atiru (p. 11) --அதிர், கிறேன், அதிர்ந் தேன், வேன், அதிர, v. n. To shake, quake, as by an earthquake, he fall of a tree, or the rolling of chariots, கம்பிக்க. 2. To be startled, alarmed as by the sound of a cannon, the report of thieves, the prevalence of an epidemic, &c., thrill, நடுங்க. 3. To resound attended with a shock, as by thunder, by an earthquake; to sound as a drum, &c., reverberate, vibrate, roar as beasts, tinckle as bells or ornaments, ஆர வாரிக்க. பூமியதிரநடவாதபுண்ணியவான். A good man, one who is careful not to give offence. அதிர்குரல்முரசம். The loud sounding drum. பூமியதிரல், v. noun. An earthquake, trembling of the earth. அதிர், v. noun. Commotion, shaking, trembling, fear, நடுக்கம், 2. s. Sound, ஒலி. அதிர்வெடி--அதிர்வேட்டு, s. The explosion or report of small cannons, &c., to excite alarm. 2. (prov.) The cannon itself. அதிர்ச்சி, v. noun. Quaking, shaking, trembling as of the earth by an earthquake, thunder, or the fall of a tree &c., அசைவு. 2. Resonance, repercussion, concussion, reverberation, எதிரொலி. 3. Agitation, stir, நடுக்கம். 4. A great noise, a loud report, an explosion, பேரொலி. அதிர்ப்பு, v. noun. A shock, concussion, &c., attended with noise, தாக்கி யொலிக்கை. 2. Clamor, shouting, vociferation, ஆரவாரம், 3. Tremor, trembling, நடுக்கம். 4. Fear, alarm, அச்சம். 28) *

appāvi (p. 18) s. A harmless, artless, undesigning person, கபடமில்லான். 2. A simpleton, பேதை. (c.) 18)

ēngku (p. 78) கிறேன், ஏங்கினேன், வேன், ஏங்க. v. n. To weep, cry, wail; to call as a peacock, அழ. 2. To faint through fear, sorrow, &c., வாட. 3. To fear, dread, be aghast, be panic-struck, be startled, be at one's wit's end, be shocked, திகிலுற. 4. To be concerned, to regret deeply, to be in great suspense, கவலைப்பட. 5. (இராமா.) To sound, roar, ஒலிக்க. ஏங்கித்திரியேல். Do not yield to anguish and sorrow. (ஆத்தி.) ஏங்கினாற்போலேசீவன்போயிற்று. He was so overcome with fear (grief, &c.) that he instantly died. ஏங்கிப்போக, inf. To faint through fear, to be in deep concern, to be grieved for, to be exceedingly anxious. ஏக்கம்--ஏக்கரவு, v. noun. Sudden fear, fright, trepidation, alarm, consternation, stupor, panic, ஏங்குகை. 2. Anxiety, deep concern, கவலை. 3. Despondency, despair, ஆறாக்கவலை. ஏக்கம். With a verb--as பிடிக்க, and dative of person, &c., signifies to languish, despond, &c. ஏக்கமெடுக்க--ஏக்கம்பிடிக்க, inf. To have excessive sorrow, to be vexed. மகன்செத்ததினாலேயவளுக்கேக்கம்பிடித்்தது..... She languishes at the death of her son. ஏங்கல், v. noun. Screaming--as a peacock, மயிற்குரல். 2. Weeping. 3. The act of sounding. ஏங்குற, inf. To be sorrowful or thoughtful. 6)

cupāvam (p. 194) s. W. p. 962. SVAB'HA'VA. Nature, natural state, inherent property, or disposition, இயல்பு. 2. Instinet, இயற் கையுணர்வு. 3. Genuineness, reality, உண் மை. 4. Unaffectedness, சுபாவீகம். 5. Sincerity, simplicity, honesty, as oppos. to guile, வஞ்சகமின்மை. 6. Sanity, soberness, as oppos. to derangement, intoxication, மய க்கமின்மை. 7. Good temper or disposition, நற்குணம். (c.) 8. One of the Upanishads, உபநிடதத்தொன்று. இவன்சுத்தஞ்சுபாவமவனைப்போலே. He is like him in every thing. சுபாவமாய்வாங்கினேன். I have really taken. சுபாவகுணம், s. Natural temper, or disposition. சுபாவங்காட்ட, inf. To appear as it is, in its true nature, to show itself. 2. To betray low descent by low actions. (in reproach.) 3. To affect sobriety, &c. to assume or act a character. (c.) சுபாவக்காரன், s. An honest or sincere person--commonly in combination with good. See சுபாவி. சுபாவசுரூபம், s. An image like the original. (p.) சுபாவப்பிரமாணம், s. [in log.] Natural inference, இயற்கையனுமானம். சுபாவப்பேச்சு, s. Simple language, without guile or art. (c.) சுபாவமாயிருக்க, inf. To be natural, artless. சுபாவமானநடக்கை, s. Upright conduct. சுபாவமாய்ப்போக, inf. To become habituated to a thing or action. (c.) சுபாவமாய்ப்பேச, inf. To speak sincerely, soberly, seriously, not in jest. 2. To speak the simple truth without coloring. (c.) சுபாவமுத்தி, s. Absolute bliss, complete salvation, perfect liberation from births and all their attendant evils, as attainable by the ஞானி, or religionist of the highest degree, and as differing from the inferior states of bliss attained by the other three orders, those not being lasting. See சிவபூசையியல்பு. (p.) சுபாவமேரை, s. Moderation, usual manner, way, order, &c, உள்ளபடி. சுபாவவாதம், s. A certain systems of religion, ஓர்சமயநூல். சுபாவி, s. [improp. சுவாகி.] An honest minded, harmless, good natured person; one who speaks and acts sincerely, a simpleton, a weak minded person, சுபாவ குணமுள்ளோன். (c.) 23) *

tiṭukkiṭ (p. 238) inf. To startle, to be startled, alarmed, frightened, அச்சத்தால்மனங்கலங்க. 2. To be shocked, to shudder, to start with fear or surprize, பயத்தாலுடல்கம்பிக்க. 3. To start in sleep or from any nervous or muscular affection, துணுக்கிட. திடுக்கிடப்பேச, inf. To speak so as to surprize, shock or alarm. திடுக்கிட்டெழும்ப, inf. To rise up startled, alarmed, &c. 6)

tuṇukku (p. 246) s. Fear, startle, sudden terror, பயங்கரம். (c.) துணுக்கிட, inf. To be startled, திடுக் கிட. (R.) துணுக்குத்துணுக்கென, inf. To be startled, be alarmed. மனந்துணுக்குத்துணுக்கென்றிருக்கிறது. The heart palpitates. துணுக்குற, inf. To be startled, struck with fear, பயப்பட. துணுக்கெறிய, inf. To start, startle, as infants, &c.; to jump. துணுக்கெனல், v. noun. Being startled, afraid, அச்சக்குறிப்பு. 7)

tuṇṇeṉ (p. 247) inf. To startle, be frightened. துண்ணெனத்துறக்க. To relinquish worldy things in alarm. (p.) 5) *

nri (p. 270) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. n. To be startled, confounded, பிரமிக்க. 2. v. a. To deride, to despise, நிந்திக்க. (p.) நரிப்பு, v. noun. Derision, contempt, இகழ்வு. (சது.) 83)

maṭam (p. 339) s. Ignorance, அறிவீனம். 2. Female simplicity, artlessness, as மடமை; [from Sa. Mat'ha, to be confused in mind.] மடக்கிளி, s. A parrot, as resembling a woman in its talk. மடக்குயில், s. The koil bird, likened to a woman for sweetness of its voice. மடக்கொடி, s. [poetice.] A tender, young, married woman; [ex கொடி.] மடத்தனம், s. [also மடைத்தனம்.] Simplicity, weakness of mind, natural to a female. 2. Stupidity, dulness. மடநல்லார், s. [pl.] Women, as weakminded, பெண்கள். (p.) மடப்பிடி, s. The female elephant, as resembling women in the stateliness of its gait, பெண்யானை. மடமயில், s. The peacock, as similar to a woman in some of its qualities, மயில். மடமான், s. The deer, resembling a woman in its timidity. மடமொழிமாதர், s. [pl.] Sincere, mild or soft speaking woman. மடவரல், s. A woman, பெண். (p.) மடவன்னம், s. The swan, compared to a woman for its beauty and stately walk; [ex அன்னம்.] மடவார்--மடவியர், s. [sing. மடவாள்.] Women, as sincere and simple, பெண்கள். மடவியது. [symbolic verb.] That which is simple, or sincere, commonly as a female quality. (p.) மடன், s. An ignorant man. (p.) 2. (சது.) confusion of mind, உன்மத்தம். மடனெஞ்சமே. O, stupid heart! 79)