atṭṭu (p. 10) கிறேன், அதட்டினேன், வேன், அதட்ட, v. a. To rebuke authoritatively and vehemently, கண்டிக்க. 2. To make a sudden or vehement noise to frighten beasts, &c., உரப்ப. 3. To rant, hector, bluster, upbraid, &c., in order to awe, or silence. உறுக்க. 4. (பிங்.) To attempt to refute one by sophistry and blustering, அமட்ட. அதட்டிப்பார்க்க, inf. To sound one's mind by menacing. அதட்டிமாடோட்டினான். Making a noise he drove away the beast. அதட்டல், v. noun. Reproving, &c. அதட்டு, v. noun. Rebuke, reproof, refutation, rant, hector, உறுக்கு. 18)

alṭṭu (p. 27) கிறேன், அலட்டினேன், வேன், அலட்ட, v. a. To tease, trouble, importune, annoy, perplex, தொந்தரவுசெய்ய. 2. v. n. To rave, talk much-- as a crazy or delirious person, be boisterous, பிதற்ற. (c.) அலட்டி, s. [prov.] A bully, a blusterer, அலப்பி. அலட்டு--அலட்டுகை, v. noun. Teasing, importunity, அலைக்கழிப்பு. 2. Raving, incoherent talk, delirium, பி தற்று. 3. Trouble, vexation, perplexity, urgency, தொந்தரவு. (c.) அலட்டுச்சன்னி, s. A kind of convulsive fit attended with raving. 43) *

ārampam (p. 41) s. Beginning, commencement of a thing, introduction, prelude, prologue, தொடக்கம். 2. Preparation, readiness, எத்தனம்; [ex ஆ, et ரபி, to commence.] Wils. p. 119. ARAMB'HA. (c.) 3. A great noise, பேரொலி. ஆரம்பசூரன், s. A forward person, one more ready to undertake, than patient to execute, தொடக்கத்தில்வீரனாயிருப் போன். 2. A boaster, blusterer, வீம்பு பேசுவோன். 3)

utṭu (p. 59) s. Lip, lips, இதழ். 2. (fig.) Brim, margin, பானைமுதலியவற்றின்விளிம்பு. 3. The lip of a wound, வெட்டுவாய். உதடன், s. (fem. உதடி.) A blubber-lipped person, பருத்தவுதடன். உதடுதுடிக்க, inf. To quiver as the lips in anger. உதடுபிதுக்கி, s. A thick-lipped person. உதடுமடிக்க, inf. To bite the lips in anger. உதடுவெடிப்பு, s. Harelip. உதட்டடி, s. Angry, menace, bluster, boisterousness, வாயடி. உதட்டடியடிக்க, inf. To disconcert a plan by blustering. உதட்டுப்புண், s. Sore on the lip. உதட்டைப்பிதுக்க, inf. To pout, to shoot out the lower lip by way of negation or disdain. மூளியுதடு, s. A lip of which a part is wanting. 2. A harelip. மேலுதடு, s. The upper lip. கீழுதடு, s. The lower lip. 135)

utppu (p. 59) கிறேன், உதப்பினேன், வே ன், உதப்ப, v. a. [vul.] To menace, bluster, scold, reprove, கடிந்துகொள்ள. 2. To reject with an exclamation of disdain, to rebuff, இகக்க. உதப்பியடிக்கிறான். He disputes, he contradicts, rejects with a rebuff. 141) *

urppu (p. 63) கிறேன், உரப்பினேன், வே ன், உரப்ப, v. n. and a. To whoop, vociferate inarticulately or otherwise--as in driving cattle, scaring away birds, beasts, or human beings, to menace or intimidate by shouts, to bluster, shout, call, அதட்ட. 2. To urge forward beasts of burden with shouts, துரத்த. 3. (p.) To pronounce with aspiration, as the second letter in each of the five series of Sanscrit gutterals, உரத் தொலிக்க. ஆனையையுரப்பிலிடு. Frighten away, or drive the elephants along. ஒருவரேயெதிரினிங்ஙனுரப்பியேதுரப்பர். If but one should oppose them, he may rout them all merely by a menacing shout. உரப்பிப்பார்க்க, inf. To use menace, boisterousness, &c., in order to try the courage of any one to beat him down, &c. உரப்பியடிக்க, inf. To attempt, overcome by boisterous talk, overcome in whole, or in part. உரப்பு, v. noun. Bluster, shout, vociferation, whoop, call, அதட்டுகை.

kmṟu (p. 95) கிறது, கமறினது, ம், கமற, v. n. [vul.] To become dry and hard, காய. 2. To be excessively heated, வெப்பமதிகரிக்க. 3. To bluster, to be hot and impetuous, உக்கி ரங்கொள்ள. 4. To weep bitterly, to cry very loud, அழ. அழுதுகமற, inf. To cry and weep excessively. 12) *

kontḷi (p. 146) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To be boisterous, to roar, swell--as the sea, &c.; to raga--as anger; to storm, to bluster; to be tumultuous, பொங்கியெழ. கொந்தளிப்பு, v. noun. Boisterousness, vehemence, rage, roaring, commotion, turbulence, bluster. கொந்தளிப்படங்க, inf. To become calm--as the boisterousness of the sea. 73)

cṭcṭeṉl (p. 157) v. noun. Roaring of thunder or flames; sounding--as falling trees, the report of a gun, the falling of the heavy drops of rain, the clapping of hands, or the successive falling of thrown stones, &c.; being quick, precipitate, blustering, as the language of an angry person, &c., ஈரடுக்கொலிக்குறிப்பு. 28)

cilmi (p. 186) s. [prov.] A bully, vaunter, blusterer, வீம்பன்; [ex சிலமன்.] 22)

teẕi (p. 257) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To shout, vociferate, whoop as in driving cattle, scaring away birds, &c., அதட்ட. 2. To tread out corn, துவைக்க. (சது.) 3. v. n. To sound, din, roar, பெரிதொ லிக்க. 4. To be angry, rage, bluster, or vociferate through anger, சினக்குறிப்புக்காட்ட. நீனிறக்கரும்பகட்டினாற்றெழித்து. Trodden out by the deep blue colored buffaloes. (நைட.) தெழித்தல்--தெழிப்பு, v. noun. Sound, shout, vociferation, bluster, noisy rage. 6)

pkṭṭu (p. 286) s. (Tel. படு.) Lustre, brightness, splendor, பிரகாசம். 2. Attraction, fascination, allurement, மயக்கம். 3. False show, pretence, deception, plausibility, வெளிவேஷம். 4. Foppery, finicalness, affection, நாகரீகம். 5. Bullying, bluster, ostentation, pomposity, இறுமாப்பு. (c.) பகட்டானவேலை, s. Neat, fine or splendid work. 2. Unsubstantial work --as சொற்பவேலை. 12)

mey (p. 362) s Truth, sincerity,--oppos. to பொய்,சத்தியம் (c.) 2. The body, person, உடம்பு.3.Surface of the body, or feeling as one of the five senses, ஐம்பொறியுளொன்று. 4. [in gram.] A consonant, மெய்யெழுத்து. மெய்நின்றுவிழிக்கிறதுபொய்கொண்டுபொரிகிறது.... Truth is quiet, lie is blustering. [prov.] மெய்பொய்விசாரியுங்கள். Find out its truth or falsity. மெய்கண்டதேவர், s. A poet well skilled in Hindu metaphysics; also called, சுவேதவனப்பெருமாள். மெய்காட்டல், v. noun. Exhibiting strength, (lit.) showing the body. (p.) மெய்கூறல்--மெய்சொல்லல், v. noun. Speaking the truth. மெய்க்காப்பாளர், s. [also கஞ்சுகர்.] Body-guards, மெய்க்காவலர். மெய்க்கவசம்--மெய்யுறை, s. A coat of armor, a vestment. மெய்க்கிளை, s. [prov.] Genuine sprouts in jack-trees, &c., as distinguished from பொய்க்கிளை. See கிளை. மெய்க்கீர்த்திமாலை, s. A panegyric poem in the கட்டுரை versification, describing the illustrious descent, and famous actions of a hero. See பிரபந்தம். மெய்க்கொள்ள, inf. [com. மெய்யென்று கொள்ள.] To believe, take to be true. மெய்க்கோள், s. Earnest-money. (R.) மெய்க்கோளாய்வாங்கினேன். I got money in advance. மெய்ஞ்ஞானம்-மெஞ்ஞானநிட்டை, s. True wisdom, the state of the most exalted ascetic. மெய்ஞ்ஞானி, s. The true sage. மெய்நலம், s. [sometimes மெய்ந்நலம்.] Strength, வலி. (சது.) மெய்ந்நூல், s. [com. மின்னூல்.] Ancient writings, commonly divine. மெய்நூலன், s. An epithet of Dronacharya, துரோணாசாரியன். (சது.) மெய்புகுகருவி, s. A vestment, as மெ ய்க்கவசம். (p.) மெய்ப்படாம்,s. A mantle or cloak, covering the whole body, நிலையங்கி; [ex படாம், a cloth.] (p.) மெய்ப்படுத்த, inf. [intrans. மெய்ப் பட.] To prove substantial. மெய்ப்பரிசம், 8. Eight sensations of the body; 1. ஊன்றல், from placing; 2. கட்டல், binding; 3. குத்தல், stabbing; 4. தடவல், stroking; 5. தட்டல், patting; 6. தீண்டல், touching; 7. பற்றல், seizing; 8. வெட்டல், cutting--also called, அஷ்டமெய் ப்பரிசம். மெய்ப்பாடு, v. noun. Indication of passion or sentiment, by gesture, or any other signs--as tears for sorrow, the erection of the hairs of the body from love, joy, transport. 2. Experience of truth. மெய்ப்பை, s. A tight garment fitted to the body, சட்டை. (சது.) மெய்ப்பொருள், s. Sound doctrine. 2. The truth, an epithet of God, கடவுள். 3. Knowledge, அறிவு. Compare கைப்பொ ருள். மெய்ப்பொறி, s. The body as the organ of touch. மெய்மதம், s. True religion. மெய்மயக்கம், s. [in gram.] Consonants occurring together in a word, as ண் and ட in கண்டம்; க்க, in பக்கம். See மயக்கம். மெய்மலம்--மெய்மாசு, s. Human dung, நரகல். 2. As மேலழுக்கு. (p.) மெய்மறதி--மெய்மறத்தல், v. noun. Swooning, losing one's senses by delirium, becoming unconscious. (c.) நான்மெய்மறந்துபோனேன். I had quite forgotten [to bring, &c.] மெய்மெய்யாய், Very truly, evidently, in the very act. மெய்மை, s. A truth, fact. 2. Thought, intention, நினைவு. மெய்மைகூறல், v. noun. Acknowledging the truth. மெய்யர், appel. n. Brahmans, அந்த ணர். 2. Rishis, sages, ரிஷிகள். மெய்யன், appel. n. A true man, an honest person; a trust-worthy, upright man--oppos. to பொய்யன். 2. (p.) A son, மகன். மெய்யுணர்தல், v. noun. Understanding and feeling the truth. மெய்யுரைத்தல், v. noun. Explaining a text; a commentary. மெய்யெழுத்து, s. A consonant, a bodyletter, to which a vowel gives life. மெய்யென்றிருக்கிறது. Taking for a truth. மெய்வருக்கை, s. The class of consonants. See வருக்கை. மெய்விரதன், s. An epithet of Yudhist'hira, உதிட்டிரன். 2. An epithet of Bîshma, வீடுமன். (p.) மெய்விவாகம், s. True matrimony, marriage according to law.