kuṉṭṭm (p. 132) s. A medicinal root, used in dysentery, அதிவிடயம். 59)

kuṉṣṭai (p. 132) --குனட்டை--குனட் டு, s. [vul.] Teasing, vexing, troubling, சேட்டை. See குணஷ்டை. 60)

kuṉṟttuccitti (p. 132) s. A kind of native arsenic, தாலம்பபாஷாணம். (M. Dic.) 69)

kuṉṟm (p. 132) s. A hill, a mountain, மலை. குன்றவர்--குன்றவாணர், s. Mountaineers, குறிஞ்சிநிலமாக்கள். 2. Huntsmen, foresters, வேடர்; [ex வாணர், வாழ்நர்.] குற்றவில்லி, s. Siva, who made mount Meru his bow, சிவன் 70)

kuṉṟi (p. 132) s. A medicinal climber, yielding the beautiful குன்றிமணி bean, Abrus precatorius, L. Wild Licorice; of which, there are three sorts, viz.: செங்குன்றி, வெண் குன்றி and கருங்குன்றி. 2. A jeweller's weight, equal to about two grains troy, அரைமஞ்சாடி. 3. A kind of native arsenic, மனோசிலை. குன்றிநிறக்கண்ணன், s. One whose eyes are as red as those of the குன்றிமணி. 2. A wild boar, so called because of the redness of its eyes, காட்டுப்பன்றி. குன்றிமணி, s. The seed of the குன்றி. குப்பையிலே போட்டாலுங் குன்றிமணி மங்காது. Though the குன்றி seed be cast into the dung-hill, it loses not its lustre; i. e. though one of high rank mingle with the lowly, he will not lose his standing. 71)

kuṉṟu (p. 132) s. A hill, சிறுமலை. 2. A mountain, மலை. 3. The twenty-fourth lunar asterism. See சதயம். குன்றுகூப்பிட--குன்றெதிரொலிக்க, inf. To echo--as in hilly parts. 2. To play --as mountain girls, whooping and causing the hills to echo. (p.) குன்றெறிந்தோன், s. Skanda--as one who cleft the Krouncha mountain with his lance. See வரைபகவெறிந்தோன். செய்குன்று, s. An elevated place for the diversions of royal females; an artificial mount, செய்மலை. மணற்குன்று, s. A sandy hill; a sand bank, a shoal. குன்றுவாடை, s. Northwest wind--a sea term. (Rott.) 72)

kuṉṟu (p. 132) கிறது, குன்றினது, ம், குன்ற, v. n. [vul. குன்னு.] To lessen, decrease, diminish; to become reduced, குறைய. 2. To droop or fail, to be dispirited, குலைய. 3. To lose or be wanting in natural properties; to lack, to want, to go to ruin, பொன்ற. 4. [in gram.] To be cut off or omitted--as a letter, &c., கெட. குன்றக்கூறல், v. noun. One of the ten defects in composition; deficiency. See குற்றம். குன்றாதசத்தியம், s. An incontestable truth. குன்றாப்புகழ், s. Never-dying fame. குன்றியலுகரம், s. Shortened உ. See குற்றியலுகரம் (நன்.) மனங்குன்ற, inf. To become dejected.

kōmṇikkuṉṟm (p. 150) s. A mountain containing brass, வெண்கலமலை. 72) *

cengkuṉṟi (p. 202) s. The red குன்றிமணி plant, ஓர் குன்றிச்செடி. 56)

cengkuṉṟu (p. 202) s. A mountain--as செங் கோடு, 2. 57)