kurl (p. 125) s. (from Sans. Kura, to sound.) Voice, the voice of one person as distinguished from another, மிடற்றாற்பிறக்கும் இசை. 2. A good or clear voice; a singing voice, சந்தம். 3. The voice of birds, beasts, &c., sound; musical sound, tone, ஓசை. 4. (சது.) The throat; trachea, windpipe, மிடறு. 5. The first of the seven musical tunes, prodused from the throat, மிடற்றிசை. (See இசை.) 6. The same tune on the lute or guitar, யாழ்நரம்பினோசை. 7. The first or lowest string of the guitar, யாழின் ஓர்நரம்பு. 8. A tree, பாதிரிமரம். (M. Dic. குரல்காட்ட, inf. To cry aloud, to whoop, roar, bellow, &c. 2. To call a person. 3. To crow--as a cock; to screech--as an owl, &c. குரல்மாறிப்பேச, inf. To speak with a feigned voice. குரல்கம்ம--குரல்கம்மியிருக்க, inf. To he hoarse--as the voice. குரல்கனக்க, inf. To become thick, heavy, masculine, &c.--as the voice. 2. To become hoarse or thick--as the voice by drinking, &c. குரலடைப்பு, v. noun. Hoarseness. குரல்வித்தியாசம், s. Difference in voice. 2. Change in a person's voice. பறவைக்குரல், s. The chirping of birds. நெடுங்குரல், s. A long clamor. நெடுங்குரல்பாய்ச்சியழ--நெடுங்குரல் விட்டழ, inf. To utter long and mournful cries--as at funerals. வெடித்தகுரல், s. A rough, coarse, dissonant voice. 2. A loud thundering voice. வேற்றுக்குரல், s. A strange voice. 2. A sound (of an animal, &c.), that has not been heard before. கூக்குரல், s. A great or loud noise, clamor. See under கூ. குரல்நயம், s. A good, singing voice. குரலோசை, s. The vocal sound, the voice. குரலெடுத்துப்பாட, inf. To lift up the voice and sing. குரலெழும்ப, inf. To rise--as the voice to higher notes, or to a higher pitch. குரல்தெளிய, inf. To become clear--as the voice in singing. குரல்விட்டுப்படிக்க, inf. To sing out, to give vent to the voice in singing or reciting. குரல்குளிற, inf. To jar--as instruments out of tune. நல்லகுரல், s. A fine voice. குரல்வளை, s. The windpipe, the trachea, தொண்டை; [ex வளை, orifice.] குரல்வளையைநெரிக்க, inf. To squeeze one's throat. குரல்வளையையறுக்க, inf. To cut the throat. 9) *

kūvu (p. 136) கிறது, கூவினது--கூயிற்று, ம், கூவ, v. n. [in the gerund, it is sometimes கூய் instead of கூவி.] To crow--as a cock, சேவல் முதலியனகூவ. 2. To coo, to sing, to warble --as birds; to scream--as a peacock, பறவை யொலிக்க. 3. v. a. To call, to whoop, to halloo, கூப்பிட. 4. (p.) To utter, proclaim, சொல்ல. 5. v. n. To scold at, to brawl, அதட்ட. 6. To cry--as a child; to bawl, அழ. In poetry like other similar words, it makes the past in கூவியது, கூயினது and கூயது. குயில்கூவினாற்போல். Like the warbling of the குயில் bird. இடும்பியைக்கூவியங்ஙனங்குறுகினான். He repaired to the place, calling இடும்பி. (பார.) கூவுவான், s. The cock; lit. the crower. கூவல்--கூப்பு, v. noun. Crying aloud, bawling, crowing, calling, &c. 7)

cāvl (p. 180) s. (vul. a change of சேவல்.) A cock; the male of the dunghill fowl, and some other birds. (c.) சாவல்கூவ, inf. To crow--as cocks. சாவற்கட்டு--சாவற்போர், s. Cockfight. சாவற்கத்தி, s. Artificial cock's spurs, gaffles. சாவற்சூட்டு--சாவற் கொண்டை, s. Cock's comb. சாதிச்சாவல், s. A cock of a superior brood. See under சாதி. நாட்டுச்சாவல், s. A country cock, or one inferior. 35)