tūḷi (p. 255) s. Dust, புழுதி. W. p. 446. D'HULI. 2. Pollen, பராகம். 3. Neighing of a horse, குதிரையினார்ப்பு. (சது.) தூளிப்படலம்--துளீபடலம், s. A drift or cloud of dust. தூளியாக்க, inf. (com. நீர்த்தூளியாக்க.) To reduce to dust, to demolish. 27)

tāṭangkam (p. 232) s. A female ear-ornament. (See தோடு.) 2. Another kind of ornament, காதணி. W. p. 371. TAT'ANKA. 31) *

timitm (p. 238) s. (properly திமிர்தம்.) Noise, bustle, riot, பேரொலி. திமிதகுமுதம், s. Noise, stir, bustle, இரைச்சல். 2. Joy, mirth, joviality, மகி ழ்ச்சி. (See திமிலகுமிலம்.) 3. Abundance, plenty, மிகுதி. 4. Extravagance, profusion, ஊதாரித்தனம். திமிதமிட, inf. To be merry, jovial, jolly, noisy. 86)

tummṭṭi (p. 247) --தும்முட்டி, s. A plant whose seeds are medicinal, callous leaved Bryonia, ஓர்செடி. See முட்டி. 58)

tūcar (p. 253) s. Washermen, the caste, வண் ணார்; [ex தூசு.] (சது.) 3) *

tāṟuāmṟu (p. 236) s. (Tel.) Confusion, derangement, disorder, ஒழுங்கின்மை. 2. Perverseness, contrariety, untractableness, stubbornness, முருட்டுத்தன்மை. 3. Impropriety. transgression, disorderly conduct, அதிக கிரமம். 4. Insolence, இறுமாப்பு. (c.) தாறுமாறாய்ப்பேச, inf. To give indirect answers. 2. To contradict one's self, to prevaricate. 3. To talk nonsence, to speak absurdities. 4. To abuse, to use affronting words, insuiting language. தாறுமாறானநடக்கை, s. Perverse, insolent, or disorderly conduct. தாறுமாறுக்காரன், s. A perverse, insolent, disorderly person. 9) *

tāṉ (p. 236) The reciprocal pronoun, himself, herself, itself, the genitive being தன்; in composition sometimes தற். 2. One's self. 3. An emphatic or intensive particle, signifying indeed, really, certainly, தேற் றச்சொல்; as அப்படித்தான், it is so. (c.) 4. An expletive, or அசைச்சொல் suffixed to any noun or pronoun of any person, and declined instead of it, as நிலந்தனைக்கொத்தினான், he dug the earth. 5. Personal identity, சுயம். (p.)--Note. According to the Agamas, the soul is the person or being, and the body and mind with their powers and faculties, are merely adventitious; being the fruit of actions, &c. தானேவளர்ந்துதவத்தால்கொடியெடுத்தவன். One who has grown great and become famous of himself through meritorious austerities; often used of one who has risen by the kindness of another, but forgotten his benefactor. தானொருவனுமேதனியாகவந்தான். He only came, he came alone. தான்சாகாமருந்துதின்னலாமா. May any one take medicine to kill himself? தானுள்ளபோதுலோகம். The world is one's while he lives. தானாக்கனியாததுதடிகொண்டடித்தால்கனியுமா. Will a fruit, not ripening of itself, ripen by being beaten with a stick? தானுந்தலைவனும். The soul and God. நீதான். You yourself, you certainly. அவன்றன்னைக்கண்டேன். I saw him. (p.) அவன்றான். He himself; he certainly, truly, really. தானாக, inf. To be absolute, unique, self-existent, independent, தானாயிருக்க; applicable to the deity. 2. To be assimilated, தன்வண்ணமாக. தானாக, [adverbial.] Of his, her, or its own accord; spontaneously, voluntarily. 2. Of or by himself, herself, itself. தானாக்குதல், v. noun. Assimilating a person or thing to one's self, itself, &c., தன்வண்ணமாக்குதல். தானெடுத்துமொழிதல், v. noun. [in works of science.] The adoption of rules, or language, from other authors, one of thirty-two உத்தி. தானேயானவன்--தான்தோன்றி, appel. n. The self-existent, the deity, கடவுள். தான்பிழைக்கப்பார்க்க, inf. To regard or consult one's own safety, to be careful not to betray, involve or jeopardize one's self. 2. To seek one's own interests, livelihood, prosperity. 23)

tuḷai (p. 251) s. [also written, தொளை.] Hole, orifice, aperture, perforation. துவாரம். (c.) 2. Gateway, passage, thoroughfare, opening. வாயில். 3. The hollow of a tube, உட் டுளை. 4. Bambu, மூங்கில். See தூம்பு. துளைக்கருவி, s. Wind instruments, one of the five kinds. துளைக்கை, s. Elephant's trunk, தும் பிக்கை. 2. See துளை, v. a. துளைச்செவி, s. Ear of an animal that has no external ear, உட்செவி. 2. An animal with the internal ear only, without any auricle; one of the two great classes of animals according to the Hindus, உட்செவியுள்ளது. துளைபோட-துளையடிக்க-துளையிட, inf. To make a hole, commonly with a chisel and mallet, to punch. 6)

ticai (p. 237) s. Region, quarter, point of the compass, direction, திக்கு. W. p. 41. Dis. 2. Influence of a planet on one's life, or fortune, according to the time allotted for it in the horoscope, favorable or unfavorable, கிரகபலம். (See தசை.) 3. Influence excited on the soul in any given period, state, stage, &c., during its transmigrations. (See முத்ததிசை and பெத்ததிசை.) 4. Principality, jurisdiction, princedom, பிர புவின்தேசம். (c.)--Note. The two திசை in the சரநூல் are: 1. இயங்குதிசை, the nostril through which the breath, passes for the time being; sometimes called, பூரணதிசை. 2. சூனியதிசை, the nostril through which the breath does not pass. See சூனியம். அவனுக்குத்திசையடிக்கிறது. A good planet is lavishing its favors on him. திசை, 4. The four cardinal points, also applied by some to the four boundaries of the Tamil country. 1. குண கடல் or கீழ்கடல், the sea to the east. 2. குடகுமலை, a mountain to the west. 3. குமரி, Cape Comorin, to the south, 4. வேங்கடம், a mountain to the north or திருப்பதி. திசைகட்ட, inf. To bind the points of compass by mantras. See திருக்குக்கட்ட. திசைக்காற்று, s. Wind which blows from some one point of the compass. திசைச்சொல்--திசைமொழி, s. Provincial words. See சொல். திசைதப்பிவர, inf. To arrive at a place undesignedly, having missed the proper road. 2. [ironically.] To say to one coming after a long interval as a slight reproof, you must have come by mistake. திசைமுகன், s. Brahma whose four faces are turned toward the four points respectively, பிரமன். திசையடிக்க--திசையடுக்க, inf. To be under the influence of a good planet; to be in fortunate circumstances. திசையுடையவர், appel. n. (Hon.) The principal of a district. See உடையார். எல்லாத்திசைக்கும். All points, the whole hemisphere of horizon. 35) *

tkkai (p. 221) s. A plug or roll put into a perforation of the ear to enlarge it, குதம் பை. 2. [prov.] A roll of cloth or paper used instead of a cork, அடைக்குந்தக்கை. (c.) 3. A float, a raft, தெப்பம். 4. A kind of drum, பம்பை. 5. A drum in general, பலவாத்தியம். இரத்தக்கட்டிதக்கைதக்கையாய்விழுந்தது, The blood fell in congealed masses. [prov.] தக்கைவைக்க--தக்கைபோட, inf. To put a plug into the hole made in the ear to widen it. கெட்டித்தக்கை, s. The soft wood of Esehynomene. See கெட்டி. 14)