oliyoliyeṉ (p. 83) inf. To be abundant, copious, plentiful, மிக. மரமொலியொலியென்றொலித்தது. The tree has yielded abundantly. மழையொலியொலியென்றொலித்தது. It has rained plentifully. 26)

ottuppāṭ (p. 81) inf. To sing in unison. 21)

ottvākkiym (p. 81) s. Parallel passages. (Christ. usage.) 10)

oppi (p. 82) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க் க, v. a. [causative of ஒ.] To cause to agree, ஒப்பச்செய்ய. 2. To deliver up, surrender, to consign, to present, ஒப்புவிக்க. 3. To liken, உவமிக்க. 4. To prove, demonstrate, adduce parallel instances from history, உரூபிக்க. கணக்கொப்பிக்கவந்தேன். I am come to deliver the account. ஒப்பித்துக்கொள்ள, inf. To receive, to take charge of an office or business. 16)

oṭu (p. 81) . A poetic form of the third case or social ablative, sometimes also used as an instrumental-meaning with, or by, மூன்றாம்வேற்றுமையுருபு. 2. A poetic expletive, ஓரிடைச்சொல். போதொடுபொதுள. The flowers being close. ஊசியொடுகுயின்றதூ சும்பட்டும். Cotton and silk sewed with a needle. கொடியொடுதுவக்குண்டான். He became entangled in a creeper. அவனொடுவந்தான். He came with him. 47)

oẕungkai (p. 84) s. [prov.] A lane, a narrow street, an alley, இடுக்குவழி. சிற்றொழுங்கை, s. A narrow lane. 14)

orumaikkṭṭāṉkṟṟklviyoruvṟkeẕumaiyu mēmāppuṭaittu (p. 83) . The learning that one acquires in his lifetime will prove of service to him in the seven births. ஒருமைப்பட, inf. To become united, be unanimous, of one accord, in concord, harmony. ஒருமைப்படுத்த, inf. To cause to agree, unite, &c., to bring into concord or agreement, to reconcile. ஒருமைப்பாடு, s. Unanimity, mutual agreement, concord, ஒன்றிப்பு. ஒருமைப்பாடானகட்டு, s. Communion. ஒருமைமகளிர், s. Chaste, faithful matrons, கற்புடைமாதர். ஒருமைமகளிர்போல். Like faithful matrons-- (குறள்.) 19)

oṇṭṉ (p. 81) s. A jackal, a male jackal, ஆண்நரி. 72)

oṭṭāmpārai (p. 81) s. A fish, ஓர்மீன். 59)

oṟu (p. 84) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To reduce, suppress, subject, restrain the senses, desires, &c., to mortify the body, curb the appetites, to pinch, stint or deny one's self, to suppress the passions, அடக்க. 2. To afflict, distress, cause pain to one's self or others, அலைக்க. 3. To punish, chastise, தண்டிக்க. (கு. 964.) 4. To rebuke, reprove, கடிந்துகொள்ள. 5. To dislike, to be disgusted with, வெறுக்க. (p.) 6. v. n. To become scarce and dear, to fail or be scanty--as crops, rain, &c., to be sparing, குறைய. கொலையிற்கொடியாரைவேந்தொறுத்தல். Punishing the guilty by death--the prerogative of a prince. (குறள்.) அகமொறுக்கும். Corn will be scarce. அவனொருத்தருக்குமொறுக்கிறதில்லை. He submits to no one's reproof; he does not brook censure. கையொறாமற்கொடுக்கிறான். He gives liberally. அன்னத்தையொறு. Abstain from taking food. சற்றும்வாயொறுக்கிறானில்லை. He does not at all restrain himself (in speaking). 2. He does not conform to the prescribed diet. உடம்பினையொறுத்துநோற்பார். Those who mortify their bodies and do penance. (ஸ்காந்.) கொடுஞ்சொற்றாயரொறுப்பவும். When the mother rebukes with sharp language-ஒறுத்துக்கொண்டிருக்க, inf. To be afflicted. விலையொறுக்க, inf. [prov.] To become dear. மழையொறுத்தகாலம், s. A drought. வயிற்றையொறுக்க, inf. To pinch one's self. ஒறுப்பு, v. noun. Scarcity, dearness, ஒறுக்கை. 2. Restraint of the passions, self-mortification, self-denial, உட ல்வருத்துகை. 3. Chastisement, punishment, correction, தண்டிப்பு. 4. Rebuke, reproof, கடிவு. 5. Dislike, disgust, வெறு ப்பு. 6. Privation, deprivation, குறைவு. 22)