiters about the doors of others for food, a dangler, தொங்குவோன். (c.) 4. A slow tune, ஓரிசை. 5. The slow melody of the வஞ்சிப்பா verse, as ஏந்திசைத்தூங்கல், வஞ்சிப்பாவினோசை. 6. An elephant, யானை. 7. See தூங்கு, v. தூங்கலன், s. A lazy, idle, inactive person, சோம்பன். தூங்கலோசை, s. A slow tune. தூங்கல்தனம், s. Sluggishness, want of energy. 14)

tokkm (p. 262) s. Any thing eaten adhering to the bowels. See தொங்கல். [ex தொங்கு.] குழந்தைவயிற்றில்தொக்கம்நிற்கிறது. Something sticks in the child's bowels. 14)

tongkṇi (p. 262) s. A pendent ornament, துங்கணி; [ex தொங்கு, et அணி.] 21)

tongkl (p. 262) s. Any thing pendent, hanging, &c., தொங்குதல். 2. A pendent part of an ornament, ஆபரணத்திற்றொங்கணி. 3. End or corner of a woman's cloth, either hanging or brought up round the neck; end of a man's cloth thrown over the shoulder, முன்றானை. 4. [prov.] Any thing stuck or hanging, ready to fall, ஒட்டுப் பற்றியிருத்தல். 5. A thing eaten adhering to the bowels, தங்கல். 6. An ear-ornament in general, காதணி. 7. Hangings or fringes of cloth, shawl, &c., தூக்கங்கள். (c.) 8. A flower garland, பூமாலை. 9. Tail of a peacock, மயிற்றோகை. 1. A bunch peacock's feathers, for a fan or parasol, பீலிக்குடை. 11. A white umbrella, being an emblem of royalty, வெண்குடை. 12. End, extremity, projection, cape, headland, promontory; end of a street, முனை. 13. Men's hair, ஆண்மயிர். (சது.) தொங்கலுக்குத்தொங்கல். At every corner. தொங்கலிலேமுடிய, inf. To tie up in the end of a cloth. தொங்கலுக்குப்பார்க்க, inf. To try to remove an obstruction in the bowels by magic. தொங்கல்போட--தொங்கல்விட, inf. [prov.] To put the end of the cloth over the shoulder, as a woman. 22)

tongku (p. 262) கிறேன், தொங்கினேன், வேன், தொங்க, v. n. To hang, to be suspended, to hang down, to stick, or hang, ready to fall; to dangle, தூங்க. 2. To adhere as any thing to the bowels, தங்க. 3. (fig.) To remain long with one, as another's property, நிலுவைப்பட. (c.) 4. To move with leaps --as a child skipping, or a beast gallopping, குதிக்க. 5. [in burlesque.] To run away, to slip off (to die) with விடுதல், or போகுதல்; குழுஉக்குறி--Most of the compounds are limited to Jaffna. தொங்காரப்பாய்ச்சல், v. noun. A jolting pace, jumping movement, gallop of a horse, குதிரையோட்டம். தொங்கிப்பாய, inf. To rise high in walking, to gallop, to skin. 2. (fig.) To be haughty, to assume airs. தொங்கிப்போக, inf. To be lodged and lost as a thing thrown. 2. (fig.) To be in another's possession, to be lost, to be unjustly appropriated--as a deposit, to become burdensome as a debt. 3. To tarry in the road from fatigue. (c.) 4. [in cant.] To die. 4. [prov.] To run away. தொங்கிவிழ, inf. To jump and tumble down. 2. To be haughty, to be exposed to fall. தொங்குகாது, s. Hanging ears. (c.) தொங்குபறிவு--தொங்குபொறி--தொங் குபொறிவு, v. noun. [prov.] Hanging just ready to fall; to slip off; to turn over, ஒட்டியும்ஒட்டாதிருத்தல். 2. (fig.) Ready or waiting for a pretext to leave a company, விலகுதற்கேதுபார்த்தல். தொங்குகிழவன், s. A decrepit, old man. (R.) தொங்குபுளுகன், s. [prov.] A vain person, who walks with a conceited springing gait, பெரும்புளுகன். 25)

vṭi (p. 375) கிறது, ந்தது, யும், வடிய, v. n. To percolate, to flow downwards, to trickle down, or fall--as tears from the eyes; to distil by drops, ஒழுக. 2. To be diminished, as water in a tank or river; to ebb, to flow back to the sea, வற்ற. 3. To lengthen, to become long, நீள. ஆறுஒருமுழம்வடிந்தது. The river is fallen a cubit. புண்ணிலேசீவடிகிறது. Matter comes from the ulcer. வடிகாது--வடிந்தகாது, s. [also வடிசற் காது.] Ears with the perforation much enlarged, தொங்குசெவி. வடிகை, v. noun. Ebbing of the tide, வற்றுகை. 2. Dropping of tears, blood, &c., ஒழுகுகை. வடிசல்--வடிதல்--வடியல், v. noun. Ebbing; decreasing, வற்றல். 2. Being long, lengthening, நீளம். (சது.) வடிவு, v. noun. The ebb, as வடிசல், 2. As வடிகை. வடிவுப்பானை, s. [com. வடிபானை.] A pot which receives distilled liquids. (R.) 8)