tuṭuppāṟṟi (p. 245) appel. n. A sea-fish, ஓர் மீன். (R.) 44)

tīr (p. 243) கிறது, ந்தது, தீரும், தீர, v. n. To end, terminate, he consummated, completed, முடிய. 2. To cease as pain or disease; terminate as a curse or its effects, நீங்க. 3. To be determined, decided, settled, as a law-suit or quarrel; to be passed as a sentence, தீர்மானமாக. 4. To be performed or completed as a duty; to be perfected, finished, நிறைவேற. 5. To leave, quit, cease, pass way, ஓய. 6. To be long, remote, to extend, நீள. 7. To be exhausted, used up, consumed, அற. 8. To expire as the allotted punishment for past deeds by the suffering and enjoyment of the soul, to be expiated as sin; to end as transmigration by absorption in the deity, ஊழொழிய. 9. v. a. (கிறேன், ந்தேன், வேன், தீர.) To polish or grind gems, clean gems, சா ணைதீர. 1. To fire off a cannon or musket, வெடிதீர. 11. To dye, stain, tinge, imbue with color, சாயந்தீர. 12. To finish, as the interlude between the stanzas in singing, playing, dancing, beating time, &c., தாளந் தீர. 13. To levy duty, assess a tax, &c. சுங்கந்தீர. 14. To solve a problem or make any mathematical calculation, கணக் குத்தீர. (c.) 15. (R.) To draw out in a line, as பார்தீர, to draw out troops in ranks. எனக்குவரத்தீராது. I cannot come. அவர்கள் பலவந்தம்செய்ததனால் தீராதென்று கொடு டுக்கவேண்டியிருந்தது. By their pressing (he said) it will not cease; it is necessary to give--Note தீராது, in such cases has a peculiar meaning. தாளந்தீர்ந்தான். He finished a tune. அதற்குவர்ணந்தீர்ந்தான். He painted it. இவன்தீர்ந்தசாமி. He is a brave fellow; (lit.) a brave god. (In irony.) தீர்கடை, s. The last end of a thing, termination, conclusion, முடிவு. 2. Absoluteness, entireness, முழுமை. தீர்ந்தகணக்கு. A settled account. தீர்ந்தகள்ளன், s. A finished rogue, a thorough villain, desperate thief. தீர்ந்தசரக்கு, s. (neg. தீராதசரக்கு.) Goods on which duty is paid. 2. Goods bargained for. தீர்ந்தபட்சம், s. The final settlement of accounts, disputes, &c. தீர்ந்தவன், s. A skilful, experienced man; an adept. (Commonly in a bad sense.) தீர்ந்தவேலை, s. A finished work. பட்டைதீர, inf. To give sides to a gem, to a piece of timber, or to a stone, in cutting or polishing. சாயந்தீர்கிறவன், s. A dyer. நவைதீருமாகமம், s. The faultless Agamas. (p.) தீர, inf. [used adv.] Altogether, entirely, perfectly, absolutely, thoroughly, completely, முழுவதும். தீரப்படித்தவனொருவனுமில்லை. There is none perfect in his studies. தீரமறக்க, inf. To forget entirely, altogether. தீராமை, v. noun. (neg.) That which cannot be obviated. தீராநோய்--தீராவியாதி, s. An incurable disease. தீராப்பழி, s. An unpardonable injury. 2. Implacable enmity. தீராவழக்கு, s. A law-suit or dispute which cannot be settled easily. தீராவழக்குக்குத்தெய்வமேசாட்சி. God only understands an intricate law-suit. தீர்வு, v. noun. Settlement, close, finish, termination. 29) *

tuyr (p. 248) s. Affliction of mind or body, துன்பம். (c.) துயரடி, v. noun. [prov.] Fatigue, drooping, fainting, as தியரடி, சோர்வு. துயருறுவோன், appel. n. A poor, afflicted person. 3)

tīyākkīrai (p. 243) s. A medicinal plant, the பொன்னாங்காணி. 24) *

tayāḷu (p. 224) s. A gracious person, male or female, as கிருபாளு. W. p. 4. DAYALU. 21)

tẕīīntẕīīmeṉl (p. 229) v. noun. Clamoring, rattling, roar, as of a drum, ஒலிக்குறிப்பு. (நாலடி.) 14)

timir (p. 238) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To be benumbed, as a limb, to be paralyzed. விறைக்க. 2. To grow stiff, as persons, from obesity, கொழுப்பினால்முரணுற. 3. To be stupified , to have the faculties suspended by consternation, &c., மரக்க. (c.) 4. [local.] To loath food, &c., அருக்களிக்க. என்கால்திமிர்த்தது. My foot is numb from want of circulation of the blood. திமிர்த்துவைக்க, inf. [local.] To shake and fill a measure, தணித்துவைக்க. திமிர்ப்பு--திமிர்ச்சி, v. noun. Numbness, stiffness, rigidness, விறைப்பு. 92)

tūtaṉ (p. 253) --தூதி--தூதிகை. See under தூது. 23)

tvvai (p. 229) s. Elder sister, அக்காள். 2. The goddess of misfortune, as the elder sister of Lukshmi, மூதேவி. 3. A nurse. a foster mother, செவிலித்தாய். Compare அவ்வை. (p.) 6)

tirukku (p. 240) s. Twist, முறுக்கு. 2. Fraud, deceit, தந்திரம். (c.) திருக்குக்காட்டாளி--திருக்குக்காரன், s. A cheat, deceiver. திருக்குப்பண்ண, inf. To deceive, to defraud. 10) *