tkuvl (p. 220) s. [prop. தகவல், which see.] A quotation, &c. 7)

tuttam (p. 247) s. Milk. 2. A collyrium of either blue or white vitriol, கண்மருந்து. (சது.) W. p. 38. TUTHA. வெள்ளைத்துத்தம். White vitriol, sulphate of zinc. (See also பாற்றுத்தம், மடற் றுத்தம், and மயிற்றுத்தம்.) துத்தநாகம்--துத்துநாகம், s. A kind of metal, spelter, or impure zinc, நவ லோகத்தொன்று. துத்தநாகபஸ்பம், s. Flowers of zinc. துத்தநாகமணல், s. Sand containing zinc. துத்தந்துருசு, s. Blue and white vitriols. துத்தபாஷாணம், s. A kind of natural arsenic. துத்தாஞ்சனம், s. A collyrium, as துத் தம்; [ex அஞ்சனம். 16)

tḷir (p. 229) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To bud, germinate, shoot forth, sprout, vegetate. துளிர்க்க. 2. To be revivified, as trees that had cast their leaves, தழைக்க. 3. (fig.) To flourish, thrive, prosper. செழிக்க. (c.) தளிர்ப்பு, v. noun. Sprouting &c., as the verb. 48)

tuṭṭam (p. 245) --துஷ்டம், s. Wickedness, vileness, atrocity, heinousness, flagitiousness, தீங்கு. 2. Wildness, savageness, firceness, ferocity, கொடுமை. 3. Violence. virulence, malignancy, மூர்க்கம். W. p. 418. DUSHT'A.--Note. This word is often used adjectively, as துஷ்டமனிதன். துஷ்டகண்டகன், s. A barbarous savage, a vile wretch, மிகுதுஷ்டன். துஷ்டகுணம்--துஷ்டத்தனம், s. Wickedness, fierceness, ferocity, barbarity, கெட்டகுணம். துஷ்டசதுர்த்தர், s. Four ferocious persons celebrated in Mahabharat, துரியோத னன், துச்சாதனன், கண்ணன், சகுனி. துஷ்டசிரோமணி--துஷ்டசித்தன், s. A very wicked person. துஷ்டதேவதை, s. A malignant deity. துஷ்டத்தொழில், s. A barbarous or ferocious act. துஷ்டநடை--துஷ்டமார்க்கம், s. A wicked life. துஷ்டநிக்கிரகம், s. Destruction of the wicked; commonly as an attribute of a good king--oppos. to சிஷ்டபரிபாலனம். துஷ்டமிருகம், s. A wild beast. துஷ்டவித்தை, s. The black arts, as witchcraft, magic, &c., when employed for injury, or destruction. துஷ்டவினை, s. As துஷ்டவித்தை. 2. Evil effects of witchcraft, on the person against whom it is intended. துஷ்டன், s. (plu. துஷ்டர்.) A wicked man, a savage. 2. A scorpion, தேள். 53)

tīṭcai (p. 242) --தீக்ஷை--தீக்கை, s. Initiation of disciple into the Siva religion by a Guru, who with appropriate ceremonies communicates the appointed mantras; also his introduction to any higher stage or degree in the system; குரூபதேசம். 2. Special means employed by a Guru for the instruction and mental illumination of a disciple; intended for the removal of his sins, and the ripening of his soul for emancipation, ஞானபோதனை. 3. The imparting of spiritual illumination to a soul ripening for absorption; its accumulated stock of merit and demerit--the results of former actions--together with its original மலம்--the source of these actions--being nearly exhausted by the joys and sufferings experienced in its former transmigrations, பக்குவான்மாவைக்க ரையேற்றல். 4. Performance of a course of austerities, விரதநியமம். 5. Performance of vows, சங்கற்பம். W. p. 41. DEEKSHA. --Note. There are seven kinds of தீட்சை. 1. சட்சுதீட்சை, சயனதீட்சை, by the eye or by looking on the disciple for the dispersion of his mental darkness and moral evils, and the communication of spiritual light. 2. பரிசதீட்சை, by the touch, or placing the right hand on the disciple's head, and touching five principle parts of his body, thus conferring on him the virtue of the five lettered incantations. 3. வாக்குத்தீட்சை, வாசகதீட்சை, oral instruction, and illumination. 4. மானசதீட்சை, by the mind or intense interest felt for the disciple, leading to the enlightening of his mind, &c. 5. சாத்திரதீட்சை, நூற்றீட்சை, spiritual illumination by means of the shastras. 6. யோகதீட்சை, பாவனதீட்சை, instruction by example, in character of the silent, motionless ascetic, in the eight postures prescribed. (See யோகம்.) 7. அ வுத்திரிதீட்சை, imparting instruction by symbolic figures, made on the ground, &c. This last is two-fold, ஞானாவுத்திரி, and கிரியாவுத்திரி.--Note. There are two other kinds of தீட்சை; 1. சபீசதீட்சை, instruction that has reference to future rites to make them complete; 2. நிர்ப்பீசதீட்சை, instruction complete in itself. சிவதீட்சை--சைவதீட்சை, 3 The three stated introductory rites of the Saiva system. 1. சமயதீட்சை, the initiatory rite of discipleship. 2. விசேஷதீட்சை, special rite confirming the disciple, after which he eats in private, or unseen by those of lower degree, and his eligible to read, and receive instruction in the Agama mysteries. It is administered only to சைவர், who eat no flesh or fish. 3. நிருவா ணதீட்சை, the highest rite entitling the disciple to perform puja, to sit and eat with his Guru, and to enjoy all the privileges of the system. தீட்சதர், s. (plu.) Persons who have received the initiatory, or any succeeding rite of the Saiva religion, தீட்சைபெற் றோர். 2. The brahmans of சிதம்பரம், formerly said to have been three-thousand, தில்லைமூவாயிரவர். தீட்சதன், s. A disciple who has received the தீட்சை. தீட்சைகேட்க--தீட்சைபெற, inf. To receive தீட்சை of the guru. தீட்சைகொடுக்க--தீட்சைபண்ண--தீட் சைவைக்க, inf. To administer தீட்சை. தீட்சைபெற்றவன், appel. n. (neg. தீட் சையில்லாதவன்.) One who has received தீட்சை, to whom the secrets of religion may be communicated. 16)

tarumaṉ (p. 225) s. Yama, எமன். (Sa. Dharmma.) 2. As உதிட்டிரன். தருமசுதன், s. The son of Yama--as தருமராசன் 2. தருமாநந்தனன்--தருமபுத்திரன், s. Yud' hisht'hira--as தருமசுதன். 2. A son who supports his father when old, முதுமையில் தந்தையைப்போற்றுவோன். தருமபுரம், s. The city of Yama, சைம்மினி. 2. (also தருமபுரி.) A town, Dharmapuri, ஓசூர். தருமராசன், s. Yama, ruler of the infernal regions, and judge of the dead, நமன். 2. A name of Yud`hisht'hira, the eldest of the Pandavas, உதிட்டிரன். 3. Argha, அருகன். 4. Buddha, புத்தன். 58)

turlapam (p. 249) s. Rarity, dearness, excellence, as துல்லபம், அருமை, W. p. 417. DURLLABHA. 11)

tiruntlr (p. 240) --திருந்தார், s. Foes, enemies, பகைவர்; [ex திருந்து.] (சது.) 28)

tẕutẕukk (p. 229) inf. [prov.] To falter or stammer through extatic joy, love, &c., நாக்குளற. 16)

timmai (p. 238) s. Ball, skein--as in சரிகைத் திம்மை. 2. Insensibility, பிரமை. (c.) 104)