apiyitakaruttaṉ (p. 17) s. [in grammar.] The agent or nominative to the verb, எழு வாய்க்கருத்தன். 18) *

avāvu (p. 30) கிறேன், அவாவினேன், வே ன், அவாவ, v. a. To desire, want, விரும்ப. 2. To desire intensely, crave, covet burn with lust, பேராசைகொள்ள. 3. (fig.) To approach, கிட்ட, 4. v. n. To descend, இறங்க. (p.) அவாய்நிலை, s. An elliptical form, needing some thing to complete the sense. 2. Agreement of words--as of a nominative with a verb. (நன்னூல், and குறள்.) அவாவுதல், v. noun. Descending, இறங்குதல். 2. Desiring, விரும்புதல். 17) *

eẕuvāy (p. 75) s. Beginning, origin, source, cause, ஆதி. 2. [in grammar.] The nominative case, the subject, முதல்வேற்று மை; [ex எழு, rising, et வாய், place.] எழுவாயும்பயனிலையும். The nominative and its verb, or other concluding word.--Note. In Tamil the substantive verb is rarely used. இந்தக்கதைக்கெழுவாயென்ன. What gave rise to this affair? எழுவாயுருபு--எழுவாய்வேற்றுமை, s. The first, or nominative case, முதல் வேற்றுமை.--Note. The words ஆனவன், ஆனது, &c., which represent the nominative case are rarely expressed but understood. எழுவாயெழுஞ்சனி, s. The tenth lunar mansion, மகநாள். 23)

aiyṉ (p. 80) s. [voc. ஐயா, ஐய, ஐயனே, &c., pl. ஐயன்மார், ஐயமார்.] Father, பிதா. 2. Elder brother, மூத்தோன். 3. Guru, குரு. 4. An elder, a superior, a person of dignity, respectability, master, &c., உயர்ந்தோன். 5. A king, அரசன். 6. A teacher, preceptor, உபாத்தியாயன். 7. The god Eyanar, ஐயனார். 8. Argha, அருகன். (p.) ஐயர் is sometimes used in the nominative case for ஐயன்--as ஐயர்வந்தபின்புனக்குத்தருவேன். I will give it to you after my father, master, &c., is come. ஐயா. The vocative of ஐயன் is often used as an interjection. ஐயாபணமிரந்தாலுங்கொள்ளக்கிடையாதே... Strange indeed, though one has money, the thing is not to be bought. வாருமையா. Come, sir--a common term of salutation among persons of respectability. அரிவையைக்கோடியையா. Take a wife, sir, I beseech you--addressed by a father to his son. (ஸ்காந்.) அறைந்தாயைய. You say, sir. (பாரத.) ஐயகோ. Poetic interjection expressive of grief, alas, alas, O lord, இரக்கச் சொல். 26)

karttaṉ (p. 96) --கத்தன், s. A doer, a maker, an agent, செய்வோன். 2. The Supreme Being, the lord--used for Siva, Brahma, &c. 3. A chief, the principal, the master, தலைவன். 4. [in grammar.] The active noun, the nominative case, எழுவாய். தகப்பன்தேடக்கர்த்தன்பிள்ளையழிக்கக்கர்த்தன். That which the father gathers, the son squanders. கர்த்ததுரோகம், s. High treason. கர்த்ததுரோகி, s. One who is guilty of high treason. கர்த்தத்துவம், s. Agency, the act or property of an agent, the power of creating--one of the attributes of the Supreme Being, இறைமைத்தன்மை. 2. Lordship. 189) *

kārakam (p. 104) s. Agency, causality, causation, காரணத்துவம். 2. Means, instrument, expedient, &c., to accomplish an action, கருவி. 3. A doing, an action, செயல். 4. [in grammar.] The agent, the subject of a verb, வினைமுதல். 5. The cases of nouns depending in construction on verbs, and not on nouns, வினைகொண்டுவேற்றுமை முடிவது. Wils. p. 213. KARAKA. The six grammatical காரகம் are: 1. கருத்தாகாரகம், nominative case to a verb--as சாத்தன்சேர்ந்தான். 2. கருமகாரகம், objective case, governed by a verb--as சாத்தானைச்சேர்ந்தான். 3. கருவிகாரகம், instrumental ablative, followed by a verb-as வாளால்வெட்டினான். 4. கோளிக்காரகம், dative case, depending on a verb--as சாத்தானுக்குக் கொடுத்தான். 5. அவதிக்காரகம், ablative of motion--as சாத்தனிற்பிரிந்தான். 6. இடக்காரகம், local ablative--as சாத்தனிடஞ்சென்றான். காரகக்கருவி, s. Any of the காரகவேது, in operation, as distinguished from ஞாபகக்கருவி. காரகத்துணைக்கருவி, s. Instruments, &c.--as the wheel of the potter, தொழிற் றுணைக்காரணம். காரகநிமித்தக்கருவி, s. The agent of an action, செய்கையின்நிமித்தகாரணம். காரகமுதற்கருவி, s. The proximate cause--as the clay for a pot, செய்கையின் முதற்காரணம். காரகவேது, s. The three causes in the performance of an action, as காரகக் கருவி. 2. [in rhetoric.] Assigning extraordinary causes in accounting for an event; one of the two kinds of ஏதுவலங் காரம், the other being ஞாபகவேது. காரகன், s. [in grammar.] The agent, a doer, an operator, செய்பவன். Wils. p. 213. KARAKA. காரடம்--காரடவித்தை s. (Tel. ாரமு.) Juggling, tricks. காரடன், s. A juggler, a double-dealer. 101)

kiṭai (p. 109) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To be obtained, to come to one, to be realized, found; to come into one's possession, to turn to account, அடைய. With the agent in the dative, and the object in the nominative--as எனக்கொருபுஸ்்தகங்கிடைத்தது; lit. a book has come to me; i.e. I have obtained a book. 2. To encounter, to be confronted with--as warriors; to oppose, எதிர்க்க. In the first sense, the verb is commonly used in the neuter gender. எனக்குப்பாக்கியங்கிடைத்தது. I have become rich or happy. I have had prosperity. வழுக்கிவிழுகையில் ஊன்றுகோல்போல் நீ கிடைத் தாயே. You have offered yourself to me as a prop--as a walking-stick to one who slips and is ready to fall. 18)

cey (p. 204) கிறேன், தேன், வேன், ய, v. a. To make, உண்டாக்க. 2. To practise, do, perpetrate, தொழில்செய்ய. 3. To perform, accomplish, effect, achieve, இயற்ற--Note. This word is joined with nouns, verbals. &c., to form compound verbs--as பாவஞ் செய்ய. செய்கபொருளை. Let one acquire property. (குற. chap. 76.9.) செய்யான். He will not do. செய்கடன், s. Moral duty, rites, ceremonies as devolving on one, filial or other relative duties. 2. Funeral obsequies, rites, &c., for the manes. 3. Obligations of friendship. செய்கரை, s. An artificial bank. See கரை. செய்காரியம், s. [prov.] A thing done, a deed, an act. 2. Economy, management, providence, industry, சமாளிப்பு. செய்குறை, s. Failure, non-performance of duty, &c., காரியப்பிழை. 2. Fault, error, mistake. 3. A thing incomplete, or in an unfinished state, குறைவேலை. செய்குற்றம், s. [prov.] Fault, error, commission of a fault. செய்குன்று, s. An artificial mount. See குன்று. செய்கூலி, s. Hire for work done. 2. Hire for personal labor. செய்தகாரியம், s. A thing done. செய்தபிழை, s. A fault committed. செய்பிழையைப்பொறுத்துக்கொள்ளும். I beg your pardon; pray forgive, &c. செய்தவம், s. Penance, austerities performed, either in the present or any former life. செய்துகாட்ட, inf. To teach or exhibit by practice, action, &c. (c.) செய்துகொடுக்க, inf. To do or make for another. (c.) செய்துபழக, inf. To exercise one's self. 2. To practice. செய்துமுடிக்க, inf. To accomplish, execute, finish. செய்நன்றி, s. Benefits done. செய்நன்றிகொன்றார், appel. n. The ungrateful; (lit.) murderers of benefits. (p.) செய்நன்றியறிதல், v. noun. Showing gratitude for favors received. (p.) செய்பயிர், s. Growing crops, produce of cultivation as differing from spontaneous productions; trees raised with care by cultivation, especially the வே ம்பு, இருப்பை, பனை and புளி. செய்பவன், s. [in gram.] The nominative case, கருத்தா. செய்பாகம், s. Proper means employed to effect an object. 2. Medical knowledge; or skill in preparing medicines, &c., 3. Methodical arrangement. 4. Experimental knowledge. செய்பாகங்கைபாகமறியவேண்டும். One must be acquainted with the preparation and prescription of medicines. செய்பொருள், s. [in gram.] The objective case, செயப்படுபொருள். செய்யாமற்செய்தஉதவி, s. A favor conferred where none has been received. (c.) செய்யுங்காரியம், s. A thing that ought to be done, a duty. 2. A proper or lawful act. செய்யுஞ்சடங்கு, s. Appropriate ceremonies. (c.) செய்வன, s. (plu.) Things fit suitable to be done (p.) செய்வனதிருந்தச்செய். Do things that are right, with all your might. (Avv.) செய்விக்க, inf. To get done, to cause to be done. (c.) செய்வினை, s. Work, business, undertaking, action, avocation, calling, செய் தொழில். 2. [in gram.] An active verb, இயற்றும்வினைமுதலானிகழும்வினை. 3. Witchcraft, sorcery, மாந்திரீகம். செய்வட்டம், s. (with கால்.) A fan, விசிறி. See under கால். செயவென்வாய்பாடு, v. noun. Infinitive mood. (R.) 53)

tḷḷu (p. 229) கிறேன், தள்ளினேன், வேன், தள் ள, v. n. To bear, to endure, சகிக்க. 2. To be able, to afford, to be capable of, திராணிகொண்டிருக்க.--Note. The nominative of the thing is used with the dative or ablative of the person in the negative, as இதென்னாலே or எனக்குத்தள்ளாது. தள்ளாதகாலம், s. See under தள்ளாமை. தள்ளாதவன், appel. n. An old man. 66)

tiṇai (p. 238) s. The earth, பூமி. 2. Place, situation, location, site, இடம். 3. Family, குடி. 4. General division of themes or subjects in writings, பொருள். (See அகத்திணை and புறத்திணை.) 5. Tribe, caste, race, குலம். 6. [in gram.] General classification of nouns, pronouns and verbs as உயர்திணை. rational, and அஃறிணை, irrational. 7. Prescribed or regular course of conduct, ஒழுக் கம். 8. Soil, land, of which are five varieties, ஐந்திணை. 9. [in love poetry.] General intercourse of the sexes, as love attachments, love quarrels, &c., பெருந்திணை. ஐந்திணை, s. The five species of land are: 1. குறிஞ்சி, hilly tracts. 2. பாலை. desert, arid tracts. 3. முல்லை, sylvan tracts. 4. மருதம், agricultural tracts. 5. நெய்தல், maritime tracts.--Note. The varieties in love are seven, of which five are taken from the names of the species of land above mentioned, viz.: 1. கைக்கிளை. 2. குறிஞ்சி; 3. பாலை; 4. முல்லை; 5. மருதம், for which, see அகப்பொருள். To these are added; 6. நெய்தல், the lady bemoaning her lover's absence; 7. பெ ருந்திணை, unnatural castes; disparity in age--as the wife being the elder, violation of customary rules; also love disasters, marriage feuds, &c. The last is considered inadmissible in love poetry. திணைப்பெயர், s. Names of the five soils. திணைமயக்கம், s. Blending of different soils. 2. [in love poetry.] Blending the peculiarities of any two or more soils, in an account of the inhabitants, பலநிலத் தோரைக்கலந்துரைத்தல். திணைவழு, s. [in gram.] Disagreement in திணை, as of the verb with its nominative, the pronoun with its noun, &c. 39)

toku (p. 262) கிறது, தொக்கது, தொகும், தொக, v. a. To assemble, to collect, or be collected together, to accumulate, கூட. 2. lump, திரள. 3. To be summed up, to be brought into a total, தொகையாக. 4. To become concentrated, or united in one, to bre brought to a focus, to converge as rays, குவிய. 5. To be omitted, as a particle in the combination of words, வேற்று மையுருபுமுதலியமறைய. 6. To be contracted, as a word, to be omited, as a letter, or letters to the beginning or end of a word, சுருங்க. தொகப்படுவது, appel. n. Ellipsis or contraction. தொகல், v. noun. Collection, assemblage, joining, கூடல். தொகாநிலை--தொகாநிலைத்தொடர், s. [in gram.] The connexion of a word with its பயனிலை, or that with which it makes sense, without ellipsis, contraction, &c., வினை உருபுமுதலியவிரிந்துநிற்றல்--It embraces nine varieties; 1. முற்று. finite verbs with their nominatives, as வந் தான்சாத்தன். Sattan came. 2. பெயரெச்சம், relative participle, and its noun, as வந்தசாத்தன், Sattan who came. 3. வினை யெச்சம், verbal participle with their finite verb, &c., as வந்துபோனான், he came and returned. 4. எழுவாய், the nominative and its verb, as சாத்தன்வந்தான். Sattan came. 5. விளி, the vocative and its verb, as சாத்தாவா, came Satta. 6. இரண்டாவதுமுதலிய ஆறுவேற்றுமையின் உருபு. the six oblique cases (the vocative excepted), with their பயனிலை, as சோற்றை யுண்டான், he ate the rice; மகனோடு சென் றான், he went with his son; சாத்தற்குமகன், son to Sattan; மலையின்வீழருவி, cataract falling form the hills; சாத்தனதுகை, Sattan's hand; குன்றத்தின்கட்கூகை, owl in a hill. 7. இடை, particles with their nouns, or verbs, as பொன்னன்னகுதிரை, A horse like gold. 8. உரி, adjectives or adverbs with their nouns or verbs, as மாயிருஞாலம், very glorious world, சரலப்பகை, great enmity. 9. அடுக்கு, the repetition of the same word for emphasis, &c., as பாம்பு பாம்பு, snake, snake; தீத்தீ, fire, fire, &c., 5)

piḷvu (p. 318) v. noun. [used substantively.] Cleft, slit, crevice, gap, fissure, fracture, பிளப்பு. 2. A part, division, portion, piece, slice, பிரிவு. 3. [vul. பிளகு.] A piece of areca-nut commonly green, பாக்குத்துண்டு. 4. Half of a குன்றிமணி, as a weight 5. Slit of a pen of reed, எழுதுமிறகின்பிளப்பு. 6. [in gram.] Detachment, separation of words, as the nominative from its verb, &c.,பிரிந் திசைப்பு. பாக்குவெட்டியொருபிளவுகொடு. Cut the arecanut and give me a bit. பிளவுபட, inf. To be eleven, split, parted. 2. To be distinct, uncompounded, &c., as adjoining words in a phrase. பிளவுபோடுதல், v. noun. Putting betel in the mouth for chewing. பிளவுப்பிறை, s. The crescent moon. இருபிளவானகுளம்பு, s. A cloven hoof. 8)

peyr (p. 333) s. [also பேர்.] Name, appellation, designation, epithet, நாமம். 2. A person, பேர். 3. Reputation, renown, celebrity, கீர்த்தி. 4. [in combin.] That which is nominal, not real, உண்மையில்லாமை. (c.) 5. [in gram.] A noun, பெயர்ச்சொல். பெயருக்கு. To each, separately. பெயர்பாதியாகக்கொடு. Give equal shares to both. நாலுபெயரும். Many, all. See நாலு. பெயரகராதி, s. A part of a dictionary. See சதுரகராதி. பெயரடி--பெயர்ப்பகுதி, s. [in gram.] A nominal root of a word. 2. The root of a noun. (p.) பெயரன், s. [com. பேரன்.] A grandson, he taking the grandfather's name, பௌத் திரன். 2. [prov.] Grandfather, பாட்டன். பெயராயிருக்க, inf. To be famous, celebrated. 2. To be rumored. பெயராளி, s. A man of celebrity, as கீர்த்திமான், also used in irony. பெயரிடுதல்--பெயர்வைத்தல், v. noun. Naming, giving a name. பெயரியற்சொல், s. [in gram.] A class of substantives which occur in ordinary usage. பெயரின்னிசை, s. One of the ninetysix treatises containing ninety, seventy, of fifty verses, which end always with the name of a certain person. See பிர பந்தம். பெயருரிச்சொல், s. Adjective. பெயரூர், s. [com. பேரூர்.] One's name and country. பெயரெச்சம், s. [in gram.] Relative participle. See எச்சம். பெயரெடுக்க, inf. [v. noun பெயரெ டுப்பு.] To get a name. See எடு, v. 2. To mention one's name, பெயர்சொல்ல. கள்ளனென்றுபெயரெடுத்தான். He is known as a rogue. பெயரெடுத்துப்போடுதல், v. noun. Erasing a name from a list. பெயர்க்கணக்கு, s. Distribution of shares. 2. [in arith.] Division. பெயர்ச்சொல், s. [in gram.] A noun or pronoun. பெயர்டாப்பு, s. A list of names, a catalogue, a roll. பெயர்தரித்தல், v. noun. Taking or bearing a name or title. பெயர்த்தி, s. [com. பேத்தி.] Granddaughter. 2. [prov.] Grand-mother. பெயர்நேரிசை, s. A poem in which the name of a certain person is repeated in verses of நேரிசைவெண்பா. See பிரபந்தம். பெயர்படைக்க, inf. To get a name. (p.) பெயர்போக--பெயர்விளங்க, inf. To be renowned, celebrated, famous. அவன்பெயர்போகவாழுகிறான். He is getting on prosperously. பெயர்ப்பிரஸ்தாபம், s. The celebrity of one's name. பெயர்மங்குதல், v. noun. Becoming tarnished in character, losing celebrity. பெயர்வழி, s. Names in order, பெயர் முறை. 2. Genealogy, தலைமுறை. 3. As பெயர்டாப்பு. பெயர்விகுதி, s. The termination of compound nouns. பெயர்வேற்றுமை, s. [in gram.] The nominative, எழுவாய். 12)

poruḷ (p. 337) s. Meaning of a word, the sense, signification, சொற்பொருள். 2. Property, wealth, riches, money, திரவியம். 3. Thing, substance, matter, corporeal or incorporeal existence; entity, வஸ்து. 4. Stores, provisions, utensils, பலபண்டம். (c.) 5. Truth, reality, verity, வாய்மை. 6. A thing of moment or importance, superiority, தலைமை. 7. Gold, பொன். 8. A child, பிள்ளை. 9. Fruit of action, வினைப்பயன். 1. [in ethics.] The four divisions of subjects. See நாற்பயன், நாற்பொருள். 11. [in log.] Inference, from circumstances. See அருத்தாபத்தி. 12. Special quality, disposition, குணம். பொருளுங்கொடுத்துப்பழியுந்தேட. To go to expense and get ill-will by it. பொருடனைப்போற்றிவாழ். Use your wealth properly. (Avv.) இருபொருள். A two-fold good, comprising கல்விப்பொருள், knowledge; and செல்வப்பொருள், wealth, riches. முப்பொருள். A three-fold being, the Trimutri. 2. [among vedantists.] God, the soul, and illusion, as திரிபதார்த்தம். நாற்பொருள். Four advantages. See நால். ஐம்பொருள். The five chief divisions of Tamil grammar. These are எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி. See இலக்கணம். பொருட்சம்பந்தம். See சம்பந்தம். பொருட்சிதைவு, v. noun. Transition of meaning, &c. See சிதைவு. பொருட்சுவை, s. Sweetness of the matter in a work--different from சொற் சுவை. பொருட்செலவு, v. noun. Expense, expenditure. பொருட்செல்வம், s. Wealth as the object of pursuit, or acquisition-distinct from அருட்செல்வம். பொருட்செல்வி, s. Lukshmi, இலக்குமி. பொருட்சேதம், s. Loss of property. See சேதம். பொருட்சொல்ல, inf. To explain the meaning of a verse. பொருட்டிரிபு, v. noun. [in gram.] Compound terms, bearing different meanings. See திரிபு. பொருட்பட, inf. To be made out or comprehended, as a meaning. 2. To make sense, as language. பொருட்பால், s. The second part of நாற்பொருள். பொருட்பெண்டிர், s. [pl.] Prostitutes, as seeking gain, வேசிகள். (சது.) பொருட்பெற்றி, s. Peculiar quality or nature of a thing, பொருளின்குணம். (p.) பொருணயம், s. Importance of the meaning in a work--different from சொ ன்னயம்; [ex நயம்.] பொருணிலை, s. As பொருண்முடிவு, 4. பொருண்முடிவு, s. A complete sentence, வாக்கியம். 2. Substance of a discourse or a sentence, பொருட்சுருக்கம். 3. Termination of a sentence, or a subject, விஷயமுடிவு. 4. The word which makes sense with the preceding word, or words; being often the concluding one, பயனிலை. பொருண்மை, s. Meaning, purport, or matter of a treatise, as பொருள். (p.) பொருளகராதி, s. A dictionary of synonymous words. See சதுரகராதி. பொருளதிகாரம், s. That part of ethics, which treats on the four themes or subjects embracing all kinds of knowledge and practice. See நாற்பொருள். பொருளாசை, s. Covetousness, avarice. பொருளிலக்கணம், s. Properties of things. This in grammar embraces: 1. அகப்பொருள், rules for amatory verses, see அகப்பாட்டுறுப்பு; 2. புறப்பொருள், rules for war-chants; which see. பொருளுதவி, s. A pecuniary aid. பொருள்கோள், s. Modes of constructing verse of which eight are given; 1. ஆற்றுநீர்ப்பொருள்கோள், natural, as the nominative accompanied by its various attributes, adjuncts, &c., followed by its object, if any, and concluded by the verb; 2. மொழிமாற்றுப்பொருள்கோள், construction, in which the nominative and verb are interchanged, with another nominative and verb; 3. நிரனிறைப்பொருள் கோள், when subjects, and attributes, or nominatives and their verbs, are given in distinct series, see நிரனிறை; 4. விற் பூண் or விற்பூட்டுப்பொருள்கோள், when the nominative is at the beginning, and its verb at the end, or the contrary; 5. தரப்பிசைப்பொருள்கோள், when a noun or verb belongs alike to the preceding and following parts of a verse or sentence, see தாப்பிசை; 6. அளைமறிபாப்புப்பொ ருள்கோள், another kind of construction, see அளை; 7. கொண்டுகூட்டுப்பொருள்கோள், a construction which requires the words to be selected here and there; 8. அடிமறி மாற்றுப்பொருள்கோள், a verse in which the lines of the stanza are interchangeable, see அடிமறிமாற்று. பொருள்விளங்கவைத்தல், v. noun. A proper arrangement of words to give the meaning. 52)

muṟai (p. 359) s. Manners, morals, custom, approved course, legality, ஒழுக்கம். 2. Regularity, order, manner, plan, system, routine, course, round, சிரமம். 3. Relationship by blood or marriage, உறவின்முறை. 4. Good nature good disposition, குணம். 5. Antiquity, பழமை. 6. Repetition, தரம். 7. An expletive, ஓரிடைச்சொல். 8. Complaint, முறைப்பாடு. 9. Turns by which duty or work is done, வரிசை. 1. A book, புத்தகம். உனக்கும்அவனுக்்கும்முறையென்ன. What relationship is there between you and him? அம்மான்பெண்ணைக்கொள்ளுகிறதுமுறைதான்...... Marriage contract with the daughter of a mother's brother is lawful. அக்காளைக்கொண்டால்தங்கைக்குமுறைகேட்கவேண் டுமா. Is it necessary to inquire whether it is lawful to marry a younger sister when you have married the elder? இதுனக்குமுறையல்ல. This does not become you. இன்றைக்குஎன்முறை. It is my turn to-day. அறமுறையிடுதல், v. noun. Complaining grievously. திருமுறை, s. A name given by Saivas to a book of Manikavasakar; (lit.) the sacred complaint. முறைகாரர், s. [pl.] Those who are employed to attend to a duty by turns. முறைகேடு, v. noun. Indecency, incest, depravity, any disgraceful deed. முறைக்கட்டு, s. See கட்டு. முறைக்காய்ச்சல், s. Intermittent fever. See காய்ச்சல். முறைசொல்ல, inf. To use the appropriate epithets of consanguinity, as uncle, cousin, &c. முறைதெரிந்தோன், appel. n. An architect, சிற்பாசாரி. 2. An epithet of Brahma, பிரமன். (சது.) முறைதெரிபகவன், s. An epithet of Brahma, பிரமன். முறைநிரனிறை--முறைநிரைநிறை, s. Arrangement of a series of verbs, nouns, &c., in the order of their nominatives and objectives, as-இரணியநாட்டனிரணியனீரைந்தலையன்கஞ்சன் முரணியகோட்டினகத்திற்சரத்தின்மூன்றாயிற்றுஞ்சத் தரணியிற்குத்தியிடந்தெய்துதைத்தவன்சர்ப்பவெற்பன் அரணியகேழலரிராகவன்கண்ணனாகிவந்தே.....The god of Tirupati is he who, assuming the forms of a Hog, of a Lion, of Rama, and of Krishna, pierced, lacerated, shot and kicked, by means of his tusk, claws, arrow and feet; so that these four persons, இரணியாட்சன், இரணியன், ஈரைந்தலையன், and கஞ்சன், were killed. Observe the four subjects in the first line are employed as nominatives to துஞ்ச, and the four instruments follow next in order just before their respective effects, and the true nominatives in the verse are placed last, referring to the four exploits performed by the four agents. முறைபிழை, s. The reverse, as விலோ மம். முறைபிழைத்தல், v. noun. Transgressing a rule or law. (p.) முறைப்பட, inf. To complain, to murmur. முறைப்பாடு, v. noun. A complaint. முறைமசக்கு, s. An unbecoming action, as முறைகேடு. (R.) முறைமசக்காய்த்திரிகிறான். He endeavors to seduce. முறைமாறுதல், v. noun. Changing turns, attending by turns. முறைமை, s. Rule, custom, order, ஒழுக்கம். 2. Right, propriety, உரித்து. 3. Manner, method, கிரமம். முறையறிந்துவிளையாட, inf. To act with proper regard to consanguinity. முறையற்றபுணர்ச்சி, s. Incest. முறையிடுதல், v. noun. Complaining, uttering complaints, expressing regret, குறைசொல்லல். 2. Lodging a complaint before a magistrate, informing against, வழக்குரைத்தல். 3. [p. ராமா.] Declaring the right way, establishing rules, விதியேற் படுத்தல். என்மேலேமுறையிட்டான். He has complained against me. முறையிலார்--முறையிலோர், appel. n. [pl.] Low people, the vulgar, கீழ்மக்கள். முறையிலுயர்புநவிற்சியணி, s. A figure of Rhetoric representing the cause and its effect in connexion with the event. முறையினிலைமை, s. The foundation or nature of a rule. முறையின்வைப்பு, v. noun. Orderly arrangement, one of the beauties of style. See அழகு. முறையீடு v. noun. Complaint, indictment. 5)