kiriyai (p. 110) s. Act, action, deed, operation, performance, emphatically good manners, orderliness, cleanliness, செய்கை 2. Religious rites or duties as prescribed by the Shastras, சமயநிஷ்டை. 3. The second degree in the religion of Siva-entitling the disciple to the privilege of performing puja, &c. (See பாதம்.) 4. Works, rites, &c., in religion--as distinguished from abstract or silent devotion, in which these rites and dispensed with. (See சிவபூ சை.) 5. Funeral rites for a deceased ancestor, உத்தரகிரியை. 6. One of ten rules for keeping time in music, தாளப்பிரமாணத்தி னொன்று. (See தாளப்பிரமாணம்.) 7. [in grammar.] The verb or attribute. (See அன்னுவய விலக்கணம்.) Wils. p. 257. KRIYA.--Note. In Sanscrit compounds the word retains its Sanscrit pronunciation, கிரியா. கிரியாகாண்டம், s. Those parts of the Vedas which inculcate works, rites, and ceremonies, கருமகாண்டம்--opposed to ஞா னகாண்டம். கிரியாங்கம், s. Worship, rites and ceremonies, chiefly applicable to prescribed individual practice--as preparing the sacred ashes, repeating the incantations, touching the joints of the fingers while repeating them, &c., கிரியையுறுப்பு. கிரியாங்கம்பண்ண, inf. To perform the several external actions in the daily worship. கிரியாசத்தி, s. lit. The operative energy or power. [in the agama philosophy.] One of the three active or female energies of Siva, by which he effects the creation or evolution of the universe. 2. the faculty or power of action, operation, &c., as applied to any agent. (சிவ. சி.) கிரியாசாதனம், s. Being trained or inured to the performance of works, religious duties, &c., கிரியையனுட்டிப்பு. கிரியாசைவம், s. One of the sixteen divisions of the Siva system. See சைவம். கிரியாசொரூபன், s. One who is the embodiment, கிரியை; (appropriately) Ganesa, who is considered the impersonation of Siva's divine operations. கிரியாதீதன், s.கிரியையொழிந்தவன். கிரியாபதம், s. [in Sanscrit grammar.] A verb, வினைச்சொல். கிரியாபாதம், s. The second of the four stages or degrees in the Siva worship; [ex கிரியை, et பாதம்.] கிரியாபூசை, s. The worship offered to Siva by one in the second degree. (p.) கிரியாமார்க்கம், s. The practice of duties in the second degree of the Siva religion; the performance of rites and ceremonies, கிரியைநெறி. கிரியாமாலை, s. Inflection or conjugation of verbs, chiefly in Sanscrit, வினைச் சொல்லின்ரூபகரணம். கிரியாவதி, s. A person who practices the rites and ceremonies enjoined in the Vedas. கிரியாவுத்திரி, s. Transcendental and symbolical instruction in the most spiritual rites, by a guru to an advanced disciple--opposed to ஞானாவுத்திரி. (சிவ. சி.) கிரியைகெட்டது, appel. noun. Any thing disorderly, slovenly, ஒழுங்கற்றது. கிரியைகெட்டவன், s. One destitute of good manners, slovenly in dress, or irregular in habits. கிரியைக்காரன், s. One in the second degree of the Siva religion. கிரியைக்கேடு, s. slovenliness, debauchery, beastliness, ஒழுங்கின்மை. கிரியைசெய்ய, inf. To perform actions, duties, rites, &c., சடங்குசெய்ய. 2. To perform funeral rites, உத்திரகிரியைசெய்ய. கிரியையனுட்டிக்க, inf. To perform rites, and ceremonies. 2. To practice the daily rites, to perform the duties of the second degree. கிரியையொழிந்தவன், s. One who has dispensed with works, having attained a higher degree, கிரியாபாதங்கடந்தவன். காட்டுக்கிரியை, s. Obsequies, funeral rites in the place of burning or burial --as distinguished from வீட்டுக்கிரியை. 2) *

kēṭu (p. 139) v. noun. Ruin, destruction, annihilation, அழிவு. 2. Loss, waste, damage, சிதைவு. 3. Degeneracy, depravity, கெடுதி. 4. Vice, debauchery, wickedness, corruption, துரோகம். 5. Injury, mischief, தீமை. 6. Adversity, indigence, wretchedness, வறுமை. 7. Ugliness, deformity, அந்தக்கேடு. 8. Want, destitution, குறைவு. 9. [in gram.] Elision, omission, கெடுதல்விகாரம்; [ex கெடு, v.] கேடுவரும்போது மதிகெட்டுவரும். Folly precedes destruction. கேடுகாலம், s. A time of ruin from drought or other causes--often used as an imprecation. See கெடுகாலம். கேடுகெட்டவன், s. A ruined, miserable person. 2. Slovenly, dirty wretch. கேடுபாடு, v. noun. Loss, damage, injury, detriment; ruin. 2. Adverse circumstances. 26)

tūrttam (p. 255) s. [in combin.] Debauchery. lasciviousness, dishonesty, &c., துன்மார்க்கம். W. p. 446. D'HURTTA. தூர்த்தகுணம்--தூர்த்தலட்சணம், s. Debauchery, seduction, libidinousness. தூர்த்தநடை, s. The conduct of a debauchee, debauchery. தூர்த்தமங்கையர், s. (plu.) Lascivious or unchaste women. தூர்த்தவியாபாரம், s. Debauchery, rakishness, gallantry. தூர்த்தன், s. (plu. தூர்த்தர்.) A debauchee, a lecher, a gallant, &c., விடன். 2. A man of guile, a knave, வஞ்சகன். தூர்த்தை, s. A lascivious woman. 9) *

tūṟu (p. 255) s. Bushes, shrubbery, low jungle; brush-wood, thick underwood, சிறு செடி. 2. Calumny, reprochful rumor, slanderous report, பழிச்சொல். (c.) 3. Assemblage, multitude, கூட்டம். (சது.) ஆறுகொண்டதுபாதிதூறுகொண்டதுபாதி. The river has destroyed half, and the jungle half; said of useless waste. தூறன், s. [prov. vul.] One who is a disgrace to his people, துஷ்டன். 2. A rake, a debauchee, தூர்த்தன். தூறாக்க, inf. To defame, to asperse one's character. தூறாய்ப்போக, inf. To be rumoured abroad. தூறுதலை, s. A rough shaggy head. தூறுதலையன், s. (fem. தூறுதலைச்சி.) A person with shaggy hair. தூறுபட, inf. To spread, as a rumor, பரவ. 2. To become bushy, சடைபற்ற. 3. To suffer reproach, பழிசொல்லப்பட. தூறுபண்ண, inf. To utter invectives or reproaches, to defame, அவதூறுசெய்ய. தூறுபேச, inf. To slander, asperse. தூறுமாறு, s. [prov.] Bad conduct, a vicious life. தூறுவாயன், s. A slanderer. தூற்றுக்காடு, s. A thicket. See சிறுதூறு.

parattar (p. 297) s. Libidinous persons, debauchees, rakes, adulterers, fornicators, தூர்த்தர்; [ex பர.] 8)

viṭam (p. 391) s. Poison. 2. Any thing hurtful. See விஷம். 3. Inflammation from a bite, sting, or prick, &c., கடுப்பு. 4. Gallantry, debauchery, விடமார்க்கம். 5. A mountain, மலை. W. p. 765. VIT'A. , s. pl. விடர்.] A gallant, a licentious person, துர்த்தன். (சது.) 26) *