tī (p. 242) adj. Evil, wicked, sinful. தீக்குணம், s. Evil disposition or practice; vice, evil, துர்க்குணம். Vices are of three classes, of மனம், வாக்கு, and காயம். 1. மனத்தீக்குணம், sins of the mind, as (a) கொலைநினைக்கை, murderous intention; (b) காமப்பற்று, libidinous desire; (c) ஆசை, avarice, ambition. 2. வாக்கின்தீக்குணம், sins of the mouth--as (a) பொய்சொல்லல், lying; (b) கோள்சொல்லல், tale-bearing; (c) கோபித்துச்சொல்லல், angry speaking; (d) பயனில்சொல்லல், trifling or vain discourse. 3. காயத்தீக்குணம், sins of the body--as (a) களவாடப்போதல், thievish practices; (b) வறிதேதொழில்செயல், idleness; (c) கொலை செயல், killing, murder. தீக்குணர், s. (plu.) The vile, the wicked. 2. The base, the low, (p.) தீக்குறி--தீச்சகுனம், s. A bad sign, symptom or omen, துன்னிமித்தம். தீக்கோள், s. A malignant planet, an evil portent, துர்க்கிரகம். See கோள். தீச்சொல்--தீமொழி, s. Slander, evil speaking, பழிச்சொல். (சது.) 2. Inauspicious or evil words; as curse, சாபம். தீத்தொழில், s. Evil practice, evil deeds. (நாலடி.) தீயது, appel. n. A bad or evil thing. தீயர், s. (Malayalim.) A low caste or tribe--oppos. to நாயர், high caste. தீயொழுக்கம், s. Evil conduct, a vicious course of life--oppos. to நல்லொ ழுக்கம். தீயோர்--தீயர், s. (plu.) The base, the vulgar, கீழ்மக்கள். 2. Savages, barbarians, மூடர். 3. Hunters those that live by the chase, வேடர். தீவினை, s. Evil deeds, vile conduct. wickedness, பாவம்; [ex வினை.] 4)

tī (p. 242) --தீய், கிறது, ந்தது, யும், தீய, v. n. To be slightly scorched, or burnt--as food in cooking, கருக. 2. To be scorched--as growing crops, in time of drought, காய-Note. In combination with குடல், ஈரல், மனம், &c. it is used to express envy, deep grief, pity, fear, &c., according to the connection. அவன்பட்டபாட்டைக்கேட்டால்குடல்தீய்ந்துபோம். If one hears of his afflictions, his bowels will burn. தீந்தகறி, s. Burnt curry. தீந்தமனம், s. An envious mind. தீயச்சுண்ட, inf. To seethe or boil away. தீயல், v. noun. (com. தீசல்.) That which is burnt in cooking. 2. Thick, dry curry, பொரிக்கறி. தீயல்வழிக்க, inf. To scrape off and eat the burnt fool that adheres to the chatty; an act of meanness or poverty. தீயவு--தீவு, v. noun. Burning, consumption by fire, தீய்தல். 7)

tī (p. 242) --தீய், க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To scorch slightly in cooking; to burn or singe, காந்துவிக்க. 2. To dry up water, as the sun, or the fire in cooking, காயச்செய்ய. 3. To boil fish, &c., and dry away the water, that it may keep, மீன்முத லியனதீய்க்க. 4. To scorch, burn, or singe growing crops, பயிரைத்தீய்க்க. 5. To dry up or absorb humors in the body; commonly by external applications, வாட்ட. 6. To scar, to cauterize, சுட. (c.) 8)