ēmāṟu (p. 79) கிறேன், ஏமாறினேன், வேன், ஏமாற, v. n. To be disappointed, deceived, மோசம்போக. 2. To be puzzled, to know not what course to take. ஏமாறிப்போக, inf. To be balked in one's expectations. 35)

kaimāṟu (p. 142) s. Recompense, making return for favors. 21)

cīṟumāṟu (p. 191) s. Ill-treatment, சரியாய் நடத்தாமை. 2. Confusion, disturbance, தாறு மாறு. (c.) சீறுமாறாய்நடத்த, inf. To treat one indifferently. சீறுமாறுபண்ண, inf. To create confusion. 49)

cōmāṟu (p. 212) கிறேன், சோமாறினேன், வேன், சோமாற, v. a. [prov.] To steal or pilfer, commonly from a number or in veriety; to exchange an article in dealing, putting an inferior in place of a better. திருட. 2. To use one another utensils, jewels, clothes. &c., in common, or indiscriminately, இரவல்வாங்க. 3. To use the same utensils for various purposes, ஒன்றைப் பலவுக்கும்வழங்க. 4. To have a community of wives, ஒருத்தியைப்பலர்புணர. 5. To exchange goods and articles as neighboring families, பண்டமாற்ற. (c.) 101) *

tṭumāṟu (p. 222) கிறேன், தடுமாறினேன், வேன், தடுமாற, v. n. [improp. தடமாடு.] To be puzzled, perplexed, disconcerted, bewildered, கலங்க. 2. To be displaced, to be deranged, to be disordered, கலைய. 3. To doubt, to hesitate, to be in suspense, சந்தேகிக்க. (c.) மனந்தடுமாறேல். Be not perplexed. (Avv.) தடுமாறித்திரிய, inf. To roam, as a vagabond. தடுமாறியிடமொழிக்க, inf. To manage business without method or order. (R.) தடுமாறிவிழ, inf. To slip and fall. தடுமாற்றம், v. noun. [improp. தடமாட் டம்.] Perplexity, perturbation, bewiderment. கலக்கம். 2. Doubt, hesitancy, suspense, சந்தேகம். 3. Mistake, proneness to mistake, தவறுகை. 4. Aberration of mind, delirium, மயக்கம். (c.) அவனுக்குத்தடுமாற்றமாயிருக்கிறது. He is confused. தடுமாற்றக்காரன், s. A person with a confused mind, one perplexed, puzzled. 2. A forgetful person, மறதிக்காரன். 20)

tḷḷmāṟu (p. 229) கிறேன், தள்ளமாறினேன், வேன், தள்ளமாற, v. n. To reel, to stagger, (R.) 58)

māṟu (p. 351) s. A particle of continuity, regularity, time, change of time, as பகல்மாறு வருகிறான், he always comes in the daytime. 2. A besom, a broom, விளக்குமாறு. 3. A twig or branch without leaves, மிலாறு. 4. Mutation, change, வேறு. 5. Enmity, பகை. 6. Recompense, கைம்மாறு. மாறுகண், s. [appel. மாறுகண்ணன்.] Squint eyes, ஓரக்கண். மாறுகால்மாறுகைவாங்குதல், v. noun. Cutting off one leg and one hand--a punishment said to have been inflicted by the Zemindars of old times. மாறுகொ?க்கூறல். Contradiction. See நூற்குற்றம், under குற்றம். மாறுகோள், s. Contradiction, விரோதம். 2. Discrepancy, ஒவ்வாமை. (p.) மாறுத்தரம், s. An answer, as மறுவுத் தரம். (c.) மாறுபட, inf. [trans. மாறுபடுத்த.] To be opposed, to disagree, differ, to be discordant, to be in contrast. மாறுபடுபுகழ்நிலை, s. A figure in rhetoric. See அலங்காரம். மாறுபாஷை, s. Another language, as மறுபாஷை. மாறுபாடு, v. noun. Opposition, diversity, disagreement, disunion, perverseness, double-dealing. (c.) இதுக்குமாறுபாடாக. On the contrary. மாறுபாட்டுக்காரன், s. A double-dealer, one who contradicts. மாற்றாந்தகப்பன், s. [fem. மாற்றாந்தாய்.] A mother's second husband. மாற்றுக்கதை--மாற்றுநொடி, s. A conundrum, or riddle proposed in return. மாற்றுவஸ்திரம், s. A spare cloth, or garment. 75)

māṟu (p. 351) கிறேன், மாறினேன், வேன், மாற, v. n. To become changed, exchanged, altered, reversed, cured; corrected in state, place, form, appearance, வேறுபட. 2. [improp. for மாற்று.] To change money, as மாறிக்கொ ண்டவன், he who has changed [a rupee]. 3. To lose an employment, with the dative of the person, as அவனுக்குத்தியோகம்மாறிப்போ யிற்று. 4. [in combin.] To change, as மாறி விழ, to draw back from a promise; மாறிவிழு ந்துபேசுகிறது, to tergiversate. 5. v. a. To whip with a rod, அடிக்க. 6. To exchange goods; to barter, பொருள்மாற. 7. To multiply numbers, எண்பெருக்க. 8. [prov.] To deny, மறுக்க. (c.) மரங்காய்த்துமாறிப்போயிற்று. The tree has ceased to bear fruit. அவனுக்குத்தியோகம்மாறிப்போயிற்று. His office passed out of his hands. மாறி, appel. n. [in combin.] One who barters goods. 2. A double-dealing person-as பெட்டைமாறி. மாறிப்போட, inf. To change, மாற்ற. மாறியடிக்க, inf. To whiffle, shift about as wind. மாறிவிழ, inf. To fall headlong. 2. (R.) To draw back. மாறிவிழுந்துபேசுகிறது. Varying in one's word or speech, tergiversating. மாறிவைக்க, inf. To put a thing out of order. மாறினவன், appel. n. [improp. for மாற்றி னவன்.] He that has changed money, &c. 2. One who has changed his habits. மாறல், v. noun. Moving, ஆடல். 2. Ceasing, being excepted, தவிர்தல். 3. Leaving, விடுதல். 4. Selling, விற்றல். (சது.) 5. An optative form--as மாறுக, let (me, thee, him, her, or it) change; also the plural, let us, &c., also a negative of the same optative form. 6. Changing from one form to another, வேறுபடல். 7. [in arith.] Multiplying numbers, எண் பெருக்கல். 8. Being changed, வேறாக்கப்படல். 76)

māṟukm (p. 351) s. A cloth, சீலை. (சது.) 77) *