mẕungku (p. 346) கிறேன், மழுங்கினேன், வேன், மழுங்க, v. n. To be blunt, or dull--as an edge or point, முனைமழுங்க. 2. To be obscured, be deprived of lustre or glory, காந்தி குறைய. 3. To become dull in feeling, to lose keenness of intellect, புத்திகுறைய. 4. To fade--as a color, the brightness of a jewel, or the glory of a state, ஒளிமங்க. 5. To be dim or obscure--as the sun or moon in an eclipse or behind a cloud, பிரபைமங்க. 6. To pass by without strict examination, inquiry or notice, மறைந்துபோக. (c.) அவன்மழுங்கச்சிரைத்துப்போட்டான். He shaved off all the hair from the head and face. மழுங்கன், s. A plain jewel without any engraving. மழுங்கல், v. noun. Any thing which is blunt, dim, or unpolished. 2. A loggerhead. 3. One devoid of shame. 46)
