iḷi (p. 56) s. Disgrace, degradation, meanness, baseness, contempt, contumely, scorn, இகழ்ச்சி. 2. A token of scorn or contempt, grinning, இகழ்ச்சிக்குறிப்பு. 3. Laughter, சிரிப்பு. 4. Ridicule, derision, silly laughter, அவமதிச்சிரிப்பு. 5. A cerebral tone in singing, one of the seven tones of the gamut, supposed to proceed from the forehead, நெற்றியிற்பிறக்குமிசை. 6. A string of the lute whose sound is in unison with the cerebral tone, யாழிலோர்நரம்பு. 7. Junction, union, இணக்கம். (p.) இளிவரின்வாழாதமானமுடையார். Those who are so sensitive as not to be able to survive disgrace. (குறள்.) இளிபுரிய, inf. To deride, scorn, disgrace, இகழ்ச்சிசெய்ய. 7)

iẕi (p. 55) கிறேன், ந்தேன், வேன், ய, v. n. To descend, dismount, sink, fall into, to be involved in, இறங்க. 2. To be degraded, disgraced, to degenerate, to be reduced in character, estimation, rank or circumstances, இழிவுபட. 3. To fall below mediocrity, to be inferior, to be below in comparison, தாழ. இழிகடை, s. [vul.] The meanest, lowest, most degraded, மிகவிழிந்தது. (Abusively.) அவனொரு இழிகடை. He is a low wretch. இழிகண், s. Inflammation of the eyes causing the lids to droop, இழிந்தகண். இழிகுலத்தோர், s. Low caste people, கீழ்மக்கள். இழிசனர், s. Persons of low caste, illiterate or ill-bred people, கீழ்மக்கள். இழிசனர்வார்த்தை, s. The vulgar dialect. இழிசொல், s. Disgraceful or improper language, பழிச்சொல், of which four kinds are enumerated, viz.: 1. கோள் --குறளை, an invidious or injurious report, tale bearing, aspersion, slander, backbiting. 2. பொய்மொழி, lying, falsehood. 3. கடுஞ்சொல், harsh expressions, irritating language, scolding. 4. பயனில்சொல், nonsense, idle talk, vain expressions. 2. A vulgar word, இழிவானசொல். இழிஞர், s. Low caste people, the vulgar, the wretched, the miserable, debased, ignoble persons, சண்டாளர். இழிதகவு, v. noun. Inferiority, baseness, disgrace, degradation, meanness, இழிவு. 2. s. Poverty, destitution, எளிமை. இழிதிணை, s. The inferior class. See திணை. இழிந்தோர், s. The vulgar, the illiterate, low-bred persons, தாழ்ந்தோர். இழிபு, v. noun. Lowness, inferiority, meanness, degradation, baseness, தாழ்வு. 2. A hollow or ditch, any hole or cavity, depressions in land, பள்ளம். வெள்ளைக்கிழிபு, s. The less or minor species of வெண்பா verse. இழிவு, v. noun. Inferiority, lowness in rank or character, meanness, baseness, தாழ்வு. 2. Contempt, disgrace, dishonor, ignominy, abjectness, wretchedness, abasement, நிந்தை. 3. Diminution, decrease, a diminished quantity, deficiency, குறைவு. 4. A hollow or cavity, பள்ளம். 5. Decay, ruin, destruction, கேடு. 6. Fault, blemish, deviation from rule, misdemeanor, குற்றம். இழிவறிந்துண்பான். One who eats knowing the advantages of a spare diet. இழிவுபட, inf. To grow mean, base, vile, to deteriorate, be in disgrace, to be degraded, ஈனப்பட. இழிவுபடுத்த, inf. v. a. To degrade, disgrace, deteriorate, debase, தாழ்வுபடுத்த. இழிவுபண்ண, inf. To treat with contempt, நிந்தைசெய்ய. தனதுமரபினிழிவுயர்ச்சியின்றி. (Choosing a wife) from a family neither above nor below his rank. 34)

iẕi (p. 55) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To lower, let down, put down, hand down, unburden, unlade, இறக்க. 2. To degrade, lower in office, rank or character, to disgrace, debase, இழிவுபடுத்த. 3. To cause to fall down or below, relatively, தாழ்த்த. இழிப்பு, v. noun. Degradation, disgrace, meanness, இழிவு. 2. Contempt, despising, நிந்தை. 3. [in rhetoric.] Disgust--as one of the passions transformed to poetry. See இரசம். 35)

iẕukku (p. 55) s. A fault, defect, deficiency, blemish, ஈனம். 2. Slackness, தளர்தல். 3. A failure, deviation, obliquity, defection, blunder, mistake, folly, தவறு. 4. (p.) Forgetfulness, மறதி 5. Baseness, meanness, degradation, தாழ்வு. 6. Disgrace, reproach, taunt, நிந்தை. 7. Falsehood, பொய். இழுக்குடையபாட்டிற்கிசைநன்று. A good metre will set off an indifferent poem. தன்குலத்துக்கிழுக்குவைத்தான். He has brought disgrace on his family or caste. இழுக்கற, inf. [used adverbially.] Free from imputation. இழுக்குச்சொல், s. Reproach, taunt. 2. Faulty expression, incorrect phraseology. இழுக்குடையான், s. A worthless or mean person. 39)

ivvu (p. 55) s. [in poetry.] Inferiority, baseness, degradation, இழிவு. 30)

īṉam (p. 58) s. Deficiency, want, privation, destitution, குறைபாடு. 2. Mutilation, அங்கவீனம். 3. Disgrace, degradation, meanness, இழிவு. 4. Detriment, injury, harm, கேடு. Wils. p. 976. HEENA.--Note. Affixed to other words, ஈனம் is a privative and gives them an opposite meaning. ஈனமானநாயைத்தோண்மேலெப்படிக்கொண்டுவரு கிறாய்? How can you carry a vile dog on your shoulders? கோடரிக்காம்புகுலத்துக்கீனம். The handle of an axe (being of wood) is inimical to its own species. [prov.] ஈனசாதி, s. Low or degraded caste, barbarous caste. ஈனமிலணங்கு, s. A goddess, தெய்வப்பெண். (p.) புத்தியீனம், s. Dullness, foolishness. புத்தியீனன், s. A foolish, unwise or stupid man.

uṟpatti (p. 68) --உற்பவம், s. Birth, origin, derivation, development, evolution, பிறப்பு. 2. Conception, கருவுண்டாகுகை. Wils. p. 143. UTPATTI. உற்பத்திக்கிரமம், s. Genealogy, வமிசவரிசை. 2. The different gradations of animated beings from men of five senses to the vegetable of one, பிறப்புவகை. உற்பத்திஸ்திதிநாசம்--உற்பத்திஸ்தி திலயம், s. The origin or evolution, continuance and destruction, or involution (of things). (உப. 252.) சீவோற்பத்தி, s. Animation, the act of enlivening. 2. Nativity. 27)

ūṉam (p. 72) s. Defect, want, deficiency --as of a member, &c.; a maim, privation, குறைபாடு. Wils. p. 165. UNA. 2. Disgrace, degradation, meanness, vileness, ஈனம். 3. (p.) Moral evil, தீமை. ஊனமிலாவுறுப்பு. A form without defect, (அறநெறித்.) ஊனமிலான்மானமிலான். (Dharma) who is alike unconscious of disgrace and of honor. -- (பார.) ஊனவெம்பவம். Vile, horrid transmigration. (சத. 64.) காலூனப்பட்டவன். One who has lost a leg, or who is defective in his legs. கையூனம், s. Privation of a hand. ஊனக்கண், s. The defective eye of the body, in contradistinction to the all-seeing eye of the Deity, or the spiritual eye of the sage, நேத்திரம். 2. Defective sight, குருட்டுவிழி. ஊனன், s. One defective in some member, குறைவுள்ளோன். 9)

evvm (p. 74) s. Affliction, distress, sorrow, துன்பம். 2. Incurable disease, lingering sickness, தீராநோய். 3. Inferiority, degradation, meanness, இகழ்ச்சி. 4. Lonesomeness, solitude, தனிமை. (p.) இலனென்னுமெவ்வமுரையாமையீதல். Giving without disgracing one's self by complaints of poverty. (குறள்.) எவ்வநோய், s. Incurable disease. (குறள்.)

kulai (p. 127) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To untie, loosen, dishevel, relax, கட்டவிழ்க்க. 2. To take all apart, to take down-- as a scaffolding, the annual car, &c., பிரிக்க. 3. To derange, disturb, disorganize; to scatter, put in disorder, தாறுமாறாக்க. 4. To destroy, ruin, violate--as chastity, &c., கெடுக்க. 5. To dishearten, discourage, disconcert, தைரியவீனப்படுத்த. 6. To disappoint, மனதைக்கலைக்க. 7. To shake, to agitate, அசைக்க. குலைத்துக்கட்ட, s. To untie the hair, &c., and tie again. 2. To take apart the frame of a house, and build it again. அடுக்குக்குலைக்க--கட்டுக்குலைக்க, inf. To unfasten a bundle, &c. 2. To violate laws, usages, &c. குடியைக்குலைக்க, inf. To scatter a family. 2. To ruin a family. நிலைகுலைக்க, inf. To ravish, to deflower. 2. To seduce, to decoy, to inveigle. 3. To ruin one's circumstances, to effect one's degradation, to get one out of office, &c. 4. To cause one to swerve from the path od virtue, or to neglect religious observances. 5. To rout an army. 6. To intimidate, to disconcert. நெறிகுலைக்க, inf. To vitiate one's morals. 2. To violate religious injunctions. 3. To ravish or seduce a woman. மானங்குலைக்க--மானத்தைக்குலைக்க, inf. To ravish; to bring to disgrace; to ruin one's honor and credit. குலைப்பன், s. [prov.] Shivering fits in fevers; rigors, குளிர்காய்ச்சல். 2. [local.] Whooping caugh, கக்குவான். 52)

ciṉṉm (p. 190) s. Smallness, minuteness, சிறுமை. 3. A kind of clarion, காளம். (c.) 4. A sign, a mark, a character, a token, அடை யாளம். 5. Privities, especially of a female, பெண்குறி. 6. Disgrace, degradation, meanness, paltriness, ஈனம். 7. Parts, properties, members, இலக்கணம். 8. A winnowing fan, முறம். 9. A shallow basket, தட்டு. (சது.) 1. Pollen of flower, பராகம். 11. [prov.] Any thing comparatively small, சிறியது. இராசசின்னம், s. Ensigns of Royalty. See இராசன். சீ சீக்கட்ட--சீக்கொள்ள--சீப்பிடிக்க, inf. To suppurate, to form--as matter in a boil. சீக்கட்டு, v. noun. Suppuration, purulence. சீக்கூட்ட, inf. To cause pus to form, to gather, or collect--as in a boil, to pustulate; [ex சீ, et கூட்டு, to form.] சீவடிய, inf. To run, as pus or matter from a sore, &c. சீப்பால், s. [com. சீம்பால்.] Biestings; the first milk after parturition or calving, ஈன்றவணிமைப்பால். Compare கட ம்பு. சீப்பிதுக்க, inf. To squeeze the matter out. 11) *

ciṟumai (p. 189) s. Smallness, littleness, diminutiveness, அற்பம். 2. Want, indigence, misery, wretchedness, poverty, adversity, தரித்திரம். 3. Oppression, suffering, துன்பம். 4. Disease, நோய். 5. Inferiority, youth, minority, இளமை. 6. Scantiness, paucity, fewness, scarceness, குறைவு. 7. Failure, swerving from a virtuous, or religious course and consequent disgrace, இழிவு. 8. Insignificance, paltriness, frivolousness, எளிமை. 9. Fineness, minuteness, delicateness, slenderness, நொய்மை. 1. Low parentage, obscurity of birth, இழிபிறப்பு. (c.) சிறுமைபட, inf. To be poor, to be in adversity or in depressed circumstances. 2. To be a mean, degraded, beggarly object--oppo. to பெருமை. 3. To be oppressed. சிறுமைபடுத்த, inf. To impoverish; to debase, degrade. சிறுமையர், s. The low, the base, கீழ் மக்கள். (p.) சிறுமையிற்கல்விசிலையிலெழுத்து. Learning in youth is as durable as engraving in stone. என்சிறுமைசொல்லிமுடியாது. My poverty is inexpressible. சிறுமையிலடிபட்டவன். One tossed about by poverty, &c. சிறுமையும் பெருமையுமவனவன் செய்வினையால் வரும். Moral elevation or degradation is consequent on one's moral or immoral conduct. 57)

tāẕcci (p. 235) s. Meanness, baseness, vileness, கீழ்மை. 2. Inferiority, disparagement, subordination, தாழ்வு. 3. Lowliness, humbleness, submissiveness, தாழ்மை. 4. Deficiency, want, scarcity; arrears, குறைவு. 5. Deterioration, degradation, loss; decay of wealth, power, fame, &c., கேடு. 6. Dishonor, discredit, disgrace, இகழ்ச்சி. 7. Incompetency, inadequacy, ஏலாமை. 8. Failure in competition or in an enterprize, &c., தவறு. (c.) அதைத்தொட்டுத்தாழ்ச்சியில்லை. There is no impedimen from that. இதற்கதுதாழ்ச்சியாயிருக்கிறது. That is inferior to this. ஒன்றுதாழ்ச்சியாயிருக்கிறது. There is something wanting, it is defective in one respect. தாழ்ச்சிப்பட, s. To prove inferior, to be incompetent, to be in disgrace. சங்கைத்தாழ்ச்சி--மானத்தாழ்ச்சி, s. Dishonor, discredit, disgrace. மழைத்தாழ்ச்சி, s. Want of rain, little rain. 17)

tāẕmai (p. 235) s. Inferiority in rank, &c., கீழ்மை. 2. Humility, lowliness of mind. self-abasement, மனத்தாழ்மை. 3. Poverty, degradation, baseness, நீசத்துவம். (c.) தாழ்மையானவன், appel. n. A humble, lowly person. தாழ்மைப்பட்டவன், appel. n. An indigent person. 22)

tāẕvu (p. 235) v. noun. Lowness; depth of a pit, water, &c., பள்ளம். 2. Hanging, pendent, சாய்வு. 3. Degradation, defect, &c., used in all the meanings of தாழ்ச்சி. நீசெய்ததிலேதாழ்வில்லை. There is no defect in what you have done. மரியாதைத்தாழ்வு--சங்கைத்தாழ்வு, s. dishoner. 26) *