toḷḷm (p. 262) s. Mud, mire, சேறு. 2. (திவா.) A flat, a raft, தெப்பம்.

toḷḷāṭi (p. 263) s. [prov.] A weak, reduced person; flaceid or decrepit, as persons or beasts; growing lax, as the muscles, வலியிலி. தொள்ளாட, inf. To become weak, as தள்ளாட. 2)

toḷḷāyirm (p. 263) s. [com. தொளாயி ரம்.] Nine hundred, ஒன்பதுநூறு. (p.) 3)

toḷḷāḷi (p. 263) s. [vul. for தொழிலாளி, which see.] An artificer. 4)

toḷḷi (p. 263) s. Soft mire, குழைசேறு. 5)

toḷḷai (p. 263) s. Hole, perforation, துளை. 2. A tube, a pipe, துளையுடைபொருள். 3. A navigable vessel, மரக்கலம். (சது.) தொள்ளைக்காது, s. A perforated pendent ear-lobe. See காது. தொள்ளைக்காதன், s. [fem. தொள்ளை காதி.] A man who has pendent ears. as a Maravan, kallan, San'an, &c. 7)