ātāḷimṉṉṉ (p. 38) s. A bear, கரடி. (p.) 50) *

mṉṉṉ (p. 347) s. A king, a prince, அரசன்; [pl. மன்னர்.] 2. A man in his prime, or from thirty-two to forty-eight, ஆடவர்பரு வத்தொன்று; [ex மன்.] மன்னர்பின்னோர், s. [pl.] The வைசியர் caste, including the three classes employed in industry and labor-merchants, agriculturalists, and shepherds. மன்னர்மன்னவன்--மன்னர்மன்னன்--ம ன்னவர்மன்னன், s. The king Dury'od'hana, துரியோதனன். (சது.) 2. A king of kings, as இராசாதிராசன். 21)

mṉṉvṉ (p. 347) s. A king, an emperor, அரசன். 2. The twenty-sixth lunar asterism, உத்திரட்டாதி. 3. A universal master, எப்பொருட்குமிறைவன்; [ex மன்.] (p.) 20)

mṉṉāṭṭu (p. 347) --மன்னாப்பு. See மன் றாட்டு, and மன்னிப்பு. 22)

mṉṉār (p. 347) s. The town of Manaar, ஓரூர். 2. See மன்னு, v. மன்னார்க்குடாக்கடல், s. The gulf of Manaar. மன்னார்கோயில், s. Name of another town, ஓரூர். 23)

mṉṉi (p. 347) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To spare, forgive, pardon, governing the dative of the person and the accusative of the thing, பொறுக்க. (c.) அவனுக்குப்பாவத்தைமன்னித்தார். He forgave his sin. மன்னிப்பு, v. noun. [improp. மன்னாப்பு.] Pardon, forgiveness, remission. 24)

mṉṉiṟaitrutl (p. 347) v. noun. Paying tax, tribute or assessment--as one of the duties of husbandmen, இறைகொடுத்தல். (p.) 25)

mṉṉu (p. 347) --மன், கிறேன், மன்னினேன், மன் னுவேன், மன்ன, v. n. To be fixed, lasting; to remain, to be settled, நிலைபெற. 2. [also பன்னு.] To be close or thick, பொருந்த. (p.) 3. [prov.] To gather up the skirts of a garment, திரைக்க. மன்னார், appel. n. [pl.] Enemies, foes, பகைவர். (சது.) மன்னுமான், s. The Deity, the lasting one, கடவுள். (p.) மன்னுயிர், s. Human life, the soul as surviving death, ஆத்துமா. Thus Beschi. உயர்வீட்டை மன்னுயிரெலா முறவருத்த முறிமாய்ந் தோய். (தேம்பாவணி.) 2. Animal life; the soul as transmigrating, சீவன். Thus in the Cural, தன்னுயிர்தானறப்பெற்றானையேனைய-மன் னுயிரெல்லாந்தொழும். (குறள்.) மன்னுலகம்--மன்னுலகு, s. The abode of the gods, Swerga; (lit.) the enduring world, மோட்சலோகம். (சது.) மன்னல்--மன்னுதல், v. noun. Being steady. 2. Persevering. 26)

mṉṉecci (p. 347) s. [prov.] A gruff, surly, pouting countenance, சினக்குறிப்பு. 27)

mṉṉai (p. 347) s. [vul. மென்னை.] The throat, தொண்டை. (c.) 2. [prov.] Anger, displeasure, கோபம். 3. Bloated cheeks, கதுப்பு. மன்னையிறங்குதல், v. noun. Putting on a gruff, pouting countenance [opprobriously.] மன்னையைப்பிடிக்க, inf. To take' one by the throat. மன்னையைப்பிடித்துறந்துவிட்டது. It seized [it] by the throat and drained off the blood--spoken of a tiger, &c. 28)

mṉṉō (p. 347) s. An expletive, அசைச் சொல். (p.)