tur (p. 249) s. A prefix used in combination signifying evil, ill, bad, deficient; it is often changed to ற், before the hard letters, to ன் before the soft, as துன்மார்க்கம். Before இடையினம், there is no change. Sometimes ர் is dropped and the relative letter takes its place--as துச்சரிதம், ஒருபசர்க் கை. (See துஷ்.) W. p. 414. DUR. துரதிஷ்டம், s. Ill luck. (c.) துராசாரம், s. Wickedness, depravity, perversity, a vicious life, தீயொழுக்கம். 2. Indecorum, indecency, immodesty, அவ மரியாதை. துராசாரன்--துராசாரி, s. One who violates the rules of his religion, caste. country, &c., a vicious person of vile character. துராசை, s. Evil desires, lust, covetousness, &c. துராத்துமா, s. An evil person, a retch, rescal, scoundrel, villain, தீயன். துராலோசனை, s. Bad counsel, prejudicial or evil advice. துரிச்சை, s. Evil desire. See இச்சை. துர்க்கதி, s. A wicked life, bad course, கெட்டநடை. 2. (also துர்கதி.) Hell, நரகம். துர்க்கந்தம், s. (also துற்கந்தம்.) Offensive smell, stink, கெட்டநாற்றம். துர்க்கருமம்-துர்க்கன்மம்-துஷ்கருமம், s. Evil actions either in performance, or as accumulated and attaching to the soul. துர்க்கன்மபரிபாகம்--துஷ்கன்மபரிபா கம், s. Ripening or exhaustion of the evil actions of former births. துர்க்கீர்த்தி, s. Ill fame, infamy. துர்க்குணம், s. (also துற்குணம்.) Bad disposition, ill humor, a vicious course, தீக்குணம். துர்க்குணன், s. A vicious, wicked man, தீயன். துர்க்குறி, s. Evil omen, bad sign, unfavorable symptom, ominous gesture. துர்ச்சரிதம், s. (more properly, துச்சரி தம்.) Evil practice, evil courses. துர்ச்சனம், s. Badness, viciousness, maliciousness, mischief, வன்மம். 2. Lewdness, lasciviousness, wantonness, மோக லீலை. 3. Insubordination, refractoriness, rebellion of a youth or dependant, &c., செருக்கு. துர்ச்சனநடத்தை--துர்ச்சனவியோகம், s. Vicious conduct, a vicious course. துர்ச்சனன், s. A petulant or insolent man. துர்ச்சனனைக்கண்டால்தூரவிலகு...... Abstain from an insolent person. துர்ச்செய்கை, s. Evil action. துர்ச்சொப்பனம், s. (also துச்சொப்ப னம்.] A bad or ominous dream. துர்த்தேவதை, s. A malignant demon. துர்ப்பலம், s. Weakness, feebleness, thinness, emaciation, பலவீனம். 2. (fig.) The state of being reduced in circumstances, சிறுமை. முன்னமேதுர்ப்பலைஅதிலுங்கர்ப்பிணி. Before weak, and now also pregnant; or poor, and under a heavy fine. துர்ப்பலன், s. Ill result as predicted in astrology. அமங்கலப்பயன். 2. Bad fruit, ill consequence. துர்ப்பாக்கியம்--தௌர்ப்பாக்கியம், s. Evil, calamity, ill-luck, misery, நிர்ப்பாக் கியம். துர்ப்பிட்சம்--துர்ப்பிக்ஷம், s. Famine, பஞ்சம். See பிட்சம். துர்ப்பீசம், s. An illegitimate child, வம்புப்பிள்ளை. See பீசம். துர்ப்புத்தி, s. Folly, presumption, foolhardiness infatuation, wickedness, evil propensity; கெடுமதி. 2. Ill-advice, bad counsel, துராலோசனை. துர்ப்போதனை, s. Bad instruction, illadvice, கெட்டஉபதேசம். துர்மனம், s. An evil mind. துர்மார்க்கம், s. com. துன்மார்க்கம்.) An evil life. துர்மாமிசம், s. (also துன்மாமிசம்.) Proud flesh in a wound, &c. 6) *

tḷai (p. 229) கிறேன், ந்தேன், வேன், ய, v. n. To be fettered, tied, bound, கட்டுண்ண. 2. v. a. To fasten, tie, bind, chain, மாட்ட. (c.) தளைந்துவிட, inf. To tie the fore-feet of an animal, and let it go to graze. தளையல், v. noun. Confining, restraining, மறியற்படுத்துதல். 2. Binding, tying, கட்டுதல். தளைவிக்க, inf. (causative.) To cause to fetter. 54)

tiṭṭu (p. 238) கிறேன், திட்டினேன், வேன், திட்ட, v. a. To abuse, to revile, நிந்திக்க. (c.) 2. [prov.] To abuse, to imprecate; to utter imprecations, without the power to inflict them. See சபிக்க. திட்டிக்கருக்க, inf. To scold one very much. திட்டு, v. noun. Abusing, defaming, reviling, scolding, வசை. 2. [prov.] Imprecation, malediction, low abuse. திட்டுக்கேட்க, inf. To be abused. 2. To be cursed; (lit.) to hear cursing. திட்டுத்திட்ட, inf. To abuse. திட்டுப்பலிக்குதல், v. noun. A curse taking effect. திட்டுமுட்டு, v. noun. [prov.] Reciprocal abuse, எதிர்நிந்தனை. திட்டுமுட்டுப்பட, inf. To attack each other with abuse. 26)

tuvrccikai (p. 249) s. Very young gall-nuts, கடுக்காய்ப்பிஞ்சு. See துவட்சிகை. 67)

tikku (p. 237) கிறேன், திக்கினேன், வேன், திக்க, v. n. To stutter, to stammer, கொன்னிப்பேச. 2. To err or hesitate in recitation, reading, &c., தெற்ற. (c.) அவனுக்குத்திக்கிப்போகிறது. He stammers (in talking or reading). திக்கித்திக்கிப்பேச, inf. To stutter. திக்குவாயன், s. (fem. திக்குவாய்ச்சி.) A stammerer, a stutterer. திக்குவாய், s. A stammering mouth. பாடந்திக்க, inf. To hesitate in reciting a lesson. 28)

tkrṭi (p. 219) v. noun. [prov.] Breaking, shivering to pieces, சிதறவடிக்குமடி; [ex தகர், v.] 11)

tvngkm (p. 227) s. [prov.] Sorrow, sadness, grief--as தவக்கம்; [ex தவங்கு, v.] 5)

tumpu (p. 247) s. Fibre of vegetables, நார். 2. A rope for tying beasts with, ஓர்கயிறு. (c.) 3. Spot, blemish, defect. (See வம்பு.) 4. A button or ball to fasten a dress. 5. [loc.] Dust, as தும், துகள். 6. [prov.] A kind of fringe to a shawl, சிம்பு. சீலைகிழிந்துதும்புதும்பாய்ப்போயிற்று. The cloth is torn into threads. ஏசித்தும்புபிடுங்குகிறார்கள். They abuse and tear out the fibres; i. e. taunt each other with blemishes in character. [prov.] தும்புக்கயிறு, s. A rope of cocoa, palmyra or other fibres. தும்புச்சால்வை, s. A shawl with a fringe. தும்புபோட, inf. To twist or make a rope for tying beasts. தும்புவாங்க, inf. To strip off fibre. 54)

tāri (p. 234) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. [a change of தரி.] To bear, to suffer, o endure, பொறுக்க. 43) *

tikantam (p. 237) s. The farthest extremity of any point of the compass produced in space; the horizon; [ex திக்கு, et அந்தம்.] (Sa. Diganta.) 4) *