tāṉ (p. 236) The reciprocal pronoun, himself, herself, itself, the genitive being தன்; in composition sometimes தற். 2. One's self. 3. An emphatic or intensive particle, signifying indeed, really, certainly, தேற் றச்சொல்; as அப்படித்தான், it is so. (c.) 4. An expletive, or அசைச்சொல் suffixed to any noun or pronoun of any person, and declined instead of it, as நிலந்தனைக்கொத்தினான், he dug the earth. 5. Personal identity, சுயம். (p.)--Note. According to the Agamas, the soul is the person or being, and the body and mind with their powers and faculties, are merely adventitious; being the fruit of actions, &c. தானேவளர்ந்துதவத்தால்கொடியெடுத்தவன். One who has grown great and become famous of himself through meritorious austerities; often used of one who has risen by the kindness of another, but forgotten his benefactor. தானொருவனுமேதனியாகவந்தான். He only came, he came alone. தான்சாகாமருந்துதின்னலாமா. May any one take medicine to kill himself? தானுள்ளபோதுலோகம். The world is one's while he lives. தானாக்கனியாததுதடிகொண்டடித்தால்கனியுமா. Will a fruit, not ripening of itself, ripen by being beaten with a stick? தானுந்தலைவனும். The soul and God. நீதான். You yourself, you certainly. அவன்றன்னைக்கண்டேன். I saw him. (p.) அவன்றான். He himself; he certainly, truly, really. தானாக, inf. To be absolute, unique, self-existent, independent, தானாயிருக்க; applicable to the deity. 2. To be assimilated, தன்வண்ணமாக. தானாக, [adverbial.] Of his, her, or its own accord; spontaneously, voluntarily. 2. Of or by himself, herself, itself. தானாக்குதல், v. noun. Assimilating a person or thing to one's self, itself, &c., தன்வண்ணமாக்குதல். தானெடுத்துமொழிதல், v. noun. [in works of science.] The adoption of rules, or language, from other authors, one of thirty-two உத்தி. தானேயானவன்--தான்தோன்றி, appel. n. The self-existent, the deity, கடவுள். தான்பிழைக்கப்பார்க்க, inf. To regard or consult one's own safety, to be careful not to betray, involve or jeopardize one's self. 2. To seek one's own interests, livelihood, prosperity. 23)

tirkkri (p. 238) --திரஸ்கரி, (imperative.) As திக்கரி. 120) *

tkkṭai (p. 220) s. (Tel.) A great balance with wicker work scales, ஓர்நிறையறிகருவி, (R.) 19) *

tatiyai (p. 223) s. (a change of Tritiya.) The third day after a new or full moon, திரிதி கை. (Tel. usage.) 25)

tuḷḷu (p. 251) s. A leap, jump, spring, frisk, commonly without progress, குதிப்பு. (c.) துள்ளடங்க, inf. [in burlesque.] To be reduced, as arrogance, &c. துள்ளாட்டம், v. noun. Sprightfulness, arrogance, haughtiness, assumption, overbearing airs. துள்ளாட்டம்பண்ண, inf. To be arrogant, overbearing, unruly, refractory. துள்ளுக்காளை, s. An ungovernable person; (lit.) untamed bullock. துள்ளுப்பூச்சி, s. A kind of leaping insect destructive to grain. 11)

tulliyam (p. 249) s. [vul. துல்லிபம்.] Similitude, resemblance, equality, உவமை W. p. 381. TULYA. 2. Purity, சுத்தம். துல்லியபக்கம், s. [in log.] Analogous doctrines suited to the subject, views agreeable to truth and reason. See பக்கம். துல்லியபானம், s. Drinking together. துல்லியோகிதாலங்காரம், s. [in rhet.] Enumeration or assemblage of similarities, in order to heighten description, ஒப்புமைக்கூட்ட அணி. 34)

tumālā (p. 247) --துமால், s. (Hind.) Granting land free of taxes, இறைவாங்காமை. 36)

tuṟppṇm (p. 251) --திறப்பணம், s. [vul.] A drill. See துரப்பணம். 16)

tayai (p. 225) s. Favor, kindness, clemency, tenderness, mercy, compassion, கிருபை. (c.) See தயா. தயைசெய்ய, inf. To show favor, to do one a kindness, to oblige one. 2. To please; a term of soliciting favor among equals, or from superiors--as என்மேல்தயைசெய்துவாரும், please come here. தயைதாட்சிணியம், s. Favor and clemency. See தாட்சிணியம். 3)

tuṟu (p. 251) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a To stuff, press or crowd into a bag or box, &c., அமுக்க. 2. To cram food into the mouth, நுழைக்க. (c.) என்னத்துக்குப்பிள்ளைவாயில்சோற்றைத்துறுக்கிறாள்... Why does she cram the child's mouth with rice? துறுகல், s. A stone to stop a sluice or channel, சலதாரைஅடைக்குங்கல். (சது.) துறுத்தல்--துறுப்பு, v. noun. Cramming, stuffing, pressing, நெருக்குதல். 21) *