nūkku (p. 279) கிறேன், நூக்கினேன், வேன், நூக்க, v. a. To push or thrust aside, தள்ள. 2. To thrust forward, to discharge as a weapon, செலுத்த. நூக்கல்--நூக்கு, v. noun. Pushing, thrusting, தள்ளுகை. (சது.) 4)

niccuvacaṉam (p. 276) s. (St.) A long and deep breath, a sigh, பெருமூச்சுவிடுதல். 2. Anger, indignation, மூர்க்கங்கொள்ளல். 61) *

nīṟāṭ (p. 277) inf. To reduce to ashes, bring to ruin, பொடியாக்க. 2. To besmear one's self with ashes, உத்துளனம்பண்ண. 290)

nymāli (p. 270) s. Red orpiment, மனோசிலை. 53)

nāṇu (p. 273) கிறேன், நாணினேன், வேன், நாண, v. n. To feel bashful, to be modest, or coy, as a woman, கூச. 2. to be shy, to shrink back, as from a forbidding sight; to feel repugnance or dislike, பின்னிட. 3. To acquiesce or yield through regard, அட ங்க. 4. To shrink from the touch, as some vegetables; to yield, as disease to medicine, வாட. 5. To be shy, and run away, as snakes, &c., are said to do when certain herbs or roots are shewn, அஞ்ச. 6. [prov.] To be influenced unfavorably as some trees or plants by nearness to the cocoa; to be uncongenial, to each other, as the red and white lotus, பிணங்க. (c.) மாமியாரைக்கண்டுமருமகள்நாணுகிறதுபோலே..... As the doughter-in-law is embarrassed in presence of her mother-in-law. நாணி, s. A modest person, நாணமுடை யாள். 84)

niṣkaḷam (p. 276) --நிட்களம், s. Incorporiety, as the superior form of deity, உருவின் மை. (See சகளம்.) 2. Without parts, entire, துண்டின்மை. நிஷ்களர்--நிட்களர், s. [pl.] Deities without bodies; the four superior, as distinguished from the four inferior forms of deity, also from சதாசிவம், in which both are combined. 76) *

nākku (p. 273) s. Tongue, &c., as நா, which see. 2. [prov.] Ear of corn, தானியக்கதிர். 3.(Beschi.) Blade of an oar, படகுவலிக்குந் துடுப்பு. For some of the compounds, see நா. நாக்குஅழியப்படாது. One's word should never fail. நாக்குப்புறப்படச்சுமந்தான். He carried a very heavy load; (lit.) so to cause him to thrust out his tongue. நாக்கைப்பிடுங்கிக்கொண்டுசெத்துப்போவேன். I will pluck out my tongue and die. நாக்கையறுத்துப்பாவாடம்போட்டுக்கொண்டான்..... He cut off his tongue, and laid it and himself before a temple--a very solemn and determined vow; often performed at Pulney festival; also used in love or affection. அடநாக்குவிழுவான். You, whose tongue should fall down, being cut off; used in cursing by women. நான்உம்முடையநாக்குக்குநனைந்தஆளோ. Am I one to be insulted by you? நாக்கிலேசுட, inf. To burn the tongue, for purification, or as a punishment. நாக்குத்தடித்தல், v. noun. The tongue growing thick, and stiff. See தடி, v. நாக்குத்தட்டுதல், v. noun. Stammering, stuttering. 2. Derangement of the bolt of a lock. நாக்குத்தப்ப--நாக்குப்புரள, inf. To fail in a promise, பேச்சுத்தவற. 2. To speak falsely, பொய்சொல்ல. நாக்குத்திருந்துதல், v. noun. The tongue becoming trained to speak. See திருந்து, v. நாக்குத்தெறிக்கப்பேச, inf. To insult a superior. நாக்குநீட்ட, inf. To stretch out the tongue. நாக்குப்புரள, inf. To fail in one's word. See நாக்குத்தப்ப. நாக்குப்புறப்படல்--நாக்குத்தள்ளல், v. noun. The tongue being thrust out. நாக்குப்புற்று, s. A kind of disease on the tongue. See நாப்புற்று. நாக்குவழித்தல், v. noun. Scraping the tongue. நாக்குவாங்கிப்போதல், v. noun. [prov.] Drawing in the tongue, to express amazement, as when asked an exhorbitant price, &c. 2. Being dry and parched in the tongue, through thirst. (c.) 36)

nama (p. 270) s. Bowing, salutation, obeisance, வணங்கல். 2. A term used, with the name of a deity, in incantations, to signify veneration, மந்திரமுடிவினோருறுப்பு, as கணே சாயநம, salutation to Ganesa. W. p. 454. NAMAS. 26)

nūṟu (p. 279) கிறேன், நூறினேன், வேன், நூற, v. a. To destroy, to kill, அழிக்க. (சது.) 2. (Tel.) To burise, to crush, நசுக்க. 29)

nirupati (p. 277) s. King, sovereign, அரசன். 117) *