pṭṭiṭai (p. 291) s. A shrub with white flowers, நந்தியாவட்டை, Nerium coronarium, L. 142)

pṭṭiṇi (p. 291) s. [vul. for பட்டினி.] Hunger. 143)

pṭṭiṉm (p. 291) s. A small city, சிறுநகர். See பட்டணம். 2. A maritime village, நெய் தனிலத்தூர். (சது.) பட்டினச்சேரி--பட்டினவச்சேரி, s. A hamlet of fishermen. பட்டினவன், s. [fem. பட்டினத்தி, or பட்டினவத்தி.] An inhabitant of a small village. 2. A class of fishermen, கழியர், distinguished from செம்படவர். 146)

pṭṭiṉi (p. 291) s. [vul. பட்டிணி.] Destitution of food, hunger, sometimes from fasting or abstinence, through urgency, or medical prescription, உண்ணாதிருத்தல். (c.) பட்டினிகாத்தல், v. noun. Going without food at a funeral house. பட்டினிகிடக்க, inf. To starve, commonly from necessity; spoken in comtempt. பட்டினிபொறுத்தல், v. noun. [prov.] Suffering hunger. பட்டினிபோடுதல், v. noun. Making one go without food; starving a patient as a means of cure. பட்டினிப்பண்டம், s. [prov.] Coarse food, as taken at funerals, in token of mourning. பட்டினியாயிருத்தல், v. noun. Starving, famishing. 147) *