cāṭṭi (p. 174) s. [vul. loc.] A whip, a scourge, கசை. 2. A cord for spinning a top, பம்பர மாட்டுங்கயிறு. Compare, சாட்டை. 3. [prov.] (perhaps a contraction of சாட்டுவலம்.) Land lying fallow after a crop, or manured for a crop, விதையாநிலம். சாட்டியால்மழுக்க, inf. To scourge. பூஞ்சாட்டி, s. [prov.] Land without manure after a crop succeeding the tobacco crop, &c. 72) *

nẕukkm (p. 271) s. [prov.] Shallowness of a dent, an impression, furrow, &c., ஆழமின் மை. 2. Bluntness, as of a point, மழுக்கம்; [ex நழுங்கு.] 25)

nẕukku (p. 271) கிறது, நழுக்கினது, ம், நழுக்க, v. a. [prov.] To pound paddy or rice coaresly, அரிசியைநழுக்க. (c.) 2. To blunt, to dull, to level, மழுக்க. 3. To make a shallow furrow, dent or impression, குழிக்க. 26)

putti (p. 324) s. Intellect, understanding, sagacity, discretion, mental capacity, reason, knowledge, wisdom, அறிவு. W. p. 55. BUDD'HI. 2. The second of the four intellectual faculties, the faculty of reflection. See அந்தக்கரணம். 3. Instinctive knowledge as possessed by brutes, instinct, இயற்கையுணர்வு. 4. Instruction, admonition, counsel, exhortation, போதனை. 5. A wise plan, method, a remedy, an antidote, உபாயம். 6. Consciousness, உணர்ச்சி. 7. [in astron.] Daily motion of a planet, கிரகநடை. See புடபுத்தி, மத்திமபுத்தி. புத்திமான்பெலவான். The wise man is mighty. புத்தியோடேபிழை. Live circumspectly. அபரபுத்தி, s. An after-thought. See பச்சிமபுத்தி, பின்புத்தி. புத்திகற்பிக்க, inf. To instruct, to admonish. 2. As புத்திபடிப்பிக்க, 2. புத்திகற்பிதம், s. [in the Vedantic System.] Conception or idea, of visible things, in distinction from reality. புத்திகெட்டவன், appel. n. A stupid person. புத்திகேட்டல், v. noun. Asking counsel. 2. Listening to advice. 3. Attending to instruction, obeying. புத்திக்கூர்மை, s. Acuteness of intellect. புத்திக்கெட்டாதது, appel. n. That which is incomprehensible. புத்திசாலி--புத்திமான், s. skilful, wise, sagacious man. புத்திதீட்சணம், s. Penetration, acuteness of intellect, acumen. புத்திதெளிதல், v. noun. Becoming enlightened--as the understanding, or the judgment. புத்தித்தாழ்ச்சி, s. Stupidity, want of judgment, bewilderment. புத்தித்துவம், s. Intelligence or intellect as a divine principle. புத்திபடிக்க, inf. [prov.] To learn wisdom, acquire knowledge. புத்திபடிப்பிக்க, inf. [caus.] To teach. 2. To chastise, discipline, correct, சிட் சிக்க. புத்திபோதகம்--புத்திபோதனை, s. Instruction, exhortation, moral or spiritual advice. புத்திபோதரவு, s. Exhortation, advice, counsel, presuasive advice. புத்திமதி, s. Instuction, advice. [a pleonasm.] புத்திமயக்கம், s. Bewilderment, fascination, loss of self-government, by delirium, intoxication, lust, or otherwise. புத்திமயங்க, inf. To be bewildered, confused. புத்திமழுக்கம்--புத்திமழுங்கல், புத்தி மாறாட்டம், v. noun. Impaired state of the understanding, derangement. புத்தியறிதல், v. noun. Having discretion, prudence, sagacity. 2. Arriving at puberty as a girl, பெண்பருவமடைதல். புத்தியறிந்தவள், appel. n. [neg. புத்தியறி யாதவள்.] A girl grown marriageable. புத்தியில்லாமை-புத்தியீனம், s. Senselessness, folly, indiscretion. புத்தியூட்டுதல், v. noun. Instilling knowledge, imparting or communicating instruction, அறிவுபயிற்றல். புத்திவிமரிசை, s. Investigation. See விமரிசை. 29) *

mngkulm (p. 338) --மங்குளம், s. [prov.] Cloudiness, dimness, murkiness, மழுக்கம். 2. Obscuration, perturbation, confusion of mind, கலக்கம். 3. Dulness, gloominess, soberness, gravity of countenance, முகவாட் டம். 4. Dulness of the eye, dimness of sight, பார்வைமந்தம். 5. Uncertainty, doubtfulness, dubiousness, ஐயம். 6. Dulness, obscureness, darkness of a color, நிறமழுக்கம். 108)

mẕukkm (p. 346) s. Bluntness, want of edge, கூரின்மை--oppos. to துலக்கம். 2. Depression of circumstances, தாழ்வு. 3. Dimness, cloudiness, obscurity--as of the sun in an eclipse, &c., ஒளிமழுங்குகை. 4. Fading as a color, the brightness of a jewel, or the glory of a state, காந்திமங்குகை. 4. Dulness of intellect from age or disease, விவேகமின் மை; [ex மழுங்கு, v.] 44)

mẕukku (p. 346) கிறேன், மழுக்கினேன், வேன், மழுக்க, v. a. To blunt, to dull the edge or point, முனைமழுங்கச்செய்ய. 2. To obscure, to deprive of lustre, or glory, ஒளிகுறைக்க. 3. To obscure, to deprive the intellect of keenness, புத்தியைக்குறைக்க. 4. To beat, to pound, அடிக்க. 5. To hull paddy by pounding, நெல்லுமிகழிக்க. (c.) கத்தியைமழுக்கிப்போட்டான். He has blunted the knife. அவனைநன்றாய்மழுக்கிப்போட்டார்கள்..... They gave him a sound beating. நெல்லைமழுக்கியெடு. Simply hull the paddy. 45)

milāṟu (p. 354) s. [also மலாறு, prop. விளார்.] Twigs, reed, tender, fibrous sticks; a switch. (c.) மிலாற்றாலேமழுக்கிவிட்டான். He flogged him smartly with a switch. 27) *

mokkai (p. 367) s. [Tel. மொக்கு.] Ignominy, shame, disgrace, வெட்கம். 2. Bulkiness, பருமை. 3. [loc.] A notch in a knife. 4 Bluntness of an iron style, கூரின்மை. மொக்கையானஎழுத்தாணி. A blunt style. மொக்கைகுலைய, inf. To be disgraced, to suffer reproach. மொக்கைபண்ண, inf. To injure one, அவமானப்படுத்த. 2. To use a knife injuriously--notching its edge, or breaking the point, ஆயுதங்களைமழுக்க. மொக்கைபோக, inf. To be disgraced or deceived. 2. To be notched as a knife, sword, &c. 5)