campantam (p. 164) s. [vul. சம்மந்தம்.] Connexion, natural or artificial--as of a property with a substance; relevancy, congeniality, agreement, இணக்கம். 2. Affinity, alliance, relation, connexion by birth or marriage, உறவு. (c.) 3. The application of authority, from divine writings or learned authors, in proof of an assertion, opinion, &c., மேற்கோளமைதி. W. p. 94. SAMBAND'HA. 4. [in gram.] The genitive or possessive case--as சம்பந்தவேற்றுமை, கிழ மைவேற்றுமை. (p.) இதற்குமதற்குஞ்சம்பந்தமில்லை. There is no connexion betweem this and that. உன்சம்பந்தமேயெனக்காகாது. I can't bear you. I can't abide with you. சம்பந்தக்குடியார், s. [prov.] Two families connected by marriage; the parents of a married pair in their relation to one another. சம்பந்தங்கலக்க--சம்பந்தங்கொள்ள-சம்பந்தம்பண்ண. inf. See கல, v. சம்பந்தக்கலப்பு, v. noun. Intermar-riage. சம்பந்தம்பேச, inf. To treat of marriage--as the friends of the parties. சம்பந்தி, s. [com. சம்மந்தி.] One connected by marriage affinity. 2. One connected by birth, marriage or otherwise. சம்பந்தாசம்பந்தம், s. Congeniality and uncongeniality, attractiveness and repulsiveness. அவயவாவயவிசம்பந்தம், s. The connection of the parts with the whole. உடைமையுடையதென்னுஞ் சம்பந்தம், s. Connection between the possessor and thing possessed. உலகசம்பந்தம், s. Worldly affinity. குணகுணிசம்பந்தம், s. Connection between properties and their subjects. See under குணம். குரங்குச்சம்பந்தம், s. See under கு ரங்கு. ஸ்திரிபுருஷசம்பந்தம், s. Mutual love between husband and wife. பாசசம்பந்தம், s. Bondage of the soul. See under பாசம். பூனைச்சம்பந்தம், s. See under பூனை. பொருட்சம்பந்தம், s. Connections in regard to ideas, meanings and subjects. விவாகசம்பந்தம், s. Marriage-alliance. விசேஷணவிசேஷியசம்பந்தம், s. Connection between the adjunct and the principal word. சம்பந்தகிரேஸ்தன், s. See சம்பன்னகி ரேஸ்தன். சம்பந்தமூர்த்திகள்--சம்பந்தசுவாமிகள், s. As சம்பந்தர்; [ex மூர்த்தி, the divine impersonation.] சம்பந்தப்பொருள்--சம்பந்தவேற்றுமை, s. The genitive case. 9)

poruḷ (p. 337) s. Meaning of a word, the sense, signification, சொற்பொருள். 2. Property, wealth, riches, money, திரவியம். 3. Thing, substance, matter, corporeal or incorporeal existence; entity, வஸ்து. 4. Stores, provisions, utensils, பலபண்டம். (c.) 5. Truth, reality, verity, வாய்மை. 6. A thing of moment or importance, superiority, தலைமை. 7. Gold, பொன். 8. A child, பிள்ளை. 9. Fruit of action, வினைப்பயன். 1. [in ethics.] The four divisions of subjects. See நாற்பயன், நாற்பொருள். 11. [in log.] Inference, from circumstances. See அருத்தாபத்தி. 12. Special quality, disposition, குணம். பொருளுங்கொடுத்துப்பழியுந்தேட. To go to expense and get ill-will by it. பொருடனைப்போற்றிவாழ். Use your wealth properly. (Avv.) இருபொருள். A two-fold good, comprising கல்விப்பொருள், knowledge; and செல்வப்பொருள், wealth, riches. முப்பொருள். A three-fold being, the Trimutri. 2. [among vedantists.] God, the soul, and illusion, as திரிபதார்த்தம். நாற்பொருள். Four advantages. See நால். ஐம்பொருள். The five chief divisions of Tamil grammar. These are எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி. See இலக்கணம். பொருட்சம்பந்தம். See சம்பந்தம். பொருட்சிதைவு, v. noun. Transition of meaning, &c. See சிதைவு. பொருட்சுவை, s. Sweetness of the matter in a work--different from சொற் சுவை. பொருட்செலவு, v. noun. Expense, expenditure. பொருட்செல்வம், s. Wealth as the object of pursuit, or acquisition-distinct from அருட்செல்வம். பொருட்செல்வி, s. Lukshmi, இலக்குமி. பொருட்சேதம், s. Loss of property. See சேதம். பொருட்சொல்ல, inf. To explain the meaning of a verse. பொருட்டிரிபு, v. noun. [in gram.] Compound terms, bearing different meanings. See திரிபு. பொருட்பட, inf. To be made out or comprehended, as a meaning. 2. To make sense, as language. பொருட்பால், s. The second part of நாற்பொருள். பொருட்பெண்டிர், s. [pl.] Prostitutes, as seeking gain, வேசிகள். (சது.) பொருட்பெற்றி, s. Peculiar quality or nature of a thing, பொருளின்குணம். (p.) பொருணயம், s. Importance of the meaning in a work--different from சொ ன்னயம்; [ex நயம்.] பொருணிலை, s. As பொருண்முடிவு, 4. பொருண்முடிவு, s. A complete sentence, வாக்கியம். 2. Substance of a discourse or a sentence, பொருட்சுருக்கம். 3. Termination of a sentence, or a subject, விஷயமுடிவு. 4. The word which makes sense with the preceding word, or words; being often the concluding one, பயனிலை. பொருண்மை, s. Meaning, purport, or matter of a treatise, as பொருள். (p.) பொருளகராதி, s. A dictionary of synonymous words. See சதுரகராதி. பொருளதிகாரம், s. That part of ethics, which treats on the four themes or subjects embracing all kinds of knowledge and practice. See நாற்பொருள். பொருளாசை, s. Covetousness, avarice. பொருளிலக்கணம், s. Properties of things. This in grammar embraces: 1. அகப்பொருள், rules for amatory verses, see அகப்பாட்டுறுப்பு; 2. புறப்பொருள், rules for war-chants; which see. பொருளுதவி, s. A pecuniary aid. பொருள்கோள், s. Modes of constructing verse of which eight are given; 1. ஆற்றுநீர்ப்பொருள்கோள், natural, as the nominative accompanied by its various attributes, adjuncts, &c., followed by its object, if any, and concluded by the verb; 2. மொழிமாற்றுப்பொருள்கோள், construction, in which the nominative and verb are interchanged, with another nominative and verb; 3. நிரனிறைப்பொருள் கோள், when subjects, and attributes, or nominatives and their verbs, are given in distinct series, see நிரனிறை; 4. விற் பூண் or விற்பூட்டுப்பொருள்கோள், when the nominative is at the beginning, and its verb at the end, or the contrary; 5. தரப்பிசைப்பொருள்கோள், when a noun or verb belongs alike to the preceding and following parts of a verse or sentence, see தாப்பிசை; 6. அளைமறிபாப்புப்பொ ருள்கோள், another kind of construction, see அளை; 7. கொண்டுகூட்டுப்பொருள்கோள், a construction which requires the words to be selected here and there; 8. அடிமறி மாற்றுப்பொருள்கோள், a verse in which the lines of the stanza are interchangeable, see அடிமறிமாற்று. பொருள்விளங்கவைத்தல், v. noun. A proper arrangement of words to give the meaning. 52)