kṭām (p. 87) s. The secretion of an elephant in rut, யானைமதம். (உப. 22.) (p.) 40) *

kḷiṟu (p. 100) s. A male elephant, ஆண்யா னை. 2. A boar, ஆண்பன்றி. 3. A male shark, ஆண்சுறா. 4. The thirteenth constellation, அத்தநாள். 5. The male of beasts in general, விலங்கினாண்பொது. (p.) மதகளிறுபோலே. As wild as an elephant in rut. 25)

ktlipākm (p. 90) s. [in poetic composition.] A sweet style, an easy style. See பாகம். (p.) 39)

kṉpāyānāṭu (p. 102) s. Cambay in the kingdom of Guzerat. 66) *

kcku (p. 85) கிறேன், கசகினேன், வேன், கசக, v. n. To be backward, unwilling, reluctant to an undertaking, to have misgivings, நழுவ. 34)

kyilaiyiṟkṭungkāri (p. 96) s. One of the one-hundred-and-twenty kinds of ore, மாமி சபேதி. 49)

kāḷāṉ (p. 106) s. A fungus, a mushroom, a toad-stool, ஆம்பி. Agaricus campestris, L. --Note. அவற்காளான், கடற்காளான், குடைக்காளான், நகக்காளான், நிலக்காளான், புற்றுக்காளான், பேய்க்கா ளான், மரக்காளான், மஞ்சட்காளான், are different kinds of காளான்; which see. 19)

kẕai (p. 99) s. The bamboo, மூங்கில், Bambusa arundinacea. 2. Sugar-cane, க ரும்பு. 3. The seventh lunar asterism, புனர் பூசம். (p.) கழைக்கூத்து, s. Pole-dancing, வே ழம்பர்கூத்து. கழைக்கூத்தர், s. Pole-dancers, வேழம்பர். கழைக்கூத்தாடி, s. A pole-dancer. 4)

kilukilukk (p. 111) inf. To rattle; to make a tinkling, crackling sound; to ring, கிலுகி லென்றொலிக்க. கிலுகிலுப்பை, s. The name of a plant whose seeds rattle in the legumen, when ripe and dry, ஓர்செடி, Crotolaria labumifolia, L. 2. A kind of child's rattle, ஓர் விளையாட்டுக்கருவி. கிலுகிலுப்பைக்குட்டான், s. [prov.] A child's basket-rattle. வட்டக்கிலுகிலுப்பை--வெள்ளைக்கிலுகிலு ப்பை, s. A species of the கிலுகிலுப்பை plant, Crotolaria verrucosa. கிலுகிலெனல், v. noun. Rattling--as seed, &c., ஒலிக்குறிப்பு. 2. Sounding, buzzing--as flies swarming; swarming, collecting thick together--as maggots in a sore, crawling one over another, &c., தேனீமுதலியமூசல். ஈசல் கிலுகிலென்றெழும்புகின்றது. The winged white-ants are swarming, and flying up with a buzz. சனங்கள் கிலுகிலென்றுவந்துவிழுந்தார்கள். The people thronged or flocked rapidly one after another. 28)

kārṇm (p. 104) s. Cause, origin, source, தோற்றத்துக்கு மூலம். 2. Principle, essential element, மூலம். 3. Instrument or means, கருவி. 4. [in logic.] Cause, reason, the ground of an assertion or argument, ஏது. occasion, நோக்கம். Wils. p. 213. KARANA. 6. One of the twenty-eight Agamas, ஆகமம் இருபத்தெட்டிலொன்று. According to the Hindu Philosophy, காரணம் is three fold, viz.: முத ற்காரணம், துணைக்காரணம், நிமித்தகாரணம், முத ற்காரணம், material, proximate cause--as clay from which pottery is made, or the primitive Maya out of which the universe was produced. துணைக்காரணம், secondary, instrumental, or co-efficient cause--as the wheel used by a potter, or the Sakti (energy) of the god Siva. நிமித்தகாரணம், the efficient cause or the agent--as the potter, in the manufacture of wares, or the god Siva in the production of worlds. சர்வத்துக்குமாதிகாரணமானவர். The first cause or creator of all things. காரணகர்த்தா--காரணகடவுள் s. The Supreme Being--the Chief Agent in all things, முதற்கடவுள். 2. Any supposed miracle-working deity, அற்புத கடவுள். காரணகாட்சி, s. Demonstration 'a priori', or from an axiom. Rott. 2. A pleasing and marvellous sight. காரணகாரியம், s. Cause and effect, காரமுங்காரியமும். காரணகுரு, s. A guru whose sole object is the spiritual benefit of his disciples, மெய்க்குரு--opposed to கரியகுரு. காரணக்குறி, s. [in gram.] Derived names or appellatives, as one of the classes of nouns--opposed to இடுகுறி,கார ணப்பெயர். 2. Presage, omen, prognostic, a sign showing beforehand what is to happen, முன்னறிகுறி. காரணங்காட்ட, inf. To affirm a cause, to ascribe or show reasons, ஏதுகாட்ட. காரணகேவலம், s. Absolute unconsciousness of the soul during its involution in காரணமாயை. It is one of the three காரணாவஸ்தை. காரணசகலம், s. Conscious state of the soul during its manifestation in the world, and consequent subjection to births and deaths; one of the three காரணாவஸ்தை. காரணசரீரம், s. The most subtile embryo of the body, as originally and eternally existing with the soul. (See சரீரத்திரயம்.) In the Vedantic philosophy, the original principle of spiritual ignorance, in which the soul is enveloped during the period of its non-absorption in Brahm. காரணசுத்தம், s. Complete liberation from பாசம், and the attainment of perfect purity and happiness; one of the three காரணாவஸ்தை. காரணச்சிறப்புப்பெயர், s. [in grammar.] Derived names limited in their application--as முடி, a crown so called because it is put on முடி, the head, ஒன் றற்குரியகாரணப்்பெயர். காரணச்சொல், s. A story, a narrative, கதை. (p.) 2. A derived word. காரணப்பெயர், s. [in grammar.] Derivative names. காரணப்பொதுப்பெயர், s. [in grammar.] Derived names extending to various classes--as அணி, jewel; so called because it embraces various kinds of jewels, which are worn, பலவற்றிற்குரியகார ணப்பெயர். காரணமாயிருக்க, inf. To be the author of the thing. காரணமாயை, s. Maya as the primitive, original substance from which all the manifestations of matter and spirit are evolved, and into which they are again resolved at the destruction of the universe, அகிலத்துக்கும் வித்தானமாயை. see மாயை. காரணமுகாந்திரம், s. Motive. காரணவணு, s. According to some atheistical schools, primitive or original atoms, by the fortuitous combination of which, the worlds were originated. காரணவாகுபெயர், s. Names in which the cause is, by the way of metonymy, used for the effect--as in திருவாசகம். காரணவிசேஷம், s. Chief or principal things. (p.) காரணவிடுகுறி, s. A name which, though given originally as descriptive of a class of objects, is applied to individuals of the class, though destitute of the qualities which it describes--as மறவன், கறங்கு. காரணவிலக்கணை, s. [in rhetoric.] Metonymy of a cause for the effect. காரணவிலக்கு, s. [in rhetoric.] Negation of effects from the absence of a cause, ஓரலங்காரம். காரணன், s. The first cause, நிமித்தன். 2. The Supreme Being, கடவுள். 3. Any deity supposed to work miracles, அற் புதகடவுள். 4. A king, அரசன். 5. The name of a kind of arsenic, மிரதபாஷாணம். காரணாவத்தை--காரணாவஸ்தை, s. The three principal, causative states or அவத் தை of the soul--கேவலம், சகலம் and சுத்தம், --as distinguished from காரியாவத்தை. காரணானுமானம், s. [in logic.] A priori reasoning; inference from cause to effect --opposed to காரியானுமானம். (சிவ. சி.) மூலகாரணம், s. The primeval cause. மொழிமுதற்காரணம், s. The first principle of a word. காரணி, s. Parvati, பார்வதி. 103)