kāvāli (p. 105) s. Youth, இளமை. 2. A babbler, a comical or eccentric person, வீண்பிதற்றன். காவாலிப்பயல், s. A petulant fellow, an eccentric chap. காவாலிப்புத்தி, s. Juvenile imprudence. 33)

caṇṭi (p. 158) s. A person lost to all sense of honesty and principle, a rogue, a stubborn, shameless person, நாணமில்லோன்; [from Sa, Chan'd'ha.] (c.) 2. W. p. 314. CHAN' D'HEE. An incarnation of Durga, to destroy Mahishásura, துர்க்கை. (p.) 3. A kind of tree, the leaves of which are medicinal; also used for food, ஓர்மரம். சண்டித்தனம், s. Shamelessness, foolhardiness, obstinacy. சண்டிப்பயல், s. A roguish fellow, a stubborn, fool-hardy fellow. சண்டிமாடு, s. A lazy untractable bullock or cow. 2. (fig.) A person as obstinate as a bullock. சண்டிக்கார், s. A kind of paddy which cannot be easily husked off (R.) சகசண்டி, s. See under சக. 14) *

cllāri (p. 170) s. [vul. loc.] A cloth badly woven and not of good texture, அலசற்சீலை. (Compare அல்லரியல்.) 2. (fig.) A worthless person, கூடாதவன். 3. [loc.] A tree, ஓர்மரம். Hartwigia. Roxb. 4. [prov.] Exterior twigs that may be topped off-as மரச்சல்லி. 5. As சல்லரி, 2. சல்லாரிப்பயல், s. A worthless fellow. (in contempt.) 20)

ciṉṉ (p. 190) adj. Small, little, சிறிய. 2. Inferior, bare, mean, low, இழிந்த. சின்னச்சாதி, s. A low caste. சின்னக்காசு, s. A very small old coin. சின்னஜலபாதை, s. [vul.] Urgency to urine--oppos. to பெரியசலபாதை. சின்னஞ்சிறியது, appel. n. A very small, fine, or minute thing. சின்னஞ்சிறுவயசு, s. Childhood. (c.) சின்னட்டி, s. [prov.] A little person, animal or thing, சிறியது. சின்னது, appel. n. That which is small. சின்னப்பன், s. [vul.] [prop. சிற்றப் பன்.] The father's younger brother, or the mother's younger sister's husband. சின்னக்காள், s. The elder sisters, taken individually, except the eldest, in relation to the youngest. சின்னப்பயல்--சிறுபயல், s. A little fellow. (in contempt.) சின்னப்பர், s. [Rom. Catho. usage.] The apostle Paul. சின்னவேலை, s. A little job, a small matter. சின்னப்புத்தி, s. Meanness of mind, or the low thoughts of one of mean parentage. 2. Shallow wit, அற்பபுத்தி. சின்னமனம், s. A little, mean mind. சின்னமனிதன், s. A man of low character. சீ, A syllabic letter compounded of ச் and ஈ. 7)

ciṟukkṉ (p. 189) s. [prov. prop. சிறுவன்.] A boy, a lad, a youth, a youngster, a chap, a fellow, பயல்; [ex சிறு, small.] 48)

cuṭṭi (p. 193) s. An ornament for a woman's forehead, நுதலணி. (சது.) 2. A white spot on a beast's forehead, or a serpent's head. உச்சிவெள்ளை. 3. A turbulent fellow, துஷ் டன். (c.)--Note. As a participle of சுட்டு, this word is used for குறித்து. concerning, with regard to--as அவனைச்சுட்டியுனக்கென்ன. சுட்டித்தனம், s. Mischievousness, turbulance. சுட்டியன், s. [prov.] A beast with a white spot on the forehead, உச்சிவெள்ளையுடையது. நெற்றிச்சுட்டி, s. As சுட்டி, 1. சுட்டிப்பயல், s. A mischievous fellow. சுட்டித்தலையன், s. A wicked person. 2. [prov.] As சுட்டியன். 39)

cemmāṉ (p. 204) s. (fem. செம்மாத்தி. plu. செம்மார்.) Shoemaker, a worker in skins, சக் கிலி.--In combination it becomes, செம்மார --as செம்மாரப்பயல். 32)

tṭi (p. 222) s. A stick, staff, rod, தடிக்கொம்பு. 2. A club, a cudgel, bludgeon, தண்டம். 3. A rod or pole for measuring land, அள வுகோல். (c.) 4. A rice field, வயல். 5. Compartment of a rice field, பாத்தி. 6. A pestle, உலக்கை. 7. A bow, வில். 8. (a contraction of தடித்து.) Lightning, மின்னல். 9. Flesh, ஊன். 1. A guana, உடும்பு.--Note. There are different kinds of தடி--as இருப்புத் தடி, கிலுக்குத்தடி, குணுக்குத்தடி, சோட்டாத்தடி, நுகத் தடி, பாணாத்தடி, வளைதடி, which see severally. விறகுதடியாய்ப்போனான். He is greatly emaciated; (lit.) as fire-wood. [prov.] குயவனுக்குப் பலநாள்வேலை தடியடிக்காரனுக்குச்சற் றுநேரவேலை. Many day's work for the potter, but a few moment's for the breaker. தடிக்கம்பு, s. [loc. தடிக்கொம்பு.] A walking cane, or staff. தடிக்கம்புச்சாப்பாடு, v. noun. Flogging. See under சாப்பாடு. தடித்தனம், s. Rashness, passionateness, rudeness. தடிப்பயல், s. A stubborn person, a block-head. 2. A corpulent person. தடியடிக்காரன், s. A violent person, who acts inconsiderately. தடிமாடன், s. An impudent fellow; [ex மாடன், a demon.] தடியனாபிள்ளை--தடியாண்பிள்ளை, s. An impudent, or corpulent person. தடிபோட, inf. To measure by the long stick in the கிட்டிப்புள்ளு game. தடிமூக்குள்ளான், A kind of snipe. See உள்ளான். தடியன்--தடிமிண்டன், s. A stout, corpulent person, பருத்தவன். 2. A strong athletic man, ஆண்மையுடையவன். 3. An obstinate person, முருடன். குண்டாந்தடி, s. A baton. 6)

pkkiri (p. 288) --பக்கீரி, s. (Pers.) A Fakeer; also in contempt--as பக்கிரிப்பயல். 12)

pckḷ (p. 289) --பசங்கள், s. [vul. for பயல் கள்.] Boys. 17)

pyl (p. 295) s. [com. for பையன்.] A boy, a fellow, a little servant. 2. [in contempt.] A servant, [in anger] a slave, அடிமைச்சிறு வன். பயல்போலேதிரிதல். Following servilely. பயலாள், s. One adolescent. (Beschi.) 21)

pḷ (p. 303) s. The பள்ளர் caste, as பள்ளு-In. Jaffna it is used with its grammatical change, as பட்குடி, &c. பள்ளக்குடி, s. A family of the பள் ளர் caste. பள்ளப்பயல், s. A பள்ளன். 2. [in contempt.] A slave, a fellow. பள்ளப்பாட்டுபாடுதல், v. noun Abusing, or calling one a . பள்ளப்பிள்ளை, s. A man or woman of the பள் caste. பள்ளர், s. [sing. பள்ளன், fem. பள்ளி, பள்ளச்சி, பள்ளத்தி.] A low dependant caste employed in husbandry, &c., under their feudal lords, a peasant tribe dwelling in the south, supposed to be a change of மள்ளர். பள்ளர்சேரி--பள்ளச்சேரி, s. A village of the பள்ளர் caste. 22)

pẕi (p. 302) s. Blame, censure, reproach, as நிந்தை. 2. Fault, crime, sin, guilt, as குற்றம் 3. Complaint, imputation, charge, disparagement, குறை. 4. Falsehood, deceit, பொய். 5. Revenge, vengeance; vindictiveness, சலஞ்சாதிப்பு. 6. Quarrel, strife, bickering, விரோதம். 7. Slander, aspersion. See புறங்கூறுகை. (c.) என்மேலேபழியோ. Am I culpable? பெரியபழியாய்வந்திருக்கிறது. A great fault has been committed 2. Retribution has followed. பழிகட்ட, inf. [prov.] To pick a quarrel, சண்டைதொடுக்க. 2. To accuse unjustly, குற்றஞ்சாட்ட 3. To sow discord, to cause contention, பகைமூட்ட. 4. To threaten in order to effect one's purpose, பயமுறுத்த. 5. To contract guilt, குற்றஞ்செய்ய. பழிகாரன், s. An accuser, an avenger, in contempt, பழிகாரப்பயல். 2. A great sinner. பழிகிடத்தல், v. noun. Sitting Durnha, or starving at one's door to make him comply with a demand. பழிகூற, inf. To charge falsely. 2. To asperse, to slander. பழிக்கஞ்சுதல், v. noun. Being weakly afraid of the displeasure of others. பழிக்குடி, s. Families at variance from old time. 2. As எளியகுடி. பழிக்குப்பயப்பட, inf. To fear to do evil. 2. To fear blame, censure. பழிக்குப்பழிவாங்க, inf. To retaliate. பழிக்குவிட, inf. [prov.] To abandon one to his evil ways; to leave a person or thing to ruin, அழியவிட. பழிசுமக்க, inf. To bear reproach. 2. To suffer vengeance. 3. See சும, v. n. and v. a. பழிசுமத்துதல், v. noun. Charging blame on, or imputing guilt to, another. பழிசூழ்தல், Being involved in crime, பழியடைதல். 2. Thinking evil of another, பிறர்க்குத்தீங்குநினைத்தல். பழிசொல்லல், As பழிசுமத்துதல். பழிச்சொல்--பழிமொழி, s. Reproach, aspersion, as நிந்தனை. பழிதீர்க்க--பழிமீட்க, inf. To take vengeance. 2. To expiate guilt, to atone, பாவந்தீர்க்க. பழிதீர்தல், v. noun. Being expiated, atoned for. 2. Becoming reconciled, settled, as an old grievance. பழிதூறல்--பழிதூற்றல், v. noun. Slandering, as தூற்றல். பழிதேட, s. To contract disgrace, or reproach. பழிபாதகம், s. Fault and crime. பழிபோட, inf. To blame one, to charge one with guilt. பழிமுடிக்க, inf. To take vengeance. பழிமுடிய, inf. To sow discord. பழிமூளுதல், v. noun. Kindling of wrath. பழியெடுக்க, inf. As பழிவாங்க, 2. பழியேற்க, inf. To take on one's self the responsibility or guilt of an evil action. பழிவாங்க, inf. To take vengeance, to avenge, to revenge, பகைசாதிக்க. பழிவேலை, s. Work unwillingly done, compulsory labor. பழிவைக்க, inf. As பழிபோட. 78)

pēy (p. 336) s. A devil, goblin, fiend, as பிசா சம். 2. [in combin.] Wild, as plants or trees, காட்டுக்கடுத்த. 3. Evil, bad, vile, ferocious, கெட்ட. (c.) உலகத்துக்குஞானம்பேய் ஞானத்துக்குலகம்பேய்.... Wisdom is a devil to the world and vice versa. [prov.] பேய்க்குவேப்பிலைபோலே. As repugnant to one as Margosa leaves are to devils. பேய்போலேதிரிகிறது. Going about in eager search of gain. பேயத்தி, s. A species of fig-tree, Ficus d&ae;monum, L. பேயன், s. [fem. பேய்ச்சி, பேச்சி.] A demoniac. 2. A head-strong fool, a madman, பைத்தியகாரன். பேயன்வாழை, s. A kind of plantain, a medicinal fruit. பேயாட, inf. To whirl the head through possession. பேயாடி, appel. n. A conjurer. 2. A fortune-teller. பேயாட்ட, inf. [appel. n. பேயாட்டி.] To cause a person, to be possessed for the utterance of oracles. பேயாட்டம், v. noun. A devil's dance, பேய்க்கூத்து. [also பேயாட்டு.] 2. Fiendishness, ferociousness, பேய்த்தன்மை. 3. Confusion, disorder, கலக்கம். பேயாமணக்கு, s. A wild castor-oilplant. பேயாவிரை, s. A kind of wild ஆவிரை. பேயாழ்வார், s. One of the twelve Vaishnuva devotees. He composed a hundred verses of நாலாயிரபிரபந்தம், ஓராழ் வார். பேயுமிய, inf. [prov.] To suck the blood of a person--as a devil; either killing or greatly weakening him. பேயுள்ளி, s. Wild onion, ஓருள்ளி. பேயுறைந்தவீடு, s. A house haunted by devils. பேயெரிக்க, inf. To burn out a devil by magic. See எரி, (v.) பேயையுருவேற்ற, inf. [sometimes பே யேற்ற.] To cause a devil to possess a person. பேயோடாடி, appel. n. Siva, as dancing with devils, சிவன். பேயோட்ட--பேய்துரத்த, inf. appel. n. பேயோட்டி.] To exorcise. பேயோணான், s. The large kind of ஓணான் lizard. பேய்க்கண், s. Eyes, or looks of a demoniac. 2. Frightful eyes, அஞ்சத்தக் கவிழி. பேய்க்கண்டல், s. A tree. See கண் டல். பேய்க்கரும்பு, s. A wild and useless sugar-cane, Saccharum arundinaceum. பேய்க்காடு--பேயுறைந்தகாடு--பேய் மேய்ந்தகாடு, s. A jungle haunted by devils. பேய்க்குணம், s. An unsociable, peevish disposition. பேய்க்குப்படைக்க, s. To make offerings to devils; also used in cant. பேய்க்குறை--பேய்க்கோட்டாலை, s. Evil, disaster, &c., resulting from the malice of an unpropitiated devil. பேய்க்கூண்டு--பேய்ப்பள்ளி, s. A noted place where the black arts are said to be taught, மாயவித்தைபயிற்றுமோரிடம். பேய்க்கொம்மட்டி, s. Coloquintida or bitter apple, Cucumis colocynthis. பேய்க்கோலம், s. A hideous, monstrous or diabolical appearance. பேய்ச்சத்தம், s. Hideous noise of devils, said to be heard in desert places in time of epidemics. பேய்ச்சிலை, s. An idol, a statue of a demon. பேய்ச்சுரை, s. A bitter variety of gourd. பேய்த்தக்காளி, s. A plant, Solanum Lycopersicum. பேய்த்தண்ணீர், s. [in cant.] Ardent spirits; (lit.) devil's water, சாராயம். பேய்த்தனம், s. Fiendishness, ferociousness, &c. பேய்த்தும்மட்டி, s. As பேய்க்கொம் மட்டி. பேய்த்தும்பை, s. A plant. See தும் பை. பேய்த்தேர், s. The mirage or vapor of the noonday-sun, said to be the chariot of devils. பேய்நரி, s. A mad fox. பேய்நாய், s. A mad dog. பேய்நிலை, s. One of the postures of devils. பேய்பிடிக்க, inf. [appel. n. பேய்பிடித்த வன்.] To be possessed by a devil. பேய்ப்பசலை, s. A plant. See பசலை. பேய்ப்பழக்கம், s. Unnatural and irregular habits. பேய்ப்பயல், s. A foolish fellow. பேய்ப்பள்ளி. See பேய்க்கூண்டு. பேய்ப்பாகல், s. A creeper. See பாகல். பேய்ப்பாட்டு, s. Diabolical songs addressed to devils, &c. பேய்ப்பார்வை, s. Demon-like, frightful looks. பேய்ப்பாற்சொற்றி, s. A plant. See பாற்சொற்றி. பேய்ப்பிடி, s. An irresistible grasp. பேய்ப்பிள்ளை, s. A disobedient, in-tractable child. பேய்ப்புடல், s. A gourd. See புடல். பேய்ப்புத்தி, s. Imprudence, folly, rashness. பேய்ப்புல், s. A kind of grass. See புல். பேய்ப்போக்கு, s. Irregular, absurd conduct, &c., ஒழுங்கில்லாநடை. பேய்மருட்டி--பேய்வெருட்டி, appel. n. A plant. See பேய்த்தும்பை. பேய்மனம், s. The vile heart, the carnal mind. பேய்முகம்--பேய்மூஞ்சி, s. A hideous face, hideous features. பேய்முசுட்டை, s. A plant, Convolvulus speciosus. பேய்முன்னை, s. A tree, Celtis orientalis, L. பேய்விட்டாட்ட, inf. To cause possession by a devil. பேய்வித்தை, s. Witchcraft, sorcery, conjuring, சூனியவித்தை. 10)

poṭi (p. 336) s. Powder, தூள். 2. Dust, புழுதி. 3. Pollen of flowers, பாரகம். (சது.) 4. Any thing small or minute, a particle, a fragment, சிறியது. 5. A small gem, as கெம்புப் பொடி. 6. Snuff, மூக்குத்தூள். 7. Magical powders, as சொக்குப்பொடி. 8. Solder, metallic cement, பற்றவைக்கும்பொடி. (c.) 9. Ashes, சாம்பல். 1. Sacred ashes, திருநீறு. 11. [prov.] A little child, சிறுபிள்ளை பொடிப்பயல்கள். Little boys. பொடிப்பொடியாய்நறுக்கு. Cut it into small pieces. பொடிப்பொடியாய்ப்போயிற்று. It is reduced to small pieces. பொடிக்கல், s. Small stones, pebbles, gravel stones or small gems. பொடிசு, s. [improp.] A particle, as of sand; a fragment, any thing smail, துகள். (Old Dic.) பொடிதூவுதல், v. noun. Sprinkling, with flour, or seasoning powder--as salt or pepper. பொடிபொட்டு, s. Any thing small, சிறியது. 2. That which is like chaff, பதரானது. பொடிப்போட, inf. To take snuff. 2. To cast magical powders on one. பொடிமீன், s. A small fish. பொடியன், s. [fem. பொடிச்சி.] A boy, சிறுவன். (Jaff.) பொடியாக்குதல், v. noun. Pulverizing, shivering to pieces. பொடியெழுத்து, s. Small letters, small writing. பொடிவரகு, s. A kind of grain, Panicum fluitans. பொடிவெட்டி, appel. n. A goldsmith's shears, or scissors, for cutting wire, &c., ஓர்கத்தரிக்கோல். பொடிவைத்தூதல், v. noun. Soldering. 91)